Court allows parking benefit claim by ruling economic decline in July, not August employment status, grants right.
Legislator summary
AI generatedThe court reversed the Social Insurance Agency's decision ordering the return of a parking benefit paid to the applicant. The agency argued that the applicant's new employment status in August disqualified her from the benefit, but the court found the relevant period for eligibility was July. The court ruled that the statutory requirement for a 15% revenue drop applies to the month preceding the application, meaning the applicant qualified based on her July financials despite her August employment change. Consequently, the court held the benefit was not improperly received and dismissed the agency's claim for restitution.
Legislator headnote
AI generatedArt. 15zx ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The right to a parking benefit is determined by the economic conditions of the month preceding the application, not the month of the application itself; therefore, subsequent changes in social insurance status do not negate eligibility if the prerequisite revenue decline occurred in the relevant prior month.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 26/21
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 17 lutego 2021 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sławomir Matusiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 lutego 2021 roku w Sieradzu odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. z 8 grudnia 2020 r. Nr (...) w sprawie A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. o zwrot nienależnie pobranego świadczenia postojowego zmienia zaskarżoną decyzję i stwierdza, że A. B. nie jest zobowiązana do zwrotu świadczenia postojowego wypłaconego jej w dniu 10.08.2020 roku. Sygn. akt IV U 26/21
UZASADNIENIE
Decyzją z 08.12.2020r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. opierając się o przepisy art. 15zx ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w zw. z art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.) zobowiązał A. B. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego za okres od 01.08.2020 r. do 31.08.2020 r. w kwocie 2.080 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, liczonymi od 01.09.2020 r., za świadczenie postojowe, wypłacone w dniu 10.08.2020 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z danych ZUS wynika, że na dzień złożenia wniosku A. B. podlegała ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu niż prowadzenie działalności gospodarczej, tj. zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z kodem 011000 od dnia 03.08.2020 r., zaś z tytułu działalności gospodarczej podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu. W związku z tym świadczenie postojowe wypłacone w dniu 10 sierpnia 2020 r. jest nienależne. Od powyższej decyzji wnioskodawczyni złożyła odwołanie. A. B. podniosła, że składając w dniu 6 sierpnia 2020 r. wniosek o świadczenie postojowe porównywała spadek obrotów z lipca 2020 r. do czerwca 2020 r., kiedy to jeszcze nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu umowy o pracę.
W tym stanie rzeczy wniosek o świadczenie postojowe mógł zostać złożony dopiero w sierpniu 2020 r., ponieważ dla jego otrzymania koniecznym jest spadek przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe w stosunku do miesiąca poprzedzającego ten miesiąc. Odwołująca podniosła, że pozostawała w przekonaniu, iż wypłacone świadczenie postojowe dotyczy lipca 2020 r., kiedy to nastąpił spadek przychodów w firmie związany z sytuacją epidemiczną w kraju. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: A. B. w dniu 06.08.2020 r. złożyła w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. wniosek o świadczenie postojowe w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym COVID-19 dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Wnioskodawczyni wskazała, że przychód uzyskany w dwóch ostatnich miesiącach poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe wyniósł: w czerwcu 2020 r. – 14.055 zł a w lipcu 2020 r – 11.296 zł oświadczając, że przychód uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku o świadczenie postojowe był co najmniej o 15% niższy od przychodu uzyskanego w miesiącu poprzedzającym ten miesiąc.
Jednocześnie A. B. złożyła oświadczenie, że rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej przed 1 kwietnia 2020 r., nastąpił przestój w prowadzeniu działalności w następstwie wystąpienia COVID-19, nie podlega ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu i nie jest objęta ubezpieczeniem społecznym rolników. Od dnia 3 sierpnia 2020 r. A. B. jest objęta ubezpieczeniami społecznymi jako pracownik. W dniu 10.08. 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłacił A. B. świadczenie postojowe a zaskarżoną decyzją z 08.12.2020 r.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. zobowiązał A. B. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postojowego. (okoliczności bezsporne, wniosek, informacja, decyzja w aktach ZUS).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Ponieważ postępowanie dowodowe w całości zostało przeprowadzone w oparciu o dokumenty, zawarte w aktach organu rentowego i aktach sprawy, stosownie do art. 15zzs2 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 567, 568 i 695), w brzmieniu, określonym ustawą z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875), zaistniały przesłanki do wydania w sprawie wyroku na posiedzeniu niejawnym.
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15zq ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842-dalej „tarcza antykryzysowa”), świadczenie postojowe przysługuje osobie prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych oraz jeżeli nie podlega ubezpieczeniom z innego tytułu, chyba że podlega ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.
Jednocześnie stosownie do art. 15zx tarczy antykryzysowej:
1. Osoba, która pobrała nienależnie świadczenie postojowe, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego.
2. Za nienależnie pobrane świadczenie postojowe uważa się świadczenie:
1) przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenie lub odpowiednio zleceniodawcę lub zamawiającego;
2) wypłacone osobie innej niż osoba uprawniona;
3) wypłacone w kwocie wyższej niż należna. Spór w niniejszej sprawie dotyczył oceny, czy podleganie przez wnioskodawczynię innemu ubezpieczeniu społecznemu w dacie złożenia wniosku oraz wypłacenia świadczenia postojowego stanowiło negatywną przesłankę ustalenia prawa do świadczenia postojowego a co za tym idzie, czy wypłacone ubezpieczonej świadczenie postojowe było świadczeniem nienależnie pobranym. W ocenie Sądu stanowisko organu, iż podleganie przez wnioskodawczynię pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu w dacie złożenia wniosku o świadczenie postojowe jest przesłanką wyłączającą nabycie prawa do tego świadczenia jest błędne.
Świadczenie postojowe co do zasady stanowi jednorazową wypłatę dla osób objętych regulacją tarczy antykryzysowej. Ratio legis instytucji w postaci świadczenia postojowego była ochrona określonych grup podmiotów, w tym m.in. osób prowadzących działalność gospodarczą, przed zatorami płatniczymi i upadłością, jak również brakiem środków finansowych na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych przy założeniu, że te grupy są szczególnie narażone na niestabilność, a nawet całkowitą utratę przychodów z powodu pandemii COVID-19, ze względu na brak zleceń lub zamówień, czy rezygnację z realizowanych lub zawieranych umów.
Ustawodawca przyjął, że jednym z warunków nabycia prawa do świadczenia postojowego jest obniżenie przychodów w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o co najmniej 15 % w stosunku do poprzedniego miesiąca, przy jednoczesnym niepodleganiu ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu. W ocenie Sądu kryteria te winny być brane pod uwagę w aspekcie miesiąca, poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku. Jeżeli w tym miesiącu nastąpił spadek przychodów przedsiębiorcy o co najmniej 15% w stosunku do miesiąca poprzedniego i jednocześnie wówczas przedsiębiorca nie podlegał ubezpieczeniom społecznym z innego tytułu, to tym samym nabył prawo do świadczenia postojowego.
Brak jest podstaw do przyjęcia założenia, że objęcie przedsiębiorcy innym ubezpieczeniem społecznym w miesiącu złożenia wniosku pozbawia go prawa do świadczenia postojowego w sytuacji, kiedy rozstrzygające znaczenie dla weryfikacji prawa do wnioskowanego świadczenia ma właśnie kondycja ekonomiczna przedsiębiorcy w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku. W lipcu 2020r. A. B. oprócz podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu działalności gospodarczej nie posiadała innego tytułu do podlegania ubezpieczeniom. Skoro objęcie ubezpieczeniem społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę nastąpiło od dnia 03.08.2020 r., to fakt ten nie może stanowić negatywnej przesłanki nabycia prawa do świadczenia postojowego.
Wypłacenie świadczenia w sierpniu 2020 r. nie oznacza, że jest to świadczenie przysługujące za ten właśnie miesiąc, skoro główna przesłanka determinująca nabycie prawa do świadczenia postojowego w postaci obniżenia przychodów przedsiębiorcy dotyczy lipca 2020 r. Z tych względów, na podstawie art. 477 14§2 k.p.c. Sad Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję orzekając jak w wyroku.