Default judgment dismissed plaintiff's loan claim due to failure to prove assignment of debt.
Legislator summary
AI generatedThe court issued a default judgment dismissing the plaintiff's claim for payment of a loan debt. Although the defendant failed to appear and the plaintiff alleged a valid assignment of the debt from a third-party lender, the court found the plaintiff failed to prove this transfer. The court ruled that a private declaration of assignment lacks evidentiary force without supporting documents, and the presumption of truth in default proceedings does not extend to substantive legal rights.
Legislator headnote
AI generatedArt. 245 k.p.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.: A private declaration of assignment of a claim is insufficient as proof of acquisition of standing without additional documentary evidence, and the presumption of truth in default judgments does not validate substantive legal claims lacking evidentiary support.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 462/21 Na rozprawie dnia 26 października 2021 Za powoda nikt się nie stawił zawiadomiony prawidłowo. Pozwana nie stawiła się pomimo należytego zawiadomienia jej o terminie rozprawy, nie złożyła żadnych wyjaśnień – ani też nie żądała przeprowadzenia rozprawy w jej obecności. Przewodniczący ogłosił wyrok zaoczny. Przewodniczący SSR Alina Kowalewska Protokolant sekretarka Paulina Warchoł WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Alina Kowalewska Protokolant: sekretarka Paulina Warchoł po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. w Giżycku na rozprawie sprawy z powództwa (...) z siedzibą w T. (Estonia) przeciwko P. B. z d. S. o zapłatę 1. Oddala powództwo. SSR Alina Kowalewska I C 462/21
UZASADNIENIE
Powód (...) z siedzibą w T. (Estonia) pozwem z dnia 23 listopada 2020 r. domagał się zasądzenia od pozwanej P. B. ( poprzednio S.) kwoty 5.066,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu oraz zasądzenia zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód podał, iż wierzytelność dochodzona pozwem wynika z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 8 października 2018 r. pomiędzy pozwaną a pożyczkodawcą (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. P. nie wywiązała się z umowy i nie spłaciła zadłużenia. Pożyczkodawca na podstawie umowy przelewu wierzytelność zbył wierzytelność z tytułu powyższej umowy na rzecz powoda.
Pozwana P. B. nie zajęła stanowiska w sprawie i nie złożyła odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił, co następuje: P. B. dniu 18 marca 2016 r. dokonała rejestracji na stronie internetowej pożyczkodawcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą W. - po utworzeniu profilu klienta i uiszczeniu opłaty rejestracyjnej w wysokości 0,01 zł ze swojego rachunku bankowego o numerze (...). (dow ó d: potwierdzenie przelewu z dnia 18 marca 2016 r. k.- 19) W dniu 8 października 2018 r. przy wykorzystaniu wcześniej utworzonego profilu klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy pozwana zawarła z pożyczkodawcą umowę pożyczki nr (...) na kwotę 4.000 zł (całkowita kwota do spłaty wynosiła 5.066,00 zł).
W dniu zawarcia ww. umowy pożyczkodawca dokonał przelewu kwoty 4.000 zł tytułem umowy pożyczki o nr (...) na rachunek bankowy pozwanej o nr (...). ( dowód: wydruk umowy pożyczki nr (...) - k. 15-17v, potwierdzenie przelewu z dnia 8 października 2018 r.- k.- 18) Pożyczkodawca złożył w dniu 28 sierpnia 2020 r. oświadczenie, iż wierzytelność została na przeniesiona na rzecz powoda. ( dowód: oświadczenie pożyczkodawcy- k.20 ) Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie załączonych do sprawy dokumentów.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony zobowiązane są w myśl przepisu art. 232 k.p.c. wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Ciężar udowodnienia faktów uzasadniających objęte pozwem roszczenie spoczywał na powodzie, który winien wykazać wszystkie okoliczności stanowiące podstawę żądania pozwu. W ocenie sądu powód nie podołał temu obowiązkowi. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie powód nie wykazał swojej legitymacji czynnej do występowania w przedmiotowej sprawie.
Powód nie udowodnił, że przysługuje mu wierzytelność w stosunku do pozwanej P. B. wynikająca z zawartej przez pozwaną w dniu 8 października 2018 r. umowy pożyczki nr (...) w wysokości dochodzonej pozwem. W ocenie sądu powód nie wykazał, że skutecznie nabył wierzytelność względem pozwanej od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W szczególności należy zwrócić uwagę na to, że powód nie przedłożył dokumentu umowy przelewu wierzytelności i załącznika z wykazu wierzytelności, których dotyczył rzekomy przelew tj. nie wykazał, że nabył od pożyczkodawcy wierzytelność, którą dochodzi w niniejszym postępowaniu.
W ocenie sądu samo oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności (k.
20) nie może stanowić dowodu na nabycie wierzytelności . Dokument tego rodzaju - jest tylko i wyłącznie dokumentem prywatnym, którego moc dowodowa ogranicza się do domniemania, że z osoba podpisująca niniejszy dokument złożyła oświadczenie objęte jego treścią (art. 245 k.p.c.). Podsumowując powyższe, zdaniem sądu dowodem istnienia legitymacji czynnej powoda nie może być oświadczenie zawarte w piśmie osoby uprawnionej do reprezentacji pożyczkodawcy. Wprawdzie zgodnie z art. 339 § 1 i 2 k.p.c. sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złożył odpowiedzi na pozew.
W przypadku wydania wyroku zaocznego przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jednakże przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe i to tylko wówczas, gdy twierdzenia powoda nie budzą uzasadnionych wątpliwości.
Wobec więc tego, że działanie art. 339 § 2 k.p.c. nie rozciąga się na dziedzinę prawa materialnego, obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest rozważenie czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenie strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt I CKU 176/97). Zdaniem sądu w sprawie niniejszej istnieją uzasadnione wątpliwości, uniemożliwiające przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda odnoszących istnienia po jego stronie legitymacji czynnej do występowania w niniejszej sprawie.
Podkreślić przy tym należy, że powód reprezentowany jest przez pełnomocnika profesjonalnego, który ma świadomość o obowiązkach dowodowych stron i konsekwencjach braku wykazania okoliczności, na których strona opiera swoje żądanie. W tej sytuacji, pomimo zaistnienia formalnych przesłanek do wydania w sprawie wyroku zaocznego wskutek braku działania w sprawie pozwanej, sąd oddalił powództwo. SSR Alina Kowalewska