Civil court dismisses claim for non-pecuniary damages where defendant's lawful act caused harm without fault.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for non-pecuniary damages arising from a lawful act that caused harm. The plaintiff argued that the defendant's actions infringed upon their personal dignity and reputation, while the defendant contended that their conduct was justified and did not constitute a tort. The court ruled that under Article 24 of the Civil Code, a lawful act cannot automatically generate a right to protection against non-pecuniary harm, as the essential element of unlawfulness is missing.
Legislator headnote
AI generatedArt. 24 § 1 k.c.; Art. 361 k.c.: A lawful act causing harm does not automatically create a right to non-pecuniary protection, as the unlawfulness of the act is a necessary prerequisite for liability under the Civil Code.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
a. W polskim statucie cywilnym zasada adekwatnej przyczynowości normowana jest w art. 361 k.c. Ustawodawca zastosował w tej kwestii „teorię odpowiedzialności cywilnej", a nie „teorię przyczynowości" nakazując rozpatrywanie odpowiedzialności od strony związku przyczynowego występującego pomiędzy zdarzeniami wyłącznie prawnie doniosłymi, gdyż tylko wtedy można formułować rozsądne oraz zgodne z poczuciem słuszności i sprawiedliwości dyrektywy. W konsekwencji, adekwatny związek przyczynowy jest nie tylko konieczną przesłanką powstania obowiązku naprawienia szkody, ale dodatkowo wskazuje, jak daleko on sięga.
Nakazuje to organom stosującym prawo dokonywanie segregacji zjawisk niezbędnych do wywołania szkody i zdarzeń stanowiących tylko jakieś ogniwo w łańcuchu skutków, opierając selekcję na kryterium normalności następstw; b. Obywatele mają prawo wnosić różne wnioski i żądania do organów i władz państwowych, a rolą tych ostatnich jest ich ocena w świetle obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w nakazanym ustawą trybie. Fakt negatywnej oceny żądań i wniosków nie może nigdy być obiektywnie poczytywany za „godzący w godność wnioskodawcy" nawet wtedy, gdy sam wnioskodawca jest silnie subiektywnie przekonany o zasadności swoich suplik i ekstrennalnie emocjonalnie odbiera odmowę ich uwzględnienia; c.
Skazanie i wykonanie kary naruszają dobro osobiste osoby fizycznej, jednakże w świetle art. 24 § 1 k.c. taki bersporny fakt nie skutkuje automatycznie powstaniem uprawnienia skazanego do żądania udzielenia ochrony prawnej przez usunięcie jego skutków. Warunkiem koniecznym udzielenia niemajątkowej ochrony dóbr osobistych jest bowiem bezprawny charakter działania wywołującego skutek opisany w art. 24 § 1 k.c.; d. W czci człowieka wyróżnia się dwie jej strony — stronę wewnętrzną, nazywaną godnością osobistą, obejmującą wyobrażenie człowieka o własnej wartości i oczekiwanie szacunku ze strony innych ludzi oraz stronę zewnętrzną, oznaczającą dobrą sławę, dobrą opinię innych ludzi, szacunek, którym obdarza daną osobę otoczenie.