Court dismisses Social Security's claim for return of overpaid annual pension due to lack of bad faith.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Social Insurance Institution ordered the claimant to return 468.23 PLN for an overpaid annual pension in November 2021. The claimant argued that the partial payment resulted from circumstances beyond their control, as the full amount had not been received previously. The court ruled that without evidence of bad faith or intent to deceive, the obligation to return the funds does not arise.
Legislator headnote
AI generatedArt. 138 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; Art. 477 § 2 pkt 14 k.p.c.: An obligation to return overpaid benefits exists only if the recipient acted in bad faith; payments made due to factors independent of the recipient's fault do not create a restitution duty.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 50/22
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 16 marca 2022 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Sławomir Górny Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Wawrzyniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 roku w Sieradzu odwołania S. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. z 12 stycznia 2022 r. Nr (...) w sprawie S. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. o zwrot nienależnie pobranego świadczenia zmienia zaskarżoną decyzję i ustala, że S. S. nie ma obowiązku zwrotu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego za listopad 2021 roku w kwocie 468,23 złotych. Sygn. akt IV U 50/22
UZASADNIENIE
Decyzją z 12.01.2022r. (znak (...)), Oddział ZUS II Oddział w Ł. na podstawie ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. z 2021r., poz. 291 ze zm.) oraz ustawy z 21.01.2021r. o kolejnym w 2021r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz.U. z 2021r., poz. 432) stwierdził, że S. S. pobrał nienależnie świadczenia za okres od 1.11.2021 - 30.11.2021 z tytułu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego w kwocie 468,23zł. Nie podzielając ww. decyzji S. S. złożył odwołanie. Wskazywał, że w listopadzie 2021r., otrzymał na konto bankowe emeryturę wraz z dodatkowym świadczeniem rocznym za 2021r. w kwocie 3.437,30zł.
Dodatkowe świadczenie było przyznawane za 2021r., w którym na konto wnioskodawcy ani razu nie wpłynęła kwota 4001,11zł. W odpowiedzi na odwołanie ZUS wnosił o jego oddalenie. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: S. S., ur. (...) S. S. niczego przed ZUS nie zataił, ani nie wprowadził w błąd organu rentowego (zeznania wnioskodawcy – na nagraniu CD – 00:02:01 – 00:05:14 k. 11/akta sprawy). Decyzją z 16.11.2021r. ZUS przyznał S. S. emeryturę z powszechnego wieku emerytalnego od 19.10.2021r. tj. od osiągnięcia wieku.
Emerytura od 1.01.2022r. wyniosła 4.001,11zł. (decyzja k. 5/akta ZUS). Decyzją z 5.01.2021r., ZUS ponownie ustalił S. S. wysokość dodatkowego pieniężnego świadczenia rocznego w kwocie 149,77zł. (decyzja k. 8/akta ZUS). Decyzją z 12.01.2022r. Oddział ZUS stwierdził, że S. S. pobrał nienależnie świadczenia za okres od 1.11.2021 - 30.11.2021 z tytułu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego w kwocie 468,23zł.; na podstawie przepisów ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS oraz ustawy z 21.01.2021r. o kolejnym w 2021r. dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (decyzja k. 10/akta ZUS).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w postępowaniu przez organem rentowym. Okoliczności związane z pobranym świadczeniem z tytułu dodatkowego świadczenia pieniężnego, Sąd ustalił w oparciu o zeznania wnioskodawcy, którym dał wiarę. Z zeznań tych wynika, że wypłata części świadczenia nastąpiła z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. Sąd Okręgowy zważył: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz.
U. 2021.291 j.t ze zm.), osoba, która nienależnie pobrała świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu tego przepisu uważa się świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, nie można mówić o nienależnie pobranym świadczeniu, gdyż o tym decydujące znaczenie ma świadomość i zamiar ubezpieczonego, który pobrał świadczenie w złej wierze.
Wypłacenie świadczenia w sposób, na który nie miała wpływu wina świadczeniobiorcy, nie uzasadnia powstania po stronie osoby ubezpieczonej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia (por. wyrok SA w Szczecinie z 12.04. 2018r., III AUa 369/17). W ocenie sądu, S. S. nie ma obowiązku zwrotu pobranego świadczenia za listopad 2021r. w kwocie 468,23zł. Z materiału dowodowego jasno wynika, że wypłata części przysługującego świadczenia, nastąpiła po ponownym ustaleniu jego wysokości, z przyczyn niezależnych od odwołującego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 ( 14)§ 2 k.p.c., Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił, że S. S.nie ma obowiązku zwrotu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego za listopad 2021r. w kwocie 468,23zł.