Legislator Case Law & Legislation
II AKz 703/20 AI generated

Appeal court upheld extension of temporary arrest due to complex criminal case and procedural safety needs.

Case Number II AKz 703/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal upheld the lower court's decision to extend the defendant's temporary arrest until September 19, 2020. The defense argued that the extension violated procedural rules regarding the complexity of the case and the principle of minimizing coercive measures. The court rejected these claims, finding the case sufficiently complex and the extension necessary to ensure the proper course of proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 263 § 4 k.p.k.: The extension of temporary arrest is permissible when the case involves special complexity and the strictest preventive measure is required to secure the proper course of proceedings.

Keywords

AI generated
temporary arrest extension special case complexity procedural safety preventive measures criminal procedure law appeal court decision coercive measures

Cited Legislation

AI generated
Art. 249 § 1 k.p.k.
akt II AKp 86/20, na mocy art. 249 § 1 k.p.k., art.
Art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego i zaskarżając je w całości zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. i art.
Art. 258 § 1 § 2 k.p.k.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.
Art. 263 § 4 k.p.k.
z art. 263 § 4 k.p.k. przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego M.
Art. 257 § 1 k.p.k.
Nie dopuścił się zatem sąd I instancji naruszenia zasady minimalizacji środków zapobiegawczych określonej w art. 257 § 1 k.p.k. W stosunku do oskarżonego nie zaistniała w niniejszej sprawie także przesłanka negatywna stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art.
Art. 263 § 4b k.p.k.
W stosunku do oskarżonego nie zaistniała w niniejszej sprawie także przesłanka negatywna stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art. 263 § 4b k.p.k., co zresztą nie było przez skarżącego kwestionowane.
Art. 259 k.p.k.
Argumenty podniesione w środku odwoławczym nie były w stanie podważyć trafności zaskarżonego postanowienia, a wobec braku przesłanek negatywnych, o jakich mowa w art. 259 k.p.k., należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
art. 258 § 1 k.k
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II AKp 86/20 w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 249 § 1 k.p.k
akt II AKp 86/20, na mocy art. 249 § 1 k.p.k., art.

Cited Case Law

AI generated
II AKz 488/01
II AKz 116/13
Appeal court upheld temporary arrest extension for murder suspects due to serious penalty risk and ongoing trial needs.
II AKz 687/13
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 listopada 2013 roku, II AKz 687/13, OSAKat 2013 nr 4, poz.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKz 703/20 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2020 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący:Sędzia S.A. Robert Kirejew (spr.) Sędziowie:S.A. Waldemar Szmidt S.O. del. Rafał Doros Protokolant:Agnieszka Bargieł w sprawie M. B. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 czerwca 2020 roku, sygn. akt II AKp 86/20 w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 16 czerwca 2020 roku, sygn. akt II AKp 86/20, na mocy art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 263 § 4 k.p.k. przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego M. B., zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi z dnia 21 czerwca 2018 roku, sygn. akt IV1 Kp 293/18, do dnia 19 września 2020 roku, do godz. 11:30. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca oskarżonego i zaskarżając je w całości zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 263 § 4 k.p.k.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie o nieprzedłużaniu tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego względnie, z ostrożności procesowej, o zmianę środków zapobiegawczych poprzez zastosowanie w miejsce tymczasowego aresztowania poręczenia majątkowego w kwocie 15.000 zł połączonego z dozorem Policji i zakazem opuszczania kraju. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Wniesione zażalenie okazało się niezasadne i dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza zaskarżonego postanowienia, dokonana przez pryzmat podniesionych w zażaleniu zarzutów oraz argumentacji przytoczonej na ich poparcie, nie wykazała bowiem, aby sąd I instancji dopuścił się obrazy wymienionych przepisów postępowania.

Na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu Apelacyjnego, że na obecnym etapie postępowania, w celu zabezpieczenia jego prawidłowego toku konieczne jest stosowanie najsurowszego ze środków zapobiegawczych, a to z uwagi na aktualność przesłanek tak ogólnej jak i szczególnych stosowania tymczasowego aresztowania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie budzi wątpliwości sądu odwoławczego istnienie materialnej podstawy stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego. W zaskarżonym postanowieniu Sąd Apelacyjny należycie wykazał okoliczności wskazujące na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów, a ponieważ ustalenia te nie zostały przez skarżącego zakwestionowane, nie ma potrzeby ponownego powoływania w niniejszym postanowieniu poszczególnych dowodów.

W zakresie natomiast przesłanek szczególnych, Sąd Apelacyjny słusznie wskazał, że potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania – poprzez stosowanie wobec oskarżonego najsurowszego ze środków zapobiegawczych – uzasadniona jest zarówno grożącą mu surową karą (art. 258 § 2 k.p.k.), jak i obawą matactwa (art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.). Jeśli wziąć pod uwagę, że zarzucone oskarżonemu czyny zagrożone są karą spełniająca kryteria z art. 258 § 2 k.p.k., to w zestawieniu z okolicznościami przedmiotowo-podmiotowymi takimi jak charakter i okoliczności popełnienia zarzucanych czynów, ich wysoka społeczną szkodliwość, działanie w warunkach recydywy specjalnej podstawowej czy uczynienia sobie z popełniania przestępstwa stałego źródła dochodu, w pełni realne pozostaje wymierzenie oskarżonemu – w przypadku przypisania mu sprawstwa i winy - surowej kary pozbawienia wolności, o jakiej mowa w art. 258 § 2 k.p.k.

W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się przy tym, że przepis art. 258 § 2 k.p.k. może stanowić samodzielną przesłankę szczególną stosowania tymczasowego aresztowania. Na aprobatę zasługuje także stanowisko sądu I instancji, że potrzeba stosowania wobec oskarżonego najsurowszego środka zapobiegawczego uzasadniona jest obawą matactwa, której istnienie sąd I instancji słusznie wywiódł z charakteru zarzuconego oskarżonemu czynu z art. 258 § 1 k.k., uprawdopodobnionego zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Już bowiem samo uczestniczenie w zorganizowanej strukturze przestępczej, z uwagi na znajomość jej uczestników jak i wzajemne powiązania i istnienie dróg przepływu informacji, uzasadnia obawę matactwa.

Obawa ta, pomimo znacznego zaawansowania postępowania jurysdykcyjnego, jest w niniejszej sprawie jak najbardziej realna, jeśli wziąć pod uwagę konieczność przesłuchania w charakterze świadka K. N. (któremu zarzuca się m.in. kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą), jak również zmienność wyjaśnień oskarżonego M. B.. Dodać przy tym trzeba, że złożenie przez oskarżonego wyjaśnień, nawet wówczas, gdy zawierają one przyznanie się do winy, samo w sobie nie wyklucza niebezpieczeństwa utrudnienia postępowania i nie nakazuje uchylenia zastosowanego środka zapobiegawczego (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 lipca 2001 roku, sygn. akt II AKz 488/01, Prok. i Pr.-wkł. 2002/5, poz. 33).

Funkcja tymczasowego aresztowania jako środka zapobiegawczego nie jest ograniczona jedynie do zabezpieczenia dowodów, zatem dla stosowania tego środka nie jest istotny określony etap procesu, chodzi bowiem o zabezpieczenie prawidłowego toku całego postępowania (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKz 116/13, LEX nr 1321954). Mając na względzie i to, że zakłócanie prawidłowego toku postępowania może przybrać również formę bezprawnego wpływu na dowody już przeprowadzone (zob. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 listopada 2013 roku, II AKz 687/13, OSAKat 2013 nr 4, poz. 11,), podnoszona przez skarżącego okoliczność, że K.

N. w prowadzonym wobec niego postępowaniu przygotowawczym złożył wyjaśnienia, nie eliminuje możliwości bezprawnego wpływania na jego depozycje w niniejszej sprawie przez oskarżonego. Nie można także zgodzić się z zarzutem skarżącego, w zakresie naruszenia art. 263 § 4 k.p.k. Wbrew wywodom zażalenia niniejsza sprawa nosi cechy szczególnej zawiłości, o jakiej mowa w powołanym przepisie, choćby z uwagi na charakter i wagę stawianych zarzutów oraz ilość materiału dowodowego. Postępowanie, w toku którego konieczne jest wyjaśnienie działalności grupy przestępczej, a więc tworu hermetycznego i solidarnego, wypełnia natomiast pojęcie „sprawy o szczególnej zawiłości”, jakim posłużono się w treści przepisu art. 263 § 4 k.p.k.

Ponadto, z uwagi na ogłoszenie stanu epidemii i związane z tym obostrzenia oraz ograniczenia w działalności sądów powszechnych, postępowanie nie mogło być kontynuowane przez okres około 2 miesięcy. Sąd I instancji orzekając o przedłużeniu stosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania uwzględnił nadto rodzaj i charakter obaw przyjętych za podstawę dalszego stosowania środka zapobiegawczego, o których mowa w przepisie art. 258 § 4 k.p.k., zaś przeprowadzona kontrola odwoławcza zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, że ocena dokonana przez sąd I instancji nie nosi znamion dowolności.

Nie dopuścił się zatem sąd I instancji naruszenia zasady minimalizacji środków zapobiegawczych określonej w art. 257 § 1 k.p.k. W stosunku do oskarżonego nie zaistniała w niniejszej sprawie także przesłanka negatywna stosowania tymczasowego aresztowania wskazana w art. 263 § 4b k.p.k., co zresztą nie było przez skarżącego kwestionowane. Mając na uwadze powyższe, należało uznać, że przedłużenie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na dalszy czas oznaczony, pomimo, że okres jego stosowania w niniejszej sprawie przekroczył już 2 lata, jest konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania na jego obecnym etapie.

Argumenty podniesione w środku odwoławczym nie były w stanie podważyć trafności zaskarżonego postanowienia, a wobec braku przesłanek negatywnych, o jakich mowa w art. 259 k.p.k., należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. SSA Waldemar Szmidt SSA Robert Kirejew SSO del. Rafał Doros ZARZĄDZENIE - o treści postanowienia z pouczeniem o prawomocności powiadomić oskarżonego; - akta sprawy zwrócić. Katowice, dnia 21 lipca 2020 roku.