Bank dismissed for failing to follow mandatory restructuring procedure before terminating loan contract.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the bank's claim for loan repayment and costs, ruling that the plaintiff failed to prove a valid contract termination. The defendant argued that abusive clauses and lack of credit assessment rendered the contract void, while the bank contended the debt was immediately due. The court held that the bank violated the mandatory pre-termination restructuring procedure under the Banking Act, rendering the termination invalid and the debt unenforceable.
Legislator headnote
AI generatedArt. 75c ust. 1 ustawy Prawo bankowe; Art. 58 § 1 k.c.: The bank, as a professional party, must strictly follow the mandatory restructuring procedure before terminating a loan contract; failure to do so renders the termination invalid and the resulting debt unenforceable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 311/20
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2021 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Anna Lisowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. w Piszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko Z. D. (1) o zapłatę o r z e k a : I. powództwo oddala, II. zasądza od powoda (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz pozwanego Z. D. (1) kwotę 3 617 zł ( trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 311/20
UZASADNIENIE
W dniu 21 stycznia 2020 roku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wytoczyła powództwo przeciwko Z. D. (1) o zapłatę kwoty 44 458,06 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona wierzytelność wynika z umowy kredytu gotówkowego numer (...), zawartej między stronami w dniu 18.06.2015r., na podstawie której pozwany otrzymał umówioną kwotę zobowiązując się jednocześnie do jej zwrotu na warunkach ściśle określonych w umowie.
W związku z niewywiązywaniem się przez pozwanego z umowy i brakiem spłat, powódka wypowiedziała umowę kredytu, co spowodowało, że roszczenie o zwrot kredytu stało się natychmiast wymagalne. Powódka wskazała, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się: - należność główna w kwocie 41 069,30 złotych, - skapitalizowane odsetki umowne w kwocie 1 824,82 zł naliczone od należności głównej za okres od dnia 15.01.2019r. do 14.08.2019r., - skapitalizowane odsetki karne umowne w kwocie 1 563,94 zł naliczone za okres od 15.08.2019r. do dnia wymagalności roszczenia, tj. 20.01.2020r.
Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym w niniejszej sprawie w dniu 24 marca 2020 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu zapłacić na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania. Pozwany Z. D. (1) w przepisanym terminie wniósł sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż przedmiotowa umowa kredytu zawierała klauzule abuzywne w rozumieniu art. 385 ( 1) k.c. oraz, że kredyt został udzielony bez uprzedniego poczynienia przez powódkę rzetelnych ustaleń w przedmiocie posiadania bądź nieposiadania przez pozwanych zdolności kredytowej.
Na koniec pozwani podnieśli zarzut nie udowodnienia przez powódkę istnienia oraz wysokości dochodzonego roszczenia Ewentualnie pozwani wnieśli o zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na ujawnienie się przestępstwa oszustwa popełnionego przez J. W. na szkodę wielu osób w postaci doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, m.in. Z. D. (1), w związku z którym toczy się przed Prokuraturą Okręgową w Suwałkach postępowanie karne pod sygn. akt PO I Ds. 51.2019, którego ustalenie mogłoby wywrzeć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy cywilnej.
Po przekazaniu sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piszu i uzupełnieniu pozwu w trybie art. 505 37 § 1 k.p.c., strona powodowa na potwierdzenie swojego stanowiska przedłożyła m.in. umowę kredytu gotówkowego, regulamin udzielania kredytów konsumpcyjnych dla osób fizycznych, regulamin przyjmowania i rozpatrywania reklamacji, regulamin otwierania i prowadzenia bankowych rachunków dla osób fizycznych, warunki udzielania kredytu gotówkowego, zestawienie operacji na rachunku przedmiotowego kredytu, ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 16.04.2019r. wraz z dowodem nadania i dowodem doręczenia, pismo z 15.05.2019r. zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy wraz z dowodem nadania i dowodem doręczenia, wyciąg z ksiąg bankowych.
Sąd ustalił, co następuje: W dniu 18 czerwca 2015 roku pomiędzy (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W., a Z. D. (1) zawarta została umowa kredytu gotówkowego o numerze (...), na podstawie której Z. D. (1) przyznany został kredyt w wysokości 72 004,03 złotych obejmujący środki przeznaczone na dowolny cel konsumpcyjny w wysokości 52 950,28 złotych, środki przeznaczone na sfinansowanie składki z tytułu ubezpieczenia 12 217,64 złotych, środki przeznaczone na sfinansowanie prowizji banku 6 836,11 złotych. Z. D. (1) zobowiązał się spłacić powyższą kwotę wraz z odsetkami umownymi w 84 równych miesięcznych ratach, płatnych do 12-ego dnia każdego miesiąca, począwszy od sierpnia 2015 roku.
Zgodnie z umową, kredytodawca został uprawniony do naliczania odsetek karnych od przeterminowanego zadłużenia, a także do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia - w przypadku nieuregulowania przez kredytobiorcę rat kredytu w umówionym terminie. Z. D. (1) nie wywiązał się z warunków ww. umowy o kredyt. Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 roku kredytodawca wezwał Z. D. (1) o zapłaty wymagalnych rat kredytu wraz z odsetkami w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania, pod rygorem wypowiedzenia umowy i postawienia całego zobowiązania w stan natychmiastowej wykonalności.
Wezwanie, doręczone kredytobiorcy w dniu 23 kwietnia 2019 roku, pozostało bezskuteczne. Pismem z dnia 15 maja 2019 roku, doręczonym Z. D. (1) w dniu 23 maja 2019 roku, (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wypowiedziała umowę o kredyt gotówkowy nr (...) zawartą 18 czerwca 2015 roku, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia. Na dzień wniesienia pozwu w przedmiotowej sprawie, do spłaty na rzecz kredytodawcy pozostał kapitał w wysokości 41 069,30 zł wraz z odsetkami umownymi. (dowód: umowa z dnia 18.06.2015r. k. 36-43; historia operacji na rachunku kredytu k. 65-67 i 102-107; wezwanie do zapłaty z 16.04.2019r. wraz z dowodem nadania i doręczenia k. 68-71; pismo stanowiące wypowiedzenie umowy wraz z dowodem nadania i doręczenia k. 72-75; zeznania pozwanego k. 116v-117)
Sąd zważył, co następuje:
W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Mając powyższe na uwadze, w przedmiotowej sprawie to na powódce spoczywał więc ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jej roszczenie. Nadto, wskazać należy, iż w sprawach cywilnych sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy czy też do uzupełnienia postępowania dowodowego o dowody, na których istnienie wskazują strony, lecz których nie przedstawiły.
Obowiązek dowodzenia spoczywa bowiem na stronach. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w dniu 18 czerwca 2015 roku pomiędzy stronami zawarta została umowa o kredyt gotówkowy o numerze (...). Strona pozwana nie kwestionowała, że na ww. umowie, która załączona jest do akt sprawy, widnieje podpis pozwanego. Ponieważ strona pozwana zakwestionowała roszczenie powoda zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, Sąd w pierwszej kolejności ustalił, czy dochodzone roszczenie było wymagalne w dacie wniesienia pozwu. Ustalenie braku wymagalności czyniłoby bowiem zbędnym rozpoznawanie dalszych zrzutów zgłoszonych w odpowiedzi na pozew.
Zgodnie z art. 75c ust. 1-6 ustawy Prawo bankowe, jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy.
Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Z uwagi na treść cytowanego wyżej przepisu uznać należy, że bank nie może swobodnie wypowiedzieć umowy kredytowej, gdy kredytobiorca popadł w opóźnienie ze spłatą kredytu. W pierwszej kolejności bank winien doręczyć kredytobiorcy wezwanie oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu, wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych), na spłatę zadłużenia.
Dopiero po upływie tego terminu może złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy. W przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (art. 58 § 1 k.c.). W szczególności nie prowadzi ona do wymagalności wierzytelności banku o spłatę tej części kredytu, co do której kredytobiorca nie pozostawał w opóźnieniu. Procedura wynikająca z art. 75c ustawy nie może być przeprowadzona także po złożeniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu.
Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tym samym wypowiedzenie umowy kredytu nie może być konwalidowane poprzez późniejsze działania. Wskazany przepis prawa bankowego stanowi w całości przepis semidyspozytywny. Może zostać zmieniony w umowie kredytu albo osobnym porozumieniu jedynie na korzyść kredytobiorcy, na przykład przez wydłużenie terminu na złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji kredytu (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 15.04.2019r. w sprawie V ACa 663/18, Legalis; podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstokuy z 19.07.2018r. w sprawie I ACa 285/18).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy zauważyć, iż powódka przedłożyła Sądowi skierowane do pozwanego i skutecznie mu doręczone pismo z dnia 16 kwietnia 2019 r. wzywające do zapłaty w terminie 14 dni przeterminowanego zadłużenia, jednak z treści tego pisma nie wynika poinformowanie pozwanego o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia na podstawie uprawnień wskazanych w art. 75c ustawy prawo bankowe (vide k. 68 akt sprawy). Konsekwencją powyższego jest uznanie przez Sąd, iż powódka dokonała wypowiedzenia umowy w wadliwy sposób, bez wdrożenia procedury wynikającej z przepisu art. 75c ustawy Prawo bankowe.
Podkreślić należy, że od banku jako profesjonalisty należy oczekiwać, aby działania upominawcze były zgodne z dyspozycją art. 75c prawa bankowego i tym samym poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Z samej istoty upomnienia wynika, że stanowi ono rodzaj skarcenia, napomnienia, przypomnienia, lecz nie ukarania. Sekwencja oświadczeń powodowego banku powinna być taka, że w pierwszej kolejności winien on wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, a następnie, w przypadku bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy.
Wobec treści pisma z dnia 16 kwietnia 2019 roku, stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku takiej sekwencji oświadczeń powodowego banku nie było. Ponieważ zatem powódka nie udowodniła, że złożyła pozwanemu skuteczne oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o kredyt, niemożliwe jest przyjęcie, iż nastąpił skutek w postaci wymagalności całego zobowiązania. Dlatego tez Sąd oddalił powództwo jako niezasadne. O kosztach procesu Sąd orzekł mając na uwadze jego wynik na podstawie na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.
Na koszty procesu strony pozwanej składa się opłata za czynności adwokackie w kwocie 3 600 zł oraz oplata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.