Court convicts employer and supervisor for negligent injury causing amputation under Polish Criminal Code.

Sygn. akt II K 41/20

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2020 r. Sąd Rejonowy w Opolu Lubelskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Marek Gorgol Protokolant: Stanisław Malec w obecności prokuratorów Doroty Grzegorczyk i Joanny Węgier po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 9 marca 2020 r. i 7 września 2020 r. sprawy: D. M. (1) z domu S., córki Z. i J. z domu M., urodzonej (...) w O. oskarżonej o to, że w dniu 4 maja 2019 roku w C. woj. (...), prowadząc działalność gospodarczą pod firmą (...) i będąc jako pracodawca odpowiedzialna za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełniła ciążących na niej obowiązków i naraziła Ł.

R., zatrudnionego przy obsłudze transportera M. WS/6 na niebezpieczeństwo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, w ten sposób, że nie sprawowała właściwego nadzoru nad wykonywaną przez niego pracą, nie zapewniła, by urządzenie, przy obsłudze którego pracował, spełniało warunki bezpieczeństwa zalecane przez producenta, dopuściła go do pracy bez wymaganego instruktarzu stanowiskowego bhp w zakresie obsługi transportera i bez zapoznania go z ryzykiem związanym z rodzajem wykonywanej pracy, w wyniku czego podczas próby skorygowania przez pokrzywdzonego nieprawidłowej pracy transportera doszło do pochwycenia rękawicy i tym samym jego dłoni przez poruszającą się linkę wciągarki, na skutek czego doznał on obrażeń ciała w postaci pourazowej amputacji palca V ręki prawej, złamania paliczka bliższego palca IV ręki prawej oraz licznych ran miażdżonych palców obu rąk, która to amputacja palca V ręki prawej spowodowała trwałe istotne zniekształcenie ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. tj. o przestępstwo z art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w w. z art. 11 § 2 k.k. M.

M. (2) , syna Z. i B. z domu M., urodzonego (...) w P. oskarżonego o to, że w dniu 4 maja 2019 roku w C. woj. (...), sprawując bezpośredni nadzór w firmie (...), prowadzonej przez jego żonę, nad zatrudnionymi pracownikami, wiedząc, że jako pracodawca jest ona odpowiedzialna za bezpieczeństwo i higienę w zakładzie pracy i za zorganizowanie stanowisk pracy zgodnie z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy, nie dopełnił wynikających stąd obowiązków i naraził pracownika Ł. R., zatrudnionego przy obsłudze transportera M. WS/6 na niebezpieczeństwo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że dopuścił go do pracy bez uprzedniego zaznajomienia z instrukcją obsługi urządzenia, przy transporterze, który w związku z brakiem osłony wałka nawijającego stalową linkę, nie spełniał warunków bezpieczeństwa zalecanych przez producenta transportera, mimo, ż mógł przewiedzieć ryzyko związane z uruchomieniem i pracą transportera przy braku pełnego zabezpieczenia strefy niebezpiecznej wałka nawijającego, w wyniku czego podczas próby skorygowania przez pokrzywdzonego nieprawidłowej pracy transportera doszło do pochwycenia rękawicy i tym samym jego dłoni przez poruszającą się linkę wciągarki, na skutek czego doznał on obrażeń ciała w postaci pourazowej amputacji palca V ręki prawej, złamania paliczka bliższego palca IV ręki prawej oraz licznych ran miażdżonych palców obu rąk, która to amputacja palca V ręki prawej spowodowała trwałe istotne zniekształcenie ciała w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. tj. o przestępstwo z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w w. z art. 11 § 2 k.k. I. na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k., ustalając, iż oskarżeni do obrażeń ciała pokrzywdzonego doprowadzili nieumyślnie, postępowanie karne przeciwko D.

M. (2) i M. M. (3) , o zarzucane im przestępstwa wyczerpujące dyspozycje: wobec D. M. (3) art. 220 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a wobec M. M. (2) art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zb. z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – warunkowo umarza na roczny okres próby; II. na zasadzie art. 67 § 3 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego Ł. R. nawiązki w wysokości po 5000 (pięć tysięcy) złotych; III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa: po 60 (sześćdziesiąt) złotych opłaty oraz po 317,45 (trzysta siedemnaście 45/100) złotych zwrotu wydatków.