Legislator Case Law & Legislation
IV U 672/20 AI generated

Social court dismisses appeal against denial of nursing allowance due to lack of total inability to live independently.

Case Number IV U 672/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Court dismissed the appellant's appeal against the Rural Social Insurance Fund's decision to deny a nursing allowance. The court found that medical experts determined the appellant did not suffer from a level of disability requiring constant or long-term assistance for basic life needs. Consequently, the court ruled that the administrative decision was lawful and the appeal lacked merit.

Legislator headnote

AI generated

Art. 15zzs pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników; Art. 75 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The nursing allowance is granted only to those recognized as totally unable to work and live independently, defined as a state requiring constant or long-term assistance for basic life needs.

Keywords

AI generated
nursing allowance inability to live independently Rural Social Insurance Fund medical expert opinion social benefits appeal disability assessment constant assistance requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 15zzs pkt 2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Sąd Okręgowy zważył: Stosownie do art. 15zzs pkt 2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.
Art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.12.1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.12.1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j.
Art. 75 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
W myśl art. 75 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.
Art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Termin "niezdolność do samodzielnej egzystencji" zdefiniowany został w art. 13 ust.
Art. 477 14§1 kpc
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 477 14§1 kpc.

Cited Case Law

AI generated
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21.02.2002 r. III AUa 1333/01, OSA 2003/7/28
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 672/20

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 4 marca 2021 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Dorota Załęska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 marca 2021 roku w Sieradzu odwołania T. M. od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział (...) w Ł. z 20 sierpnia 2020 r. Nr(...) w sprawie T. M. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział (...) w Ł. o dodatek pielęgnacyjny oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 672/20

UZASADNIENIE

Decyzją z 20.08.2020r. wydaną z upoważnienia Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówiono T. M. prawa do dodatku pielęgnacyjnego. Nie podzielając powyższej decyzji, w/w złożył odwołanie do protokołu w KRUS. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania, powołując się na orzeczenie KL z 12.08.2020r., która nie stwierdziła u wnioskodawcy naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym niezdolność do samodzielnej egzystencji. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: T.

M., urodzony (...), emeryt. W dniu 19.05.2020r., T. M. złożył w KRUS wniosek o świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (k. 33 - 36/akta KRUS). Badaniem z 8.07.2020r., Lekarz Rzeczoznawca rozpoznał u wnioskodawcy chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa oraz nadciśnienie tętnicze, napadowe migotanie przedsionków w wywiadzie, zwężenie lewej tętnicy szyjnej wewnętrznej leczone operacyjnie – jako choroby współistniejące, nie stwierdzając naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym niezdolność do samodzielnej egzystencji (orzeczenie k. 15 - 17/akta KRUS).

Komisja Lekarska po przeprowadzonym badaniu, stwierdziła u wnioskodawcy uogólnioną chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z zespołem bólowym odcinka szyjnego i L-S oraz jako współistniejące – nadciśnienie tętnicze, napadowe migotanie przedsionków, nie stwierdzając także naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym niezdolność do samodzielnej egzystencji (orzeczenie/akta KRUS). Na tej podstawie decyzją z 20.08.2020r. wydaną z upoważnienia Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego odmówiono T. M. prawa do dodatku pielęgnacyjnego (decyzja k. 49/akta KRUS).

W postępowaniu sądowym dopuszczono dowód z opinii biegłych neurologa, kardiologa (k. 7 akt sprawy). W badaniu z 24.11.2020r., biegły neurolog rozpoznał u wnioskodawcy zwężenie lewej tętnicy szyjnej wewnętrznej leczone operacyjnie w 2012r., zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z wielopoziomowymi dyskopatiami z okresowym zespołem bólowym bez jawnych objawów powikłań korzeniowych, nie stwierdzając naruszenia sprawności organizmu uzasadniającego uznanie wnioskodawcy za niezdolnego do samodzielnej egzystencji. Badany skarży się na okresowe zawroty głowy z bujaniem, bóle w klatce piersiowej, bóle kręgosłupa.

W badaniu neurologicznym: objawy korzeniowe i oponowe nb., nerwy czaszkowe bez zmian, kończyny górne i dolne – odruchy głębokie średnio żywe, bez wyraźnej asymetrii, bez objawów patologicznych i zaburzeń czucia, próby koordynacyjne dość sprawne. W obecnie przeprowadzonym badaniu nie stwierdza się u wnioskodawcy istotnych objawów uszkodzenia układu nerwowego, w szczególności mogących powodować ograniczenie sprawności ruchowej w postaci niedowładów, czy porażenia kończyn. Brak jest danych o ewentualnym leczeniu takich objawów w dokumentacji lekarskiej.

Skali Barthel nie oceniono ponieważ brak jest przyczyn neurologicznych niepełnosprawności (opinia k. 14 – 15 akt sprawy). Biegła kardiolog rozpoznała u odwołującego nawracające migotanie przedsionków, przewlekłą stabilną chorobę wieńcową, nadciśnienie tętnicze II str. Wg. ESC. Badany w logicznym kontakcie słownym. Głowa, źrenice równe o prawidłowej reakcji na światło, szyja symetryczna, klatka piersiowa symetryczna. Nad płucami wypuk jawny, szmer pęcherzykowy prawidłowy, tony serca głuche, akcja ok. 100/min., liczna EX.

Brzuch miękki, wątroba i śledziona pod łukiem żebrowym, kończyny dolne bez obrzęków. Wnioskodawca jest leczony systematycznie. W badaniu ECHO z 2020r., stwierdzono dobrą funkcję lewej komory, badanie SPECT wykazało dobrą tolerancję wysiłku. Układ krążenia jest wydolny. Z kardiologicznego punktu widzenia wnioskodawca jest zdolny do samodzielnej egzystencji (opinia k. 23 akt sprawy). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz w postępowaniu przed organem rentowym. Opinie biegłych zostały oparte na bezpośrednim badaniu wnioskodawcy i analizie dokumentacji lekarskiej.

Zdaniem Sądu biegli rzetelnie i fachowo ocenili stan zdrowia ubezpieczonego w aspekcie przesłanki niezdolności do samodzielnej egzystencji. Z opinii biegłych jednoznacznie wynika, że stopień nasilenia schorzeń, nie powoduje u wnioskodawcy niezdolności do samodzielnej egzystencji. Opinie nie były kwestionowane przez strony. Sąd Okręgowy zważył: Stosownie do art. 15zzs pkt 2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.

U. poz. 374, 567, 568 i 695), w brzmieniu, określonym ustawą z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875), z uwagi na okoliczność, że postępowanie dowodowe w całości zostało przeprowadzone w oparciu o dokumenty zawarte w aktach organu rentowego oraz aktach sprawy, opinie biegłych, zaistniały przesłanki do wydania w sprawie wyroku na posiedzeniu niejawnym. Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.12.1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j.

Dz. U. z 2020r., poz. 174 ze zm.), do emerytury lub renty rolniczej z ubezpieczenia przysługuje dodatek pielęgnacyjny na zasadach i w wysokości określonych w przepisach emerytalnych. W myśl art. 75 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 748), dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 lat życia. Termin "niezdolność do samodzielnej egzystencji" zdefiniowany został w art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS - stan, który oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.

Pojęcie to ma zatem szeroki zakres przedmiotowy. Trzeba bowiem odróżnić opiekę, oznaczającą pielęgnację, czyli zapewnienie ubezpieczonemu możliwości poruszania się, odżywiania, zaspokajania potrzeb fizjologicznych, utrzymywania higieny osobistej itp. od pomocy w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego. Wszystkie zaś powyższe czynniki łącznie wyczerpują treść terminu "niezdolność do samodzielnej egzystencji" (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21.02.2002 r. III AUa 1333/01,OSA 2003/7/28). Kwestią sporną była ocena stopnia naruszenia sprawności organizmu odwołującego pod kątem tego, czy istnieje konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że T. M. nie spełnił spornej przesłanki niezdolności do samodzielnej egzystencji. Stanowisko takie wynika jednoznacznie z opinii biegłych – neurologa i kardiologa, które Sąd w całości podzielił. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 477 14§1 kpc.