Social court dismisses pension appeal; insufficient contribution periods proven despite witness testimony and health issues.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a pension due to insufficient contribution periods. The appellant argued that Article 24 of the Pension Act allowed a pension with any contribution period, while the institution required 25 years of contributions. The court found the disputed employment period unproven due to lack of documents and unreliable witness testimony regarding seasonal work, rejecting the appellant's health arguments as irrelevant to statutory requirements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 24 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 pkt 1 k.p.c.: The right to a pension is strictly conditioned by statutory contribution periods; social principles and health status cannot override mandatory legal provisions or justify ignoring documentary proof requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III U 610/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2014r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Danuta Poniatowska Protokolant: st. sekr. sądowy Marta Majewska-Wronowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014r. w Suwałkach sprawy J. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o emeryturę w związku z odwołaniem J. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 19 lipca 2013 r. znak (...) oddala odwołanie.
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 19.07.2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. powołując się na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.1440) odmówił J. M. prawa do emerytury z uwagi na niewystarczający staż pracy. W odwołaniu J. M. domagał się prawidłowego wyliczenia stażu pracy i przyznania emerytury. W tym zakresie powoływał się na art. 24 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z którego jego zdaniem wynika, iż prawo do emerytury jest uzależnione jedynie od ukończenia wieku emerytalnego i posiadania jakiegokolwiek stażu ubezpieczeniowego.
W jego przypadku organ rentowy nie uwzględnił tego przepisu i nieprawidłowo wymagał udowodnienia 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Ponadto powołał się na zasady współżycia społecznego oraz problemy zdrowotne i posiadanie znacznego stopnia niepełnosprawności. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał podstawy skarżonej decyzji wskazując na art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, jako podstawę odmowy przyznania prawa do emerytury. Sąd ustalił, co następuje: J. M. (ur. (...)) w dniu 24.06.2013r. wystąpił z wnioskiem o emeryturę.
Odwołujący udowodnił 18 lat 8 miesięcy 11 dni okresów składkowych i 11 dni okresów nieskładkowych. Na podstawie świadectw pracy, zaświadczeń oraz zapisów w legitymacji ubezpieczeniowej uwzględniono następujące okresy zatrudnienia: - od 30.04.1965r. do 27.05.1967r. w Zakładzie (...) (k. 26 akt ZUS); - od 26.10.1967r. do 27.04.1968r. w (...) Spółdzielni (...) w B. (wpis w legitymacji ubezpieczeniowej) - od 20.11.1968r. do 20.03.1969r. – w Przedsiębiorstwie (...) w E. (wpis w legitymacji ubezpieczeniowej); - od 29.08.1969r. do 17.08.1971r.
– zasadnicza służba wojskowa (k. 7 akt ZUS) - od 05.03.1982r. do 29.02.1984r. – w Spółdzielni (...) w S. (świadectwo pracy k. 5 akt ZUS); - od 09.10.1984r. do 11.03.1994r. w Spółdzielni (...) w S. (świadectwo pracy k. 6 akt ZUS); - od 08.04.1994r. do 07.04.1995r. zasiłek dla bezrobotnych (k. 7 akt ZUS); - od 07.11.1996r. do 17.03.1997r. – (...) S. (świadectwo pracy k. 11 akt ZUS); - od 01.11.2000r. do 18.11.2001r. w Zespole (...) (umowa zlecenia k. 13 akt ZUS). Odwołujący domagał się uwzględnienia okresu od 01.03.1968r. do 31.10.1969r. wskazując, iż pracował w Nadleśnictwie G. jako pracownik leśny.
Nadleśnictwo G. nie dysponowało dokumentacją osobową dot. odwołującego z lat 1968-1969 (informacja z dnia 21.11.2013r. k. 22). Odwołujący nie posiadał również jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającą zatrudnienie w tym Nadleśnictwie. Na podstawie zeznań świadków – R. M. (05:04 – 09:10 k. 29-29 odwr.), J. K. (09:52-17:50 k. 29 odwr.) i J. T. (18:03-24:40 k. 29 odwr.) ustalono, iż praca pracownika leśnego w Nadleśnictwie miała charakter dorywczy i odbywała się jedynie w sezonie, który trwał średnio od marca do października).
W godzinach porannych (ok. 6 rano) samochód Nadleśnictwa przewoził chętnych do pracy z S. do miejsca docelowego. Tam pracownicy ręcznie wycinali krzaki, porządkowali teren pod sadzenie drzew i sadzili drzewa. Nie wykonywali wycinki z uwagi na brak uprawnień do obsługi pił spalinowych, a jedynie proste prace porządkowe i sadzenie drzew. W dni deszczowe nie pracowali. Za wykonaną pracę otrzymywali wynagrodzenie liczone w stawkach godzinowych. Nadleśnictwo otrzymywało zestawienie z nazwiskami osób, które pracowały i wypłacano im należność.
Osoby, które zgłaszały się do pracy nie ponosiły konsekwencji w przypadku niestawienia się. Ich prace kontrolował gajowy lub nadleśniczy, który po sprawdzeniu wracał do własnych zajęć. Pracownicy leśni nie zawierali umów o pracę.
Sąd zważył, co następuje:
Jak stanowi art. 27 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz.1440) mężczyźnie urodzonemu przed dniem 1 stycznia 1949 r. przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny – w przypadku odwołującego wynoszący 65 lat i 2 miesiące;
2) posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat. Zgodnie z treścią art. 28 ustawy o emeryturach i rentach z FUS mężczyzna urodzony przed dniem 1 stycznia 1949r., który nie osiągnął okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 (25 lat), przysługuje emerytura, jeżeli spełni łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny - wynoszący w przypadku odwołującego 65 lat 2 miesiące, 2) posiada okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat. Odwołujący nie wykazał wymaganego powyższymi regulacjami stażu ubezpieczeniowego, ani 20 lat ani tym bardziej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Okresy zaliczone przez organ rentowy nie budziły wątpliwości. Na podstawie dokumentacji dostarczonej przez wnioskodawcę, w tym świadectw pracy oraz legitymacji ubezpieczeniowej, prawidłowo wyliczono staż na 18 lat 8 miesięcy i 22 dni.
Odwołujący nie zgłaszał zastrzeżeń odnośnie któregokolwiek z uwzględnionych okresów. Również uwzględniona w skarżonej decyzji podstawa prawna tj. art. 27 ustawy o emeryturach i rentach z FUS była prawidłowa. Jej zastosowanie miało związek z datą urodzenia odwołującego, gdyż przepisy ustawy odrębnie regulują uprawnienia osób urodzonych przed i po 31.12.1948r. Przepis art. 24 ustawy, na który powołał się w odwołaniu, dotyczy osób urodzonych po dniu 31.12.1948r., natomiast wnioskodawca urodził się w dniu (...) Odnośnie żądania wskazanego w odwołaniu, dotyczącego uwzględnienia okresu od 01.03.1968r. do 31.10.1969r., podkreślenia wymaga, iż pokrywał się on z innymi, uwzględnionymi okresami dot. zatrudnienia w (...) Spółdzielni (...) w B., Przedsiębiorstwie (...) w E. oraz pobytem odwołującego w wojsku.
Zbieżność spornego okresu z udowodnionymi okresami pracy wskazuje na znaczne rozbieżności w stanowisku wnioskodawcy z tym co wynika z dokumentów. Na okoliczność zatrudnienia w Nadleśnictwie G. nie zostały przedstawione jakiekolwiek dokumenty. Próba wykazania tego okresu zeznaniami świadków również nie dała podstaw do zaliczenia spornego okresu. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika, iż praca pracowników leśnych w Nadleśnictwie miała charakter dorywczy i sezonowy. To, czy osoba zainteresowana pracą w lesie stawi się w danym dniu, czy też nie, zależało od jej woli.
W związku z brakiem dokumentacji za ten okres podkreślenia wymaga inna okoliczność wynikająca z zeznań świadków, którzy potwierdzili, iż pracowników nie łączyła żadna formalna czy też nieformalna umowa o pracę. Z pracy w lesie korzystał każdy kto mógł i chciał dorobić. Świadkowie J. K. i J. T. pracowali w tym Nadleśnictwie i również nie zawierali umów o pracę. Z wysokim prawdopodobieństwem można przyjąć, iż brak dokumentów osobowych i płacowych dot. odwołującego za ten okres wynika właśnie z dorywczego charakteru pracy w Nadleśnictwie.
W związku z tym nie miały znaczenia inne okoliczności, których świadkowie nie potrafili w sposób wiarygodny wyjaśnić, tzn. czy odwołujący pracował codziennie, w jakim wymiarze, czy przez cały sezon. Okoliczności te nie były istotne z uwagi na charakter zatrudnienia pracowników do prac leśnych przez Nadleśnictwo. Podkreślenia wymaga, iż w spornym okresie (1968-1969) odwołujący pracował w dwóch zakładach, a od 29.08.1969r. odbywał zasadniczą służbę wojskową, natomiast świadkowie, utrzymywali, iż wówczas odwołujący pracował w Nadleśnictwie.
Z ich zeznań wynika, iż nie mieli wiedzy o tym, że w spornym okresie pracował w innych zakładach. Z uwagi na tak poważne rozbieżności z innymi dokumentami zeznania świadków uznano za niewiarygodne. W rzeczywistości materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na okoliczność pracy odwołującego w Nadleśnictwie G. potwierdza jedynie, iż w latach 1968-1969 Nadleśnictwo zatrudniało okresowo chętnych do prac dorywczych przy porządkowaniu lasu i sadzeniu drzew. Nie zostało natomiast wykazane, czy i w jakim okresie odwołujący pracował dorywczo, ani w jakim wymiarze.
Konkludując, sporny okres nie został przez odwołującego wykazany, a tym samym nie został spełniony jeden z dwóch warunków wymaganych do przyznania prawa do emerytury. Okoliczności związane ze stanem zdrowia odwołującego, jego sytuacją osobistą i materialną nie stanowią przesłanki do pominięcia jakiegokolwiek wymagania koniecznego przy ustalaniu uprawnień do emerytury. Przepisy prawa z zakresu ubezpieczeń społecznych są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a zatem przy ich stosowaniu ani organ rentowy ani sąd nie mogą mieć na uwadze zasad współżycia społecznego; przepisy te muszą być bezwzględnie przestrzegane w stosunku do wszystkich nawet, jeśli jawią się one osobie zainteresowanej jako subiektywnie niesprawiedliwe W związku z powyższym, na podstawie art. 477 14 §1 kpc orzeczono, jak w sentencji. mt