Legislator Case Law & Legislation
VI U 319/21 AI generated

Court upgrades disability rating to moderate and grants parking permit due to severe mobility impairment.

Case Number VI U 319/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Regional Court overturned the lower disability assessment, upgrading the claimant's status from mild to moderate disability. The court found that the claimant's advanced knee degeneration and chronic back pain severely limit her mobility, necessitating the use of forearm crutches and restricting her to protected employment. Consequently, the court ruled that she meets the statutory criteria for a parking permit under the Road Traffic Act.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. o rehabilitacji osób niepełnosprawnych; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym: The court may increase the degree of disability when medical evidence demonstrates a significant impairment of bodily functions, such as severe mobility limitations, thereby granting access to associated rights like parking permits.

Keywords

AI generated
disability assessment mobility impairment parking permit Road Traffic Act rehabilitation rights medical evidence degree of disability

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.)
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. o rehabilitacji osób niepełnosprawnych
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI U 319/21

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2022 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia Przemysław Chrzanowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 roku w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy M. K. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o ustalenie stopnia niepełnosprawności w związku z odwołaniem M. K. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 15 czerwca 2021 roku, (...) zmienia zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 15 czerwca 2021 roku, (...) oraz poprzedzające je orzeczenie Miejskiego Zespołu ds.

Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 14 kwietnia 2021 roku nr: (...) w ten sposób, że zalicza M. K. do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu schorzeń oznaczonych symbolem niepełnosprawności (...) od 1 stycznia 2021 roku na stałe oraz w punkcie 9 ww. orzeczenia Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. ustala, że M. K. spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym. Sygn. akt VI U 319/21

UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia 14 kwietnia 2021 roku nr: (...) Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. zaliczył M. K. do lekkiego stopnia niepełnosprawności o symbolu przyczyny (...) od 1 stycznia 2021 roku na stałe, oraz wskazał, że nie spełnia ona przesłanki określonej w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 202 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (pkt 9 wskazań). Orzeczeniem z dnia 15 czerwca 2021 roku nr: (...) Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. utrzymał w mocy orzeczenie z dnia 14 kwietnia 2021 roku. (orzeczenia (...) i (...) akta WZON) Od powyższego orzeczenia WZON M. K. wniosła odwołanie. Wskazała, że wnosi o zmianę stopnia niepełnosprawności na umiarkowany, co uzasadnia przyznanie jej karty parkingowej. (odwołanie – k.

1) W odpowiedzi na odwołanie WZON wniósł o jego oddalenie. (odpowiedź na odwołanie – k. 4-5) Sąd ustalił, co następuje: Odwołująca ma 60 lat, pracuje obecnie jako magister farmacji. Cierpi na zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową obu stawów kolanowych, nawracające dolegliwości bólowe i korzeniowe kręgosłupa w przebiegu zmian zwyrodnieniowych oraz dyskopatie poprzeczne i podłużne stóp. Jest osobą otyłą. Dolegliwości bólowe kręgosłupa otrzymują się od około 10 lat, leczy się w Poradni (...). Ostatnią rehabilitację miała w maju 2021 roku.

Porusza się w sposób niewydolny, z pomocą kul łokciowych. Kwalifikuje się do wykonania całkowitej protezoplastyki stawów kolanowych ze względu na zmiany zwyrodnieniowe obu kolan. Jest zdolna do zatrudnieniu na stanowisku pracy przystosowanym do niepełnosprawności. Z powodu schorzeń ortopedycznych M. K. jest niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym na stałe. Ze względu na znacznie ograniczoną sprawność i wydolność kończyn dolnych wywołaną dysfunkcją stawów kolanowych spełnia przesłanki do przyznania jej „karty parkingowej”. (opinia biegłego ortopedy K.

K. – k. 55-55v) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie opinii sporządzonej przez biegłego ortopedę K. K.. Opinia biegłego była sporządzona na podstawie dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach sprawy, aktach WZON, a także po zbadaniu odwołującej. Opinia biegłego zawiera logiczne wnioski i w pełni odpowiada na zagadnienie zakreślone tezą dowodową przez Sąd. Opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron, żadna ze stron nie wnosiła o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 ustawy z z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Odwołująca w zaskarżonym orzeczeniu została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim. Wniosła o zaliczenie jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Aby odwołująca została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności musi spełnić łącznie następujące przesłanki:

1) naruszenie sprawności organizmu 2) niezdolność do pracy albo zdolność do pracy jednie w warunkach pracy chronionej alternatywnie 3) stwierdzenie, że jest osobą wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Z ustaleń Sądu dokonanych na podstawie sporządzonej przez biegłego ortopedę opinii wynika, że odwołująca jest niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z przyczyn dotyczących narządu ruchu (...) na stałe. Wynika to z faktu, że odwołująca ma naruszoną sprawność organizmu ponieważ cierpi na zaawansowaną chorobę zwyrodnieniową obu stawów kolanowych, nawracające dolegliwości bólowe i korzeniowe kręgosłupa.

Oznacza to, że jej organizm nie funkcjonuje w obrębie układu ruchu tak jak funkcjonuje u osoby zdrowej, czyli bez naruszonej sprawności organizmu. Odwołująca ponadto nie jest zdolna do zatrudnienia na ogólnodostępnym rynku pracy, wymaga zatrudnienia na stanowisku przystosowanym dla osoby z jej niepełnosprawnością ruchową. Takie stanowiska znajdują się w zakładach pracy chronionej, tym samym wymaga zatrudnienia jedynie w zakładzie pracy chronionej. Jest zdolna do pracy, która będzie uwzględniała jej ograniczenia w poruszaniu się.

Odwołująca nie może podjąć pracy dostępnej na ogólnym rynku ponieważ dysfunkcje kolan, dolegliwości bólowe kręgosłupa wymuszają poruszanie się o kulach z powodu niewydolnego chodu. Schorzenia te stanowią ograniczenie do wykonywania każdej pracy ogólnodostępnej, a predestynują odwołującą tylko do pracy w zakładzie pracy chronionej, na stanowisku przystosowanym do niepełnosprawności. Odnośnie uprawnienia z punktu 9 wskazań orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności Sąd zważył, że odwołująca spełnia przesłanki tam określone.

Przesłanki przyznania osobie niepełnosprawnej karty parkingowej określają przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 3a pkt 1 ww. ustawy, kartę parkingową wydaje się osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Wskazanie dotyczy osób zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem (...) (choroby narządu wzroku), (...) (upośledzenie narządu ruchu) lub (...) (choroba neurologiczna).

Odwołująca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym o symbolu przyczyny (...) z powodu upośledzania narządu ruchu. Dodatkowo w toku postępowania stwierdzono, że odwołująca ma znacznie ograniczoną możliwość samodzielnego poruszania się. Porusza się w sposób niewydolny za pomocą kul łokciowych, ma trudności w poruszaniu się z powodu dysfunkcji stawów kolanowych. Odwołująca wobec tego spełnia przesłanki do przyznania jej uprawnienia do „karty parkingowej”, która umożliwi jej sprawniejsze poruszanie się pojazdem mechanicznym ze względu na swoje ograniczenia w ruchu.

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie wskazanych przepisów zmienia zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 15 czerwca 2021 roku (...) oraz poprzedzające je orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia 14 kwietnia 2021 roku nr: (...) i zalicza M. K. do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z powodu schorzeń oznaczonych symbolem niepełnosprawności (...) od 1 stycznia 2021 roku na stałe oraz w punkcie 9 ww. orzeczenia Miejskiego Zespołu ds.

Orzekania o Niepełnosprawności w W. ustala, że M. K. spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym.