Employee dismissed employer for unpaid wages and awarded severance under Labor Code Art. 55 § 1 1.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's claim that the employee's resignation was unjustified due to the employer's financial difficulties. The plaintiff successfully argued that the employer's failure to pay wages constituted a serious breach of fundamental duties under the Labor Code. Consequently, the court ruled that the employee was entitled to severance pay for the notice period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 55 § 1 1 kp; Art. 22 § 1 kp: The employer's obligation to pay wages is a fundamental duty; failure to pay constitutes a serious breach justifying immediate termination without notice and granting severance pay.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV P 72/21
UZASADNIENIE
Powód M. C. złożył pozew przeciwko pozwanej (...) Spółka Akcyjna w upadłości w F. o odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracownika. W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, iż rozwiązał z pozwaną umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 1 kp z powodu braku wypłaty części wynagrodzenia za pracę za miesiąc maj 2020r. oraz całości wynagrodzenia za miesiące czerwiec i lipiec 2020r. W związku z powyższym, zdaniem powoda, przysługuje mu odszkodowanie zgodnie z przepisami kodeksu pracy. Pozwana (...) Spółka Akcyjna w upadłości w F. wniosła o oddalenie powództwa.
W odpowiedzi na pozew pozwana podniosła, iż brak wypłaty wynagrodzenia nie stanowił realnego zagrożenia lub uszczerbku dla powoda. Nadto powód miał pełną świadomość sytuacji finansowej w jakiej znalazł się pracodawca, miał świadomość, że pozwana spółka posiadała problemy finansowe. W związku z powyższym, zdaniem pozwanej, roszczenie powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód M. C. był pracownikiem pozwanej spółki od dnia 5.02.2008r. – na podstawie umowy o pracę na czas próbny, a następnie od dnia 1.05.2008r. na umowę o pracę na czas nieokreślony.
Ostatnio powód pracował na stanowisku zastępcy kierownika ds. serwisu gwarancji reklamacji. Wynagrodzenie powoda wynosiło brutto 7500zł. Pracodawca wypłacał wynagrodzenie w formie przelewu pieniężnego na rachunek bankowy powoda. Wynagrodzenie za maj 2020r. wypłacono powodowi tylko w części, natomiast wynagrodzenie za miesiące czerwiec i lipiec 2020r. nie zostało wypłacone w ogóle. Okoliczności te stały się podstawą do rozwiązania przez powoda umowy o pracę w trybie art. 55 § 1 1 kp z dniem 28 sierpnia 2020r. Powód wielokrotnie kierował do pracodawcy pisemne wezwania do zapłaty zaległego wynagrodzenia.
Jednak nie przyniosło to żadnego skutku. Problem był również z opłatą składek ubezpieczeniowych do ZUS-u w pełnej wysokości. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy tj. pismo powoda z dnia 28.08.2020r., umowę o pracę, świadectwo pracy oraz zeznania powoda (k. 112 – odwrót akt), którym Sąd dał wiarę jako spójnym i logicznym.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 55 § 1 1 kp pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Obowiązek wypłaty pracownikowi wynagrodzenia za pracę zalicza się do podstawowych obowiązków pracodawcy. W istocie obowiązek ten jest jednym z elementów konstrukcyjnych stosunku pracy (art. 22 § 1 kp), bez którego nie można mówić o jego istnieniu.
Naruszenie tego obowiązku przez pracodawcę z pewnością stanowi zatem przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika bez wypowiedzenia. Stanowisko takie potwierdził Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 04.04.2000r. I PKN 516/99, z dnia 05.07.2005r. I PK 276/04, z dnia 08.08.2006r. I PK 54/06, z dnia 10.05.2012r. II PK 220/11. Pozwaną obciąża ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, którego nie może ponosić pracownik. Trudności finansowe pracodawcy powodujące opóźnienia w wypłacie wynagrodzenia nie mają znaczenia dla oceny czy pracownik rozwiązując umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 1 kp złamał zasady współżycia społecznego.
Pracodawca niezależnie od okoliczności ma obowiązek w pierwszej kolejności zaspokoić roszczenia pracowników. W związku z powyższym Sąd uznał roszczenie powoda za zasadne i zasądził na jego rzecz odszkodowanie w wysokości 3-ch miesięcznego wynagrodzenia. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano wyrokowi co do kwoty jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki zgodnie z art. 477 § 1 kpc. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 kpc. Natomiast Sąd odstąpił od obciążenia pozwanej kosztami sadowymi.