Appeal court upheld temporary arrest order against suspect for organized crime group leadership and severe sentencing threat.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court upheld the lower court's decision to extend the suspect's temporary arrest order until October 19, 2019. The defense argued that the arrest violated the principle of minimization and that the suspect's cooperation with prosecutors negated the risk of obstructing justice. The court rejected these claims, finding sufficient evidence of the suspect's role in an organized crime group and noting that the threat of a severe prison sentence justified the continued use of the most severe preventive measure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 249 § 1 k.p.k.; Art. 257 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 258 § 3 k.k.: The court established that temporary arrest remains justified when evidence indicates a high probability of committing crimes within an organized group and the suspect faces a severe penalty, provided non-isolatory measures cannot effectively neutralize the risk of procedural obstruction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKz 918/19 POSTANOWIENIE Dnia 1 października 2019 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia Alicja Bochenek Protokolant: Karolina Jach przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej w Katowicach Lucyny Skrzyczek po rozpoznaniu w sprawie G. Z. (Z.) podejrzanego o przestępstwo z art. 258 § 1 i § 3 k.k. i inne zażalenia obrońcy podejrzanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 26 sierpnia 2019r., sygn. akt V Kp 657/19 w przedmiocie przedłużenia czasu trwania aresztu tymczasowego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2019 roku, sygn. akt V Kp 657/19, Sąd Okręgowy w Katowicach częściowo uwzględnił wniosek prokuratora i przedłużył stosowanie wobec podejrzanego G. Z. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 19 października 2019r. do godz. 06:05. Areszt ten został zastosowany wobec podejrzanego postanowieniem Sądu Rejonowego Katowice – Wschód w Katowicach z dnia 31 maja 2019r. sygn. akt III Kp 407/19. Powyższe postanowienie w całości na korzyść podejrzanego zaskarżył jego obrońca, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj. art. 257 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie zasady minimalizacji w stosowaniu środków zapobiegawczych oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzi duże prawdopodobieństwo popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów, a także zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania poprzez stosowanie środków zapobiegawczych oraz błędne przyjęcie, iż zachodzi obawa bezprawnego utrudniania postępowania, oraz iż stosowanie wobec podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania uzasadnia przesłanka określona w art. 258 § 2 k.p.k.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca podejrzanego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie stosowanego wobec podejrzanego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie obrońcy podejrzanego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w dalszym ciągu koniecznym jest stosowanie wobec podejrzanego G. Z. najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, a ponadto, że spełnione zostały przesłanki, od których możliwość ta jest uzależniona.
W pierwszej kolejności skonstatować należy, że wbrew twierdzeniom obrońcy, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności w postaci wyjaśnień złożonych w charakterze podejrzanych przez D. R., M. S., A. S. i A. B. oraz dalszych dowodów wymienionych w zaskarżonym postanowieniu, wskazuje na duże prawdopodobieństwo, w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k., popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów. Podkreślić przy tym również się godzi, iż na etapie postępowania incydentalnego, jakim jest niewątpliwie postępowanie w przedmiocie przedłużania środków zapobiegawczych, sąd nie jest uprawniony do dokonywania szczegółowej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów i ich oceny w kontekście ustalenia, czy podejrzany dopuścił się zarzuconych mu czynów, czy nie, a jedynie rozważenie, czy dowody te stwarzają stan prawdopodobieństwa, o jakim mowa w art. 249 § 1 k.p.k.
W tej mierze, zdaniem sądu odwoławczego, wnioski zaprezentowane przez Sąd Okręgowy nie nasuwają zastrzeżeń. Twierdzenia obrońcy traktujące o pomówieniu podejrzanego przez współpodejrzanych nie stanowią argumentu, który mógłby wykazane wieloma dowodami prawdopodobieństwo skutecznie podważyć. Niewątpliwie, jak podnosi się w orzecznictwie, dowód z pomówienia współpodejrzanego winien być oceniony z dużą dozą ostrożności, niemniej jednak nie oznacza to, by nie był to dowód wystarczający dla realizacji przesłanki, o jakiej mowa w art. 249 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt II AKz 941/08).
Względem podejrzanego zachodzi również szczególna przesłanka stosowania tymczasowego aresztowania uregulowana w art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. uzasadniona obawa, że będzie on nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne. Jest to ściśle także powiązane z ciążącym na nim zarzutem kierowania zorganizowaną grupą przestępczą. Należy przy tym również wyartykułować, iż materiał dowodowy w znacznej mierze sprowadza się do osobowych źródeł dowodowych i co więcej - do osób, które podejrzany zna, z którymi współpracował i jako osoba mająca zajmować miejsce naczelne w hierarchii grupy, może dysponować wiedzą, dzięki której może podejmować bezprawne działania celem umniejszenia swojej roli w procederze lub utrudnienia prowadzenia postępowania poprzez chociażby niszczenie tudzież ukrywanie dowodów jeszcze nieznanych prokuraturze.
Fakt, iż podejrzany złożył w sierpniu 2019r. wyjaśnienia (choć od czasu zatrzymania nie przyznawał się do zarzucanych mu czynów) i podjął współpracę z prokuratorem, wbrew temu, co utrzymuje obrońca, nie niweluje obawy bezprawnego utrudniania przez podejrzanego postępowania. Wyjaśnienia bowiem złożone przez podejrzanego wymagają weryfikacji z pozostałym materiałem dowodowym. Ponadto jest początkowa faza postępowania i w chwili obecnej trudno ocenić czy prezentowana przez podejrzanego postawa jest trwała, a nie zmierza wyłącznie w kierunku uchylenia stosowanego wobec niego środka zapobiegawczego.
Ponadto wobec podejrzanego nadal aktualna pozostaje przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania uregulowana w art. 258 § 2 k.p.k. G. Z. zarzucono m. in. popełnienie przestępstwa z art. 258 § 3 k.k. zagrożonego karą pozbawienia wolności powyżej lat 8. Z kolei samo zagrożenie surową karą w stopniu dostatecznym wskazuje na fakt, iż przebywając w warunkach wolnościowych, podejrzany może podjąć próby bezprawnego wpływania na to postępowanie, co nie musi być dodatkowo wykazywane konkretnymi dowodami i okolicznościami, niezależnie też od etapu na jakim znajduje się postępowanie w sprawie.
Groźba wymierzenia podejrzanemu (w przypadku stwierdzenia jego sprawstwa i winy prawomocnym wyrokiem sądu) surowej kary pozbawienia wolności jest wystarczającą i samodzielną podstawą do stosowania tymczasowego aresztowania z mocy prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie doszło także do naruszenia wymogu z art. 257 § 1 k.p.k., bowiem izolacyjny środek zapobiegawczy nie jest stosowany nadmierne i nie przestał spełniać swych funkcji zabezpieczających prowadzone śledztwo. Biorąc pod uwagę charakter i intensywność przyczyn uzasadniających stosowanie tymczasowego aresztowania, środki zapobiegawcze o charakterze nieizolacyjnym nie są w stanie ich skutecznie wyeliminować.
W konsekwencji Sąd I instancji trafnie uznał, że na obecnym etapie postępowania przygotowawczego, kiedy gromadzony w dalszym ciągu jest materiał dowodowy i wymaga on dalszej weryfikacji, ewentualne poprzestanie na zastosowaniu wolnościowych środków zapobiegawczych byłoby niewystarczające. Z tych też względów zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy dyspozycji art. 257 § 1 k.p.k. staje się chybionym. Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz przeprowadzone rozważania, a nadto nie dopatrując się w sprawie ujemnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania, Sąd Apelacyjny orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.
Z.: - odpis postanowienia doręczyć podejrzanemu i jego nieobecnym obrońcom; - akta zwrócić. Katowice, dnia 1 października 2019 roku