Court upheld a fine for a woman who negligently endangered a child's safety while driving on a public road.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court upheld the first-instance judgment imposing a 1000 zloty fine on the defendant for endangering road safety. Facts established by video evidence showed the defendant drove twice towards a young boy crossing the street, creating a near-certain risk of collision. The court rejected the appellant's arguments regarding the severity of the penalty, noting the intentional nature of the danger posed to the child.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 kw; The court established that driving a vehicle on a public road without due care, thereby endangering road safety, constitutes an offense punishable by a fine, and such a penalty is not excessive when the act involves creating a high probability of injury to a child.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 21 / 22
UZASADNIENIE
Przedstawiona przez sąd I instancji cena dowodów, poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne oraz ocena prawna zachowania obwinionej, poczynione w kontekście znamion wykroczenia z art. 86 § 1 kw, jawią się jako prawidłowe. Stosownie do treści tego przepisu, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Z poczynionych przez sąd I instancji ustaleń niespornie wynika – mając zwłaszcza na uwadze wymowę obiektywnego dowodu w postaci zarejestrowanego zapisu obrazu i dźwięku z przebiegu zdarzenia – że obwiniona na widok przemieszczającego się w poprzek jezdni chłopca dwukrotnie ruszyła samochodem w jego kierunku.
Za drugim razem, gdy chłopiec jezdnię przekraczał z powrotem, kierowanym przez siebie pojazdem zbliżyła się na tyle blisko i na tyle szybko, że chłopcu ledwie udało się odskoczyć i uniknąć kontaktu z samochodem. Gdyby chłopiec nagle spanikował i zatrzymał się, względnie stracił równowagę i upadł, z wysokim prawdopodobieństwem ( graniczącym niemal z pewnością ) doszłoby do uderzenia w niego przodem pojazdu. W tym stanie faktycznym wyprowadzony przez Sąd Rejonowy w Bełchatowie wniosek o zagrożeniu jego bezpieczeństwa w związku z kierowaniem przez obwinioną samochodem po drodze publicznej jawi się jako prawidłowy.
Dysponując tego rodzaju dowodem, jak wspomniane nagranie, oddające pełnię zachowania zarówno małoletniego, jak i obwinionej, jak również okoliczności, w jakich doszło do ruchu ich obojga w obrębie jezdni, sąd odwoławczy nie musiał przydawać przesadnego znaczenia sposobowi odtworzenia i własnej interpretacji tego zdarzenia, jakie wyłaniały się z zeznań przesłuchanych w sprawie osób, jak również opinii biegłego psychologa, do których odwołuje się skarżąca. Przy takich ustaleniach i założeniu, iż zachowanie obwinionej wyczerpało znamiona opisanego wyżej wykroczenia, mając zwłaszcza na uwadze intencjonalność sprowadzenia przez obwinioną zagrożenia bezpieczeństwa w odniesieniu do kilkunastoletniego zaledwie dziecka, podjęta przez sąd I instancji decyzja o wymierzeniu jej kary grzywny w wysokości 1000 złotych nie razi jakąkolwiek surowością.
Nie jest to także kwota, która byłaby rażąco wygórowana zważywszy na możliwości majątkowe i zarobkowe obwinionej, czy też jej sytuację osobistą i rodzinną. Nawet więc, jeśli sąd odwoławczy wziął pod uwagę wszystkie okoliczności przemawiające na korzyść obwinionej – tak te opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak i w apelacji – to nie dysponuje powodem, by tę odpowiedzialność łagodzić. Jeżeli obwiniona nie będzie w stanie kwoty tej wyłożyć jednorazowo, może ubiegać się o rozłożenia jej płatności na raty, względnie o jej zamianę na prace społecznie użyteczną.
W związku z powyższym zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.