Court changes probation supervision basis to mandatory sexual preference disorder provision due to prosecutor appeal.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice partially upheld the prosecutor's appeal against a first-instance judgment regarding a minor's sexual offense. The prosecutor argued that the lower court incorrectly applied Article 73 § 1 of the Criminal Code instead of the mandatory provision in Article 73 § 2 for offenders with sexual preference disorders. The appellate court agreed, noting the lack of expert opinion did not negate the statutory obligation to apply the specific provision for such cases.
Legislator headnote
AI generatedArt. 73 § 1 kk; Art. 73 § 2 kk: When a minor commits a sexual offense linked to sexual preference disorders, the court must obligatorily order supervision under Article 73 § 2 kk rather than Article 73 § 1 kk.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI Ka 1206/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk.. (spr.) Sędziowie SSO Grzegorz Kiepura SSR del. Małgorzata Peteja-Żak Protokolant Aleksandra Studniarz przy udziale Krystyny Marchewki Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2014 r. sprawy H. S. /S./ syna R. i M., ur. (...) w P. oskarżonego z art. 200§1 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 2 września 2013 r. sygnatura akt IX K 3490/10 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk i art. 624 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 5 w ten sposób, że jako podstawę oddania oskarżonego pod dozór kuratora sądowego wskazuje art. 73 § 2 kk;
2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
3. zwalania oskarżonego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 1206/13
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 września 2013 roku, sygn. akt IX K 3490/10 uznał oskarżonego H. S. za winnego tego, że w bliżej nieustalonych dniach w okresie od lipca 2009r. do 16 lipca 2010r. w G. działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, kilkukrotnie doprowadził małoletnią poniżej lat 15 K. J. do poddania się innej czynności seksualnej w ten sposób, że wkładał pokrzywdzonej dłoń pod bieliznę i dotykał ją w okolicach narządów rodnych, czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 200 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i za występek ten wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby; na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 20 ; na podstawie art. 41a § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej K.
J. na odległość bliższą niż 200 metrów na okres 4 lat; na podstawie art.73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora. Apelację wniósł Prokurator zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego , zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 73 § 1 kk poprzez orzeczenie na jego podstawie wobec oskarżonego dozoru kuratora, zamiast z podstawie art. 73 § 2 kk, zgodnie z którym orzeczenie dozoru kuratora wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych ma charakter obligatoryjny.
Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez zastosowanie wobec oskarżonego dozoru kuratora na podstawie art. 73 § 2 kk, zamiast na podstawie art. 73 § 1 kk. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja Prokuratora jest w pełni uzasadniona. Sposób procedowania Sądu I instancji, ocena zgromadzonych dowodów, poczynione w oparciu o nie ustalenia faktyczne, a także ocena zachowania oskarżonego w zakresie wyczerpania przez niego znamion zarzucanego czynu, nie budzą zastrzeżeń. Stanowisko wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, w tym w zakresie zastosowanych kar, środka karnego oraz środka probacyjnego również należy zaakceptować.
Rację ma jednak apelujący, że w to przepis art. 73 § 2 kk powinien zostać wskazany, jako podstawa prawna oddania oskarżonego pod dozór kuratora, albowiem wedle tej normy obligatoryjnie orzeka się oddanie pod dozór w wypadku młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, sprawcy określonego w art. 64 § 2 kk, a także wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych. W niniejszej sprawie nie była sporządzana opinia biegłego, brak było bowiem wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, niemniej trafnie oskarżyciel publiczny powołuje się na Międzynarodową Statystyczną Kwalifikację Chorób i Problemów Zdrowotnych – ICD-10 ustaloną przez Światową Organizację Zdrowia, zgodnie z którą pedofilię uważa się za jedno z zaburzeń preferencji seksualnych, a owe zaburzenia mają miejsce wówczas, gdy osoba doświadcza powtarzającego się nasilonego popędu i wyobrażeń seksualnych dotyczących niezwykłych przedmiotów i działań.
Za takie zaś działania uznać należy zachowania sprawcy zmierzające do pobudzenia i zaspokojenia własnego popędu płciowego poprzez doprowadzenie małoletniego poniżej 15 lat do poddania się innym czynnościom seksualnym. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł zmienił zaskarżony wyrok w pkt. 5 i jako podstawę prawną oddania oskarżonego pod dozór kuratora sądowego wskazał art. 73 § 2 kk. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatkami obciążając Skarb Państwa, albowiem wymagają tego względy słuszności.