Bankruptcy appeal dismissed as inadmissible because the lower court's decision was procedural, not substantive.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Bydgoszcz rejected the bankrupt's appeal against its own decision to revoke a previous ruling that cancelled the creditor repayment plan. The bankrupt argued the new decision addressed their request, but the court found it merely corrected a procedural error by revoking an earlier order without making a substantive ruling on the merits. Consequently, the appeal was deemed inadmissible because no final decision on the bankruptcy plan existed to challenge.
Legislator headnote
AI generatedArt. 395 § 2 k.p.c.; Art. 229 Prawa upadłościowego; Art. 491 19 ust. 2 Prawa upadłościowego; A decision solely revoking a prior procedural ruling without addressing the substantive request is not appealable via bankruptcy appeal, as remedies await the new substantive judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Gz 44/22 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący sędzia Marcin Winczewski Sędzia Elżbieta Kala Sędzia Wojciech Wołoszyk po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy upadłościowej R. K., nieprowadzącego działalności gospodarczej na skutek zażalenia upadłego na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2021 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia z dnia 11 października 2021 r., sygn. akt XV GUu 50/21 postanawia: odrzucić zażalenie. Elżbieta Kala Marcin Winczewski Wojciech Wołoszyk Sygn. akt VIII Gz 44/22
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. w zw. z art. 229 Prawa upadłościowego, uchylił swe postanowienie z dnia 11 października 2021 r., którym uchylił plan spłaty wierzycieli, ustalony w postępowaniu upadłościowym R. K. i umorzył niewykonane zobowiązania upadłego (k. 181). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. K. (k. 187), albowiem w toku rozprawy w dniu 10 lutego 2022 r. (k. 200) oświadczył, iż jego pismo z dnia 7 grudnia 2021 r. stanowi właśnie zażalenie na postanowienie z dnia 1 grudnia 2021 r.
Stosownie do art. 222 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (j.t.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1228 ze zm.), na postanowienia sądu upadłościowego i sędziego-komisarza zażalenie przysługuje w przypadkach wskazanych w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 491 19 ust. 2 Prawa upadłościowego, jeżeli brak możliwości wywiązania się z obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli ma charakter trwały i wynika z okoliczności niezależnych od upadłego, sąd na wniosek upadłego, po wysłuchaniu wierzycieli, może uchylić plan spłaty wierzycieli i umorzyć niewykonane zobowiązania upadłego, o których mowa w art. 491 15 ust. 1-3; na postanowienie sądu przysługuje zażalenie, a od postanowienia sądu drugiej instancji skarga kasacyjna.
Należy podkreślić, iż postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2021 r., nie jest orzeczeniem, o którym mowa w powołanym art. 491 19 ust. 2 Prawa upadłościowego, albowiem Sąd ten, na podstawie art. 395 § 2 k.p.c. w zw. z art. 229 Prawa upadłościowego, uchylił wyłącznie swe postanowienie z dnia 11 października 2021 r., którym uchylił plan spłaty wierzycieli, ustalony w postępowaniu upadłościowym R. K. i umorzył niewykonane zobowiązania upadłego. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy nie orzekł więc merytorycznie o wniosku upadłego, a z uwagi na zasadność zażalenia wierzyciela i przedwczesność postanowienia z dnia 11 października 2021 r., uchylił je w trybie samokontroli.
Takie postanowienie – wyłącznie o uchyleniu zaskarżonego postanowienia – nie jest zaskarżalne zażaleniem, a środki odwoławcze przysługują dopiero od ponownie wydanego postanowienia, tj. od postanowienia wydanego po uchyleniu postanowienia uprzednio wydanego (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu dnia 1 grudnia 1967 r., I CZ 105/67, Legalis nr 104594, a także T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do art. 395, tom I, Warszawa 2019). Zażalenie upadłego na postanowienie z dnia 1 grudnia 2021 r. jest więc niedopuszczalne, a takie będzie mu przysługiwało dopiero od orzeczenia Sądu pierwszej instancji rozpoznającego jego wniosek merytorycznie.
Trafnie wskazał przy tym Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2010 r. (II CZ 100/09, Legalis nr 392568) „jeśli sąd – ze względu na wystąpienie takiej potrzeby – rozpozna ponadto sprawę na nowo, to wydane ponownie postanowienie podlega zaskarżeniu na zasadach ogólnych, druga strona ma więc w tej, istotnej z punktu widzenia jej interesów, sytuacji pełną możliwość obrony swych praw.” W myśl art. 373 § 1 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca apelację spóźnioną, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym terminie.
Zgodnie natomiast z art. 397 § 3 k.p.c. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w sprawie, w której to zażalenie upadłego, uznać należało za niedopuszczalne. Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie na zasadzie art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. w zw. z art. 229 ustawy Prawo upadłościowe. Elżbieta Kala Marcin Winczewski Wojciech Wołoszyk