Legislator Case Law & Legislation
II Cz 647/14 AI generated

Appeal dismissed; late objection to payment order rejected due to statutory service rules and delivery to authorized employee.

Case Number II Cz 647/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against the Regional Court's decision to reject her objection to a payment order. The defendant argued that an unauthorized employee received the notice, causing a delay in her actual receipt and preventing timely filing of the objection. The court held that service to an authorized employee at the business premises is valid under the Civil Procedure Code, and the statutory deadline for objections had expired regardless of the alleged delay.

Legislator headnote

AI generated

Art. 502 § 1 k.p.c.; Art. 138 § 2 k.p.c.; Art. 112 k.c.; Art. 504 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: An objection to a payment order must be filed within the statutory period from service; service to an authorized employee at the business location is deemed valid, and delays caused by the recipient's reliance on such service do not extend the deadline.

Keywords

AI generated
payment order objection deadline service of process authorized employee preclusion period business premises civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 502 § 1 k.p.c.
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał art. 502 § 1 k.p.c. i art.
Art. 112 k.c.
Przepis art. 112 k.c. stanowi, iż termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.
Art. 138 § 2 k.p.c.
Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 2 k.p.c. dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.
Art. 504 § 1 k.p.c.
i art. 504 § 1 k.p.c. zaznaczając, iż odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniem o sprzeciwie został doręczony pozwanej w dniu 12 listopada 2013 r.
Art. 385 k.p.c.
odrzucił sprzeciw, na mocy art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 502 § 1 k.p.c
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał art. 502 § 1 k.p.c.
art. 504 § 1 k.p.c
Mając na uwadze powyższe, uznając, iż Sąd Rejonowy trafnie i zgodnie z art. 504 § 1 k.p.c.
art. 112 k.c
art. 138 § 2 k.p.c
Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 647/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2014 roku. Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Violetta Osińska Sędziowie SO Dorota Gamrat – Kubeczak SO Tomasz Szaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2014 roku w S. sprawy z powództwa Powiatu (...) przeciwko M. P. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego w S. S. z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. akt I Nc 2979/13 oddala zażalenie. SSO Tomasz Szaj SSO Violetta Osińska SSO Dorota Gamrat - Kubeczak Sygn. akt II Cz 647/14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim odrzucił sprzeciw pozwanej złożony w dniu 27 listopada 2013 r. od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 08 października 2013 r. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Sąd ten wskazał art. 502 § 1 k.p.c. i art. 504 § 1 k.p.c. zaznaczając, iż odpis nakazu zapłaty wraz z pouczeniem o sprzeciwie został doręczony pozwanej w dniu 12 listopada 2013 r. , a zatem termin do wniesienia sprzeciwu upłynął dla pozwanej w dniu 26 listopada 2013 r.

Z tej przyczyny złożenie sprzeciwu przesyłką pocztową w dniu 27 listopada 2013 r. jako spóźnione skutkować musiało jego odrzuceniem. Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyła pozwana wywodząc zażalenie i wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania merytorycznego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż pracownik odbierający przesyłkę nie będąc do tego upoważnionym, nie przekazał jej nakazu zapłaty w tym samym dniu, kiedy przesyłkę odebrał, ale kilki dni później. Przekazując przesyłkę nie potrafił wskazać daty odbioru pisma.

Skarżąca podkreśliła, iż sprzeciw od nakazu zapłaty wniosła w kilka dni po otrzymaniu do pracownika korespondencji będąc przekonaną, że nie uchybiła terminowi. Z uwagi na fakt, że do uchybienia doszło z przyczyn od niej niezależnych wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się nieuzasadnione. Zgodnie z treścią art. 502 § 1 k.p.c. w nakazie zapłaty nakazuje się pozwanemu, żeby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia tego nakazu zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo w tym terminie wniósł sprzeciw do sądu. Przepis art. 112 k.c. stanowi, iż termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszoinstancyjny nakaz zapłaty został pozwanej prawidłowo doręczony w dniu 12 listopada 2013 r., a zatem złożenie sprzeciwu w dniu 27 listopada 2013 r. naruszało prekluzję zakreśloną w ww. art. 502 § 1 k.p.c. Warto podkreślić, iż Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w sposobie doręczenia.

Poza gołosłownymi twierdzeniami pozwanej, iż przesyłkę odebrała nieuprawniona osoba – pracownik - brak jest podstaw do podważania skuteczności doręczenia. Pozwana w niniejszym procesie z uwagi na jego przedmiot, występuje w charakterze przedsiębiorcy. Adres wskazany przez powódkę to podany przez pozwaną adres powadzenia działalności. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż korespondencję w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej może odbierać przedsiębiorca jak i upoważniony do tego pracownik. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 § 2 k.p.c. dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.

Gołosłowne twierdzenia pozwanej, iż przesyłkę odebrał pracownik, który nie posiadał upoważnienia – nie podważyły domniemania doręczenia zastępczego wynikającego z art. 138 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, uznając, iż Sąd Rejonowy trafnie i zgodnie z art. 504 § 1 k.p.c. odrzucił sprzeciw, na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. (...) (...) 1) (...) 2) (...) (...) (...) 3) (...) 4) (...) (...)