Appeal dismissed; writ of retrial barred for final enforcement order not meeting constitutional review exception.
Legislator summary
AI generatedThe District Court rejected the debtor's request for a retrial of a final enforcement order, ruling it did not qualify for the statutory exception allowing appeals against non-final decisions. The debtor argued that the enforcement officer's actions violated substantive law, but the appellate court held that such orders generally do not terminate proceedings unless based on unconstitutional legislation. Consequently, the appeal was dismissed because the procedural prerequisites for a retrial were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 399 § 1, 2 k.p.c.; Art. 401 § 1 k.p.c.; A writ of retrial is permissible only against final judgments or final orders based on unconstitutional legislation, excluding routine enforcement orders that do not resolve the main dispute.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 1035/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy Wydział II Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Barbara Jankowska- Kocon Sędziowie: SO Janusz Kasnowski SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela Agencji (...)z siedzibą w W. przeciwko dłużnikom B. S. i J. S. o egzekucję świadczenia pieniężnego na skutek skargi dłużnika J. S. o wznowienie postępowania w sprawie VI Co 406/13 na skutek zażalenia dłużnika J. S. na postanowienie Sądu Rejonowego w Świeciu VI Zamiejscowy Wydział Cywilny w Tucholi z dnia 9 października 2013 roku, sygn. akt VI Co 1413/13 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 1035/13
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Świeciu VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Tucholi postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. odrzucił skargę dłużnika o wznowienie postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z dnia 25 stycznia 2013 roku dłużnicy – B. i J. S. wnieśli skargę na czynność komornika, o której Sąd Rejonowy w Świeciu VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Tucholi rozstrzygnął postanowieniem z 20 marca 2013 roku. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 roku odrzucił zażalenie na powyższe postanowienie.
Dłużnicy w związku z tym wnieśli skargę o wznowienie postępowania w tej sprawie, z uwagi na obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 156 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 roku. W ocenie Sądu Rejonowego skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 399 § 1 kpc w wypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem, zaś na podstawie określonej w art. 401 1 kpc postępowanie może być wznowione również w razie wydania postanowienia.
Przepis art. 401 1 kpc wskazuje, że można również żądać wznowienia w wypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z konstytucją, ratyfikowaną umowa międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z powyższego wynika, że nie przysługuje skarga o wznowienie postępowania, w którym zostało wydane prawomocne postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym, a takim było postanowienie wydane w sprawie o sygnaturze VI Co 406/13. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy na podstawie art. 399 kpc a contrario odrzucił skargę.
Postanowienie to zaskarżył dłużnik zarzucając Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów prawa materialnego. Skarżący wskazał, iż składał liczne skargi, w których wskazywał na uchybienia Komornika.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 399 § 1 kpc, skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna w przypadku zakończenia postępowania prawomocnym wyrokiem. Regulację tę należy rozumieć w ten sposób, że wznowienie postępowania służy w stosunku do prawomocnych orzeczeń merytorycznych, rozstrzygających sprawę co do istoty, a więc w stosunku do wyroków, nakazów zapłaty w postępowaniu nakazowym, upominawczym, również w elektronicznym postępowaniu upominawczym (art. 353 2 ) oraz postanowień co do istoty sprawy w trybie nieprocesowym (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 1973 r., I CZ 152/72, OSNC 1973, nr 7–8, poz. 143).
Dopuszczalność wznowienia postępowania nieprocesowego określona jest w sposób szczególny w art. 524 kpc. Można również żądać wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem w przedmiocie ustalenia, czy orzeczenie sądu państwa obcego podlega uznaniu lub w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności orzeczeniu sądu państwa obcego (art. 1148 1 § 3, art. 1151 1 § 3). Natomiast zgodnie z treścią art. 399 § 2 kpc dopuszczono wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem. Należy jednak podkreślić, iż dotyczy to wyłącznie sytuacji, gdy postanowienie zostało oparte na akcie normatywnym, w stosunku do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o jego niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą.
Zmiana ta, stanowiąca wyłom w dotychczasowej regulacji skargi o wznowienie postępowania, jest konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o niekonstytucyjności art. 401 1 w brzmieniu sprzed nowelizacji (zob. wyrok TK z dnia 27 października 2004 r., SK 1/04, OTK-A 2004, nr 9, poz. 96). Należy podkreślić, iż na gruncie art. 399 § 2 kpc, istotne jest rozstrzygnięcie kwestii, jakie przesłanki decydują o zakwalifikowaniu określonych postanowień do kategorii kończących postępowanie w sprawie. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że nie należą do nich postanowienia wydawane w postępowaniach o charakterze wpadkowym i ubocznym.
Postanowienia kończące postępowanie mogą być wydawane w tych postępowaniach, w których można mówić o oddaniu sprawy pod osąd. W tym miejscu warto wskazać na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 listopada 1998 r., iż postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są postanowienia zamykające drogę do wydania orzeczenia sądu danej instancji, rozstrzygającego istotę sprawy w procesie (wyrokiem) lub w postępowaniu nieprocesowym (postanowieniem), a ponadto postanowienia, które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd, a więc dotyczące całości sprawy, a będące ostatnimi orzeczeniami wydanymi w postępowaniu.
Wszystkie pozostałe postanowienia są postanowieniami nie kończącymi postępowania w sprawie; kończą one bowiem jedynie pewien fragment sprawy, ale nie sprawę. W przedmiotowej sprawie skarżący żąda wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w Świeciu VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Tucholi, mocą którego oddalono skargę na czynności Komornika. Należy zauważyć, że w świetle powołanego powyżej przepisu, jak i orzecznictwa Sądu Najwyższego, postępowanie, którego wznowienia domaga się skarżący, jako niezakończone prawomocnym wyrokiem nie podlega wznowieniu za pomocą nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
W sprawie nie zachodzi również wyjątek, o którym mowa w § 2 art. 399 pozwalający na wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem. Zgodnie z treścią art. 410 kpc sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Zarzuty skarżącego podniesione w treści zażalenia nie podważają prawidłowości wydanego postanowienia. Tym bardziej, iż większość ze wskazanych zarzutów dotyczy w istocie działań podejmowanych przez Komornika, co w ogóle nie stanowi przedmiotu rozpoznania w niniejszym postępowaniu, dotyczącym rozpoznania zażalenia na odrzucenie skargi o wznowienie postępowania.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił zażalenie dłużnika jako niezasadne na podstawie art. 385 kpc. w zw. z art. 397 § 2 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc.