Social court dismisses appeal for nursing allowance due to expert opinion denying self-care inability.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Fund's refusal to grant a nursing allowance. The court found that medical experts correctly determined the applicant's conditions, including hearing loss and chronic pain, did not render her unable to live independently. Consequently, the court upheld the original decision based on the reliability of the expert opinions presented.
Legislator headnote
AI generatedArt. 75 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych; Art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych; Art. 245 Kodeksu postępowania cywilnego; Art. 477 § 14 pkt q Kodeksu postępowania cywilnego: A nursing allowance is granted only to those deemed completely unable to work and live independently, and expert medical opinions establishing the necessity of constant care are binding unless proven otherwise.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI U 541/20
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2021 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia Tomasz Korzeń Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kopala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2021 roku sprawy z odwołania K. S. od decyzji z dnia 10 sierpnia 2020 roku, znak: (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o dodatek pielęgnacyjny I. oddala odwołanie, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz radcy prawnego A. M. 110,70 zł (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej z urzędu. Tomasz Korzeń VI U 541/20
UZASADNIENIE
punktu I wyroku Decyzją z dnia 10.08.2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił K. S. przyznania dodatku pielęgnacyjnego. Ubezpieczona wniosła o zmianę decyzji i przyznanie tego dodatku. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczona K. S. urodziła w (...). Jest uprawniona do renty rodzinnej. W dniu 17.06.2020 r. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego. Jest osoba niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym od dzieciństwa (bezsporne) U ubezpieczonej rozpoznano: przewlekły zespól bólowy kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo- krzyżowego -okresowo korzeniowy na tle zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznyeh, zmiany zwyrodnieniowe i w przebiegu osteoporozy stawów obwodowych, przebyty uraz głowy w 2011- bez zmian w badaniu KT głowy, przebyty uraz barku lewego w 2017r., ostrogi obu guzków piętowych, niedosłuch obustronny głęboki z utrudnionym kontaktem słownym mimo protezy słuchu, zniekształcenie mowy, torbiel lewej zatoki szczękowej.
Schorzenia te nie powodują niezdolności do samodzielnej egzystencji. Stwierdzone zmiany i spowodowany nimi stopień naruszenia sprawności organizmu nie uzasadniają orzeczenia z przyczyn neurologicznych niezdolność do samodzielnej egzystencji, wnioskodawczy ni nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych. Z powodu schorzeń laryngologicznych odwołująca nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji - nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych.
Badana stosuje aparaty słuchowe, które choć z utrudnieniem, ale umożliwiają kontakt słowny. Mowa ubezpieczonej zniekształcona jak u osoby z głębokim niedosłuchem jest zrozumiała. dowód: dokumentacja medyczna k. 12-39,48-62,139-141 i w aktach pozwanego opinia biegłych A. G., J. O. k. 111-113
Sąd zważył co następuje:
Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2021.291; dalej: ustawa) dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 lat życia, z zastrzeżeniem ust.
4. Stosowanie do art. 13 ust. 5 w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji. Sąd z urzędu dopuścił w sprawie dowód z opinii biegłych laryngologa i neurologa. Opinii biegłych nadał przymiot wiarygodności w całości. Strony nie złożyły zastrzeżeń do opinii. Biegłe w sposób jasny i przekonujący wskazały powody swoich twierdzeń.
Wydały opinię w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Opinia jest logiczna i spójna. Biegłe szczegółowo scharakteryzował cechy schorzeń, na które cierpi wnioskodawczyni i oceniły ich wpływ na zdolność do samodzielnej egzystencji. Złożona podczas rozprawy dokumentacja medyczna w postaci zaświadczeń lekarskich nie wskazuje na nieprawidłowość w rozpoznaniach dokonanych przez biegłych. Wskazywana w zaświadczeniach konieczność długotrwałej pomocy czy opieki innych osób nie pozwala na podważenie ustaleń biegłych.
W świetle art. 245 KPC stanowić może jedynie dowód, iż osoby podpisane na zaświadczeniach złożyły oświadczenia o takiej treści. Wniosku o powołanie innych biegłych czy wniosku o opinie uzupełniającą profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej nie złożył. W przypadku pogorszenie stanu zdrowia ubezpieczona może złożyć kolejny wniosek o dodatek pielęgnacyjny. Sąd ustalając stan faktyczny w sprawie oparł się na opinii biegłych, której nadał przymiot wiarygodności i dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy i aktach organu rentowego.
Mając na uwadze powyższe, w oparciu o treść art. 477 14 § q KPC, Sąd oddalił odwołanie. Tomasz Korzeń