Legislator Case Law & Legislation
I1 C 3427/20 AI generated

Court awards partial damages for car engine failure caused by workshop testing, rejecting full vehicle value claim.

Case Number I1 C 3427/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court awarded the plaintiff 3,300 PLN for the difference in car value due to engine failure caused by the workshop's road testing. The defendant argued the workshop should not have caused the damage, but the court held that a professional must warn of potential risks and that the loss was foreseeable. Consequently, the claim for the full pre-damage vehicle value was dismissed, while the partial loss was upheld based on the method of total loss calculation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 471 k.c.; Art. 822 § 1 k.c.; Art. 481 k.c.; Art. 817 § 1 k.c.; Art. 100 k.p.c.; Art. 113 ust. 1 k.p.c.; Art. 15 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości; Art. 2 pkt 3 § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości; Art. 354 § 1 k.c. – A professional service provider must warn the client of potential risks; damages are calculated as the difference in asset value, not the full pre-damage value, when the asset becomes uneconomical to repair.

Keywords

AI generated
professional liability car engine failure workshop testing total loss method difference in value civil procedure costs foreseeable damage

Cited Legislation

AI generated
Art. 471 k.c.
Kwalifikacja prawna Zasada odpowiedzialności ubezpieczonego wynika z art. 471 k.c. Profesjonalista (art.
Art. 822 § 1 k.c.
z art. 822 § 1 k.c. w zw.
Art. 481 k.c.
Art. 817 § 1 k.c.
i art. 817 § 1 k.c. W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art.
Art. 100 k.p.c.
o kosztach stron rozstrzygnięto zgodnie z art. 100 k.p.c. (stosunkowe rozdzielenie).
Art. 113 ust. 1 k.p.c.
Art. 15 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
Art. 2 pkt 3 § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
355 § 2 k.c.) jakim był warsztat przyjmujący zlecenie naprawy pojazdu (umowa o świadczenie usługi – art.
Art. 354 § 1 k.c.
art. 471 k.c
Kwalifikacja prawna Zasada odpowiedzialności ubezpieczonego wynika z art. 471 k.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I 1 C 3427/20 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2021 roku Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja ds. rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie: Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 roku w Gdyni na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. B. (1) przeciwko (...) S.A. V. (...) w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) S.A. V. (...) w W. na rzecz powoda A. B. (1) kwotę 3.300,00 zł (trzy tysiące trzysta złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 czerwca 2020 roku do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałym zakresie, III. zasądza od pozwanego (...) S.A.

V. (...) w W. na rzecz powoda A. B. (1) kwotę 579,22 zł (pięćset siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia dwa grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu, IV. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni z zasądzonego powodowi w punkcie 1. roszczenia kwotę 254,71 zł (dwieście pięćdziesiąt cztery złote siedemdziesiąt jeden groszy) tytułem kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa, V. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) S.A.

V. (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 494,45 zł (czterysta dziewięćdziesiąt cztery złote czterdzieści pięć groszy) tytułem kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Sygn. akt I 1 C 3427/20

UZASADNIENIE

Stan faktyczny A. B. (1) – właściciel samochodu S. (...) nr rej. (...) – zlecił naprawę tego pojazdu profesjonalnemu warsztatowi prowadzonemu przez Z. J. (pod nazwą „J. (...) w L.”). Zlecenie obejmowało naprawę przodu i tyłu zawieszenia. Pojazd znajdował się w warsztacie do 15 stycznia 2020 r., odebrała go siostra powoda. Z uwagi na późniejsze istotne ograniczenia związane ze stanem epidemii (...)2 powód zgłosił się z pojazdem ponownie do w/w warsztatu 7 maja 2020 r. i wskazał na stwierdzone po pierwszej naprawie nieprawidłowości w funkcjonowaniu pojazdu (brak mocy silnika, kontrolki alarmowe).

Pojazd został ponownie odebrany przez warsztat, tego samego dnia właściciel warsztatu (Z. J.) po sprawdzeniu stanu pojazdu stwierdził, że w pojeździe został uszkodzony wał korbowy i silnik. Wyjaśnił, że w dniu 7 maja 2020 r. w trakcie sprawdzania stanu pojazdu pracownicy warsztatu dokonali testów na placu postojowym i zdecydowali się sprawdzić samochód w ruchu na drodze publicznej i tam właśnie doszło do awarii polegającej na rozbieganiu silnika poprzez nieprawidłowe zwiększenie obrotów silnika. Na drodze publicznej silnik pojazdu zgasł, został zholowany do warsztatu, stwierdzono urwanie korbowodu.

Powód zobaczył pojazd w dniu 7 maja 2020 r. po godzinie 15:30 w warsztacie: pojazd znajdował się na podnośniku, widać było urwany korbowód i wybitą dziurę w korpusie silnika pojazdu. Dowód: zeznania powoda A. B., k. 171v-173 karta zlecenia, k. 101 faktura za naprawę, k. 107-108 e-mail, k. 113 Profesjonalny warsztat samochodowy w danej sytuacji miał podstawy, aby zorientować się, że w danym przypadku zachodzi poważne ryzyko uszkodzenia silnika wskutek jego rozbiegania, gdyż na osprzęcie silnika i dolnym zbiorniku chłodnicy powietrza (intercooler) było doskonale widać nagar i wycieki oleju silnikowego i istniał błąd komputera świadczący o niepoprawnej pracy turbosprężarki.

Profesjonalista powinien więc skłonić się do czyszczenia oraz płukania układu dolotowego silnika, co uchroniłoby silnik przed uszkodzeniem. Umieszczenie (niefabryczne) śruby (wkrętu) w dolnym zbiorniku chłodnicy powietrza nie miało wpływu na powstanie uszkodzeń silnika w dniu 7 maja 2020 r. Dowód: opinia biegłego D. F., k. 186-200 Ubezpieczycielem odpowiedzialności cywilnej warsztatu prowadzonego przez Z. J. była (...) S.A. V. (...) w W.. Okoliczność bezsporna Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ubezpieczyciel odmówił powodowi odszkodowania.

Okoliczność bezsporna Wartość pojazdu przed szkodą wynosiła 5.000 zł, po szkodzie (wrak): 1.700 zł. Okoliczności bezsporne Ocena dowodów Zeznania powoda są wiarygodne, poparte złożoną dokumentacją. Opinia biegłego D. F. jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna. Pozostałe okoliczności faktyczne wynikają z nie budzącej kontrowersji dokumentacji. Niesporna jest wysokość parametrów niezbędnych do wyliczenia odszkodowania (powód odwołał się w tym przypadku do danych ustalonych przez ubezpieczyciela – pozwanego). Kwalifikacja prawna Zasada odpowiedzialności ubezpieczonego wynika z art. 471 k.c. Profesjonalista (art. 355 § 2 k.c.) jakim był warsztat przyjmujący zlecenie naprawy pojazdu (umowa o świadczenie usługi – art. 750 k.c.) wykonał ją niepoprawnie – doprowadzając do poważnej awarii pojazdu i ponosi odpowiedzialność za do zdarzenie i szkodę w pojeździe.

W dniu 7 maja 2020 r. powód po pierwszej naprawie ponownie przekazał pojazd warsztatowi zgłaszając określone zastrzeżenia (reklamacja). Warsztat przyjął pojazd ponownie (co świadczy o kontynuowaniu zlecenia/usługi), tym razem do diagnostyki i w trakcie czynności sprawdzających doprowadził do krytycznej awarii silnika. Zdarzenie miało więc miejsce w trakcie dalszych czynności przyjmującego zlecenie/usługę (weryfikującego reklamację) i tym samym jest dalszym ciągiem realizacji umowy o naprawę pojazdu. Bez znaczenia jest sam pierwotny zakres zlecenia/usługi (faktycznie nieobejmujący czynności naprawczych na silniku), gdyż diagnostyka pojazdu po zgłoszeniu reklamacji może dotyczyć także ujawnienia się nieprawidłowości w innej sferze funkcjonowania pojazdu, co wynika ze złożonego i wzajemnie powiązanego zespołu części i urządzeń łącznie składających się na funkcjonalną całość w postaci pojazdu mechanicznego.

Zwykły konsument nie ma wiedzy co do relacji pomiędzy poszczególnymi podzespołami samochodu. Co więcej, zgłoszona reklamacja wyraźnie dotyczyła spadku mocy silnika, a nie samego zawieszenia, a więc uwaga warsztatu weryfikującego reklamację musiała być skoncentrowana na silniku, a biegły wyraźnie wykazał, że były ewidentne zewnętrzne objawy wskazujące na możliwość rozbiegania silnika. Reasumując, warsztat miał dwie możliwości, które zdjęłyby z niego odpowiedzialność: odmówić uznania reklamacji bez jakichkolwiek dalszych czynności sprawdzających, gdyż zgłoszone nieprawidłowości nie miały związku z pierwotnym zleceniem, albo wyjaśnić klientowi, że nieprawidłowości będą wymagać dalszych czynności naprawczych na silniku i pozostawić decyzję w tym zakresie klientowi.

Tymczasem pracownicy warsztatu w sytuacji jawnych objawów nagaru na silniku i symptomów wycieku oleju z turbosprężarki testowali pojazd na drodze publicznej, gdzie doszło do urwania korbowodu, co – jak wykazał biegły – świadczy o braku odpowiedniego profesjonalizmu wymaganego w danych okolicznościach. Wypada dodać, że S. (...) to bardzo popularny w Polsce samochód, co jest wiedzą notoryjną. Bez znaczenia jest fakt, że awaria mogłaby także wystąpić, gdyby pojazd był dalej użytkowany przez właściciela i nie wynikała z pogorszenia stanu pojazdu w trakcie naprawy w warsztacie.

Potencjał do wystąpienia awarii powinien być i mógł być bez trudu wychwycony właśnie przez profesjonalistę (warsztat), co oznacza, że – po pierwsze – warsztat nie powinien prowadzić czynności diagnostycznych lub jakichkolwiek innych działań, które mogłyby tę awarię wywołać, a ponadto – zgodnie z zasadami współżycia społecznego (lojalność, uczciwość), które stanowią część treści umowy zobowiązaniowej (art. 354 § 1 k.c.) – warsztat jako profesjonalista powinien o potencjale powstania awarii w silniku zawiadomić (ostrzec) klienta.

Niezasadny jest argument powoda, że szkoda powinna być wyliczona jako wartość pojazdu przed szkodą. W danym przypadku, wobec oczywistej nieopłacalności naprawy pojazdu po szkodzie jej wysokość powinna być wyliczona jako różnica wartości pojazdu przed i po szkodzie (tzw. metoda szkody całkowitej), gdyż tylko taka metodologia prawidłowo odzwierciedla koncepcję szkody majątkowej jako wyniku porównania stanu majątku poszkodowanego, który powstał w wyniku zdarzenia wywołującego szkodę, z hipotetycznym stanem tego majątku, gdyby zdarzenie takie nie zaistniało.

Oznacza, to, że odszkodowanie w danym wypadku należy wyliczyć następująco: 5.000-1.700=3.300. Data początkowa naliczania odsetek od zasądzonego odszkodowania nie budzi wątpliwości. W pozostałym zakresie powództwo było niezasadne (tj. co do żądania zapłaty 1.700 zł z odsetkami od tej kwoty). Sąd nie podejmował żadnych czynności w zakresie działań powoda zmierzających do rozszerzenia powództwa z uwagi na treść art. 505 4 § 1 k.p.c. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I. sentencji na mocy art. 471 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 481 k.c. i art. 817 § 1 k.c. W pozostałym zakresie powództwo oddalono na mocy art. 471 k.c. w zw. z art. 822 § 1 k.c. a contrario.

Koszty W punkcie III. o kosztach stron rozstrzygnięto zgodnie z art. 100 k.p.c. (stosunkowe rozdzielenie). Powód wygrał proces w 66%, pozwany – w 34%. Koszty powoda to: opłata sądowa (400 zł), opłata za czynności adwokackie w stawce podwójnej (jakkolwiek sprawa nie należała do obszernych, to była nieco bardziej niż przeciętnie skomplikowana i w górnej granicy przedziału stawki) – 1.800 zł (§ 2 pkt 3 w zw. z § 15 ust. 3 pkt 2 i 4 z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 66% z sumy tych kosztów to: 1463,22 zł.

Koszty pozwanego to: opłata za czynności radcy prawnego w stawce podwójnej (jakkolwiek sprawa nie należała do obszernych, to była nieco bardziej niż przeciętnie skomplikowana i w górnej granicy przedziału stawki) – 1.800 zł (§ 2 pkt 3 w zw. z § 15 ust. 3 pkt 2 i 4 z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 34% z sumy tych kosztów to: 889,78 zł. Różnica na korzyść powoda to: 573,44 zł. W punktach IV. i V. rozłożono na strony nieuiszczone koszty sądowe zgodnie z proporcją przegranej (art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

N. część wypłaconego biegłemu wynagrodzenia to 749,16 zł, z czego 66 % obciąża pozwanego (494,45 zł), a 34 % (254,71 zł) – powoda.