Legislator Case Law & Legislation
VIII P 33/19 AI generated

Court dismissed claim for cumulative vacation days for judicial bailiff, ruling annual 6-day bonus does not stack.

Case Number VIII P 33/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's lawsuit seeking an annual increase of 6 vacation days for a judicial bailiff after 10 years of service. While the plaintiff argued for cumulative growth, the court found that the statutory provision grants a fixed annual bonus of 6 days rather than a compounding entitlement. Consequently, the bailiff was entitled to a total of 32 days per year, not the 104 days claimed by the plaintiff.

Legislator headnote

AI generated

Art. 39 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych; The additional annual vacation entitlement granted to judicial bailiffs after ten years of service is a fixed yearly increment and does not allow for cumulative accumulation of days across multiple years.

Keywords

AI generated
judicial bailiff vacation rights cumulative vacation days annual service bonus statutory interpretation labor law dispute

Cited Legislation

AI generated
Art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych
domagał się ustalenia, że jako komornikowi sądowemu przysługuje mu na podstawie art. 39 ust.
Art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych
domagał się ustalenia, że jako komornikowi sądowemu przysługuje mu na podstawie art. 39 ust.
Art. 152 Kodeksu pracy
Art. 154 ust. 2 Kodeksu pracy
Art. 155 ust. 1-155 ust. 3 Kodeksu pracy
154 2, art. 155 1-155 3, art.
Art. 158 Kodeksu pracy
155 1-155 3, art. 158, art.
Art. 161 Kodeksu pracy
W myśl art. 161 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.
Art. 162 Kodeksu pracy
Art. 164-167 ust. 3 Kodeksu pracy
162 i art. 164-167 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r.
Art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 i § 3 kpc w zw.
§ 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII P 33/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia del. Anna Capik-Pater po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2020 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. M. przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej o dodatkowe uprawnienia do odpoczynku 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł ( sto dwadzieścia złotych ) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. (-) sędzia del. Anna Capik- Pater Sygn. akt VIII P 33/19

UZASADNIENIE

Powód G. M. domagał się ustalenia, że jako komornikowi sądowemu przysługuje mu na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych po 10 latach pełnienia służby corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni, które w jego ocenie powinno być corocznie narastająco powiększane o 6 dodatkowych dni. W uzasadnieniu wskazał, że na stanowisko komornika sądowego został powołany w dniu 1 kwietnia 1997 r. i z tego tytułu obecnie przysługuje mu 104 dni dodatkowego uprawnienia do wypoczynku. Zaznaczył również, że pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej błędnie uznał, że w jego sprawie zastosowanie ma wykładnia systemowa oraz porównanie ww. przepisu do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.

Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zdaniem powoda, użyty przez ustawodawcę zwrot „corocznie” w art. 39 ust. 2 ustawy o komornikach sądowych należy interpretować z art. 39 ust. 1 tejże ustawy. Tym samym mając na uwadze wykładnię językową, w ocenie powoda należy uznać, iż przysługuje mu coroczny wzrost wymiaru dodatkowego prawa do wypoczynku o 6 dni. W odpowiedzi na pozew, Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie pod powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Argumentując zajęte stanowisko wskazał, że skoro komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku, to dodatkowe uprawnienie do wypoczynku, które przysługuje komornikowi „corocznie” po 10 latach pełnienia służby, również zwiększa wymiar urlopu przysługujący mu w każdym roku o 6 dni. Jednocześnie użyte przez ustawodawcę słowo „corocznie” ma na celu uwypuklenie, że komornikowi przysługuje dodatkowe uprawnienie, ale w każdym kolejnym roku, a nie jednokrotnie w roku, w którym rozpoczął 11 rok służby.

Tym samym, w ocenie strony pozwanej, po 10 latach służby komornika podstawowy wymiar urlopu każdego roku zwiększa się o 6 dni o odtąd wynosi łącznie 32 dni. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód G. M. został powołany na stanowisko komornika sądowego w dniu 1 kwietnia 1997 r. Obecnie prowadzi Kancelarię (...) przy Sądzie Rejonowy w Rudzie Śląskiej. W dniu 25 marca 2019 r. powód wniósł do pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej o potwierdzenie wymiaru urlopu wypoczynkowego.

Wskazał przy tym, iż zgodnie z jego obliczeniami, przysługuje mu 104 dni urlopowe do wykorzystania. Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. pozwany poinformował powoda, że jego wyliczenia są błędne. Wskazał, że po 10 latach pełnienia służby komornika sądowego, powodowi przysługuje urlop podstawowy w wymiarze 26 dni oraz urlop dodatkowy w wymiarze 6 dni, zatem 32 dni w każdym roku. Zaznaczył także, iż dodawanie do urlopu podstawowego, urlopu dodatkowego w wymiarze 6 dni za każdy rok pełnienia służby jest niepoprawne. Następnie pismem z dnia 11 lipca 2019 r. powód zawiadomił pozwanego o korzystaniu z uprawnienia do wypoczynku w okresie od 18 października 2019 r. do 25 października 2019 r.

W związku z tym, wniósł również o wyznaczenie w rzeczonym okresie wskazanego zastępcy, który na to się zgodził. Pismem z dnia 11 października 2019 r. pozwany wskazał powodowi, że w 2019 r. przysługuje mu uprawnienie do wypoczynku w wymiarze podstawowym wynoszącym 26 dni oraz w wymiarze dodatkowym wynoszącym 6 dni. Jednocześnie podniósł, że w 2019 r. powód wykorzystał już 31 dni wspomnianego uprawnienia, zatem do wykorzystania pozostaje mu tylko 1 dzień. W tym samym piśmie, pozwany zasygnalizował również, że w dniu 9 września 2019 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach z prośbą o pomoc w rozwiązaniu zaistniałego problemu w zakresie sposobu naliczania dodatkowego uprawnienia do wypoczynku.

Wskazał, że z otrzymanej odpowiedzi od Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 października 2019 r. wynika jednoznacznie, że komornikowi sądowemu po 10 latach pełnienia służby przysługuje uprawnienie do wypoczynku w łącznym wymiarze 32 dni urlopu w każdym roku. Z tych też przyczyn, wniosek powoda o wyznaczenie zastępcy podczas jego nieobecności nie został uwzględniony. Powyższy stan faktyczny bezsporny i wynikał z pisma powoda z dnia 25 marca 2019 r. (k.6); pisma pozwanego z dnia 1 kwietnia 2019 r. (k.7); pisma pozwanego z dnia 11 października 2019 r. (k.8).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy powodowi po 10 latach pełnienia służby jako komornik sądowy, przysługuje mu dodatkowe coroczne uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni, które corocznie powinno być narastająco powiększone o 6 dodatkowych dni. Zgodnie z obliczeniami powoda, w 2019 r. wymiar prawa do wypoczynku w jego przypadku powinien wynosić 104 dni. Zgodnie z art. 39 ust 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz.U.2020.121 t.j), komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku.

Przepisy art. 152, art. 154 2, art. 155 1-155 3, art. 158, art. 161, art. 162 i art. 164-167 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495) stosuje się odpowiednio, o ile nie są one sprzeczne z przepisami regulującymi pełnienie służby przez komornika . Jednocześnie, w myśl art. 39 ust. 2 ww. ustawy po dziesięciu latach pełnienia służby komornikowi przysługuje corocznie dodatkowe uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni. W myśl art. 161 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.

Natomiast po myśli art. 158 Kodeksu pracy, pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze, przysługuje urlop uzupełniający Z powyższego wynika, że po 10 latach pełnienia służby, komornikowi sądowemu przysługuje prawo do wypoczynku podstawowego w wymiarze 26 dni oraz dodatkowego w wymiarze 6 dni. Tym samym, po wspomnianym wyżej okresie, łączny wymiar wypoczynku komornika sądowego w trakcie roku to 32 dni. Jednocześnie „uprawnieniu komornika do wypoczynku odpowiada obowiązek wykorzystania dni wypoczynku w tym roku kalendarzowym, w którym komornik uzyskał do niego prawo (art. 161 k.p.).

Nie jest zatem możliwe przeniesienie niewykorzystanych dni wypoczynku na lata następne (…)” oraz „ (…) w przypadku niewykorzystania prawa do wypoczynku w roku, w którym ono powstało, prawo to przepada bez względu na przyczyny, które to spowodowały. Zapobiega to zjawisku kumulowania wypoczynku, co mogłoby skutkować długotrwałymi nieobecnościami komornika (patrz: Świeczkowska-Wójcikowska Marzena (red.), Świeczkowski Jarosław (red.), Komentarz do ustawy o komornikach sądowych, LEX). Wynika z tego, że komornikowi sądowego nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo do wypoczynku.

Przedmiotowe uprawnienie powinno zostać przez niego wykorzystane w danym roku kalendarzowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że powodowi nie przysługuje prawo do kumulacji dni stanowiących prawo do wypoczynku. Zgodnie z tym, w 2019 r. przysługiwało mu łącznie 32 dni wypoczynku, z czego 26 dni to podstawowe prawo do wypoczynku, a 6 dni prawo do dodatkowego wypoczynku, a nie 104 dni jak twierdził. Tym samym stanowisko strony pozwanej jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił powództwo i orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 i § 3 kpc w zw. z §9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od powoda jako od strony przegrywającej proces na rzecz pozwanego kwotę 120 zł. (-) sędzia (del.) Anna Capik-Pater