Spousal support obligation terminates automatically upon divorce; court confirms termination date as divorce judgment becomes effective.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the plaintiff's request to declare the termination of the alimentary obligation on October 19, 2018. The plaintiff argued that the support duty ended upon the divorce, while the defendant claimed she expected five years of payments and relied on joint assets. The court ruled that the statutory obligation to support a spouse ceases automatically when the marriage dissolves, making the divorce judgment date the definitive termination point.
Legislator headnote
AI generatedArt. 27 k.r.s.; Art. 98 § 1 k.p.c.: The alimentary obligation between spouses terminates automatically upon the dissolution of the marriage, and the date of the effective divorce judgment marks the cessation of the duty.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
sygn. akt III RC 196/20
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 21 kwietnia 2021r. Sąd Rejonowy w Kętrzynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie: Przewodniczący Sędzia Hubert Wnorowski Protokolant st.sekr.sądowy Iwona Batko po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2021r. w Kętrzynie sprawy z powództwa J. S. przeciwko G. S. o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego I. Stwierdzić wygaśnięcie z dniem 19 października 2018r. obowiązku alimentacyjnego od powoda J. S. na rzecz pozwanej G. S. ustalonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie z dnia 1 marca 2013r. w sprawie III RC 563/12 w kwocie 800 zł. II. Zasądzić od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2317 zł (dwa tysiące trzysta siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sędzia Hubert Wnorowski
UZASADNIENIE
J. S. wniósł o uchylenie obowiązku alimentacyjnego wobec pozwanej G. S. w kwocie 800 zł miesięcznie poczynając od 19 października 2018r., ustalonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Kętrzynie w sprawie III RC 563/12. W uzasadnieniu podał, że obowiązek alimentacyjny powoda wobec pozwanej został ustalony gdy strony zamieszkiwały wspólnie i były w związku małżeńskim. Wówczas pozwana miała problemy zdrowotne, nie była w stanie pracować na gospodarstwie, ani zająć się domem. Taki stan rzeczy był podstawą do orzeczenia alimentów na rzecz pozwanej, aby mogła się usamodzielnić i pokryć koszty wynajmu mieszkania.
Natomiast w związku z orzeczeniem rozwodu między stronami w dniu 19 października 2018r. ustał obowiązek alimentacyjny powoda wobec pozwanej (k. 4-5). Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2021 roku pełnomocnik powoda zmodyfikował powództwo i wniósł o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego wobec pozwanej z dniem 19 października 2018r. (k. 25). G. S. w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa. W uzasadnieniu podała, że sądziła iż alimenty od powoda będą jej przysługiwać przez 5 lat po rozwodzie. Do chwili obecnej powód korzysta w całości z majątku wspólnego stron i uzyskuje dochody z tego tytułu.
Strony nie dokonały jeszcze podziału tego majątku, nie mogą dojść do porozumienia w tej kwestii. Podniosła jednocześnie, że ma problemy zdrowotne i znajduje się w trudnej sytuacji materialnej (k. 18-20). Sąd ustalił, co następuje: Wyrokiem z dnia 1 marca 2013r. w sprawie III RC 563/12 Sąd Rejonowy w Kętrzynie zasądził alimenty od powoda na rzecz pozwanej w wysokości 800 zł miesięcznie, poczynając od dnia 1 marca 2013r. (k. 39 akt III RC 563/12). W czasie orzekania w sprawie o alimenty w 2013r. strony pozostawały w związku małżeńskim.
Wówczas relacje małżeńskie między stronami nie były prawidłowe. Pozwana wyprowadziła się od powoda, miała problemy ze zdrowiem psychicznym. Potrzebowała środków finansowych od powoda z przeznaczeniem na własne utrzymanie. W styczniu 2017r. pozwana wystąpiła przeciwko powodowi do Sądu Okręgowego w Olsztynie z powództwem o rozwód. Nie domagała się jednocześnie orzeczenia alimentów na jej rzecz. Wyrokiem z dnia 27 września 2018r. w sprawie VI RC 41/18 Sąd Okręgowy w Olsztynie rozwiązał przez rozwód małżeństwo stron zawarte w dniu 25 grudnia 1980r. w K.- bez orzekania o winie, za zgodą stron Sąd nie ustalił sposobu korzystania z domu wspólnego stron (k. 77 akt VI RC 41/18).
Wyrok rozwodowy uprawomocnił się w dniu 19 października 2018r.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo niewątpliwe zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że alimenty od powoda na rzecz pozwanej, zostały ustalone przez Sąd Rejonowy w 2013r. w czasie gdy strony pozostawały w związku małżeńskim. Sąd Rejonowy w Kętrzynie zasądził alimenty od powoda na rzecz pozwanej w oparciu o przepis art. 27 kro, który stanowi, że oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli.
Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Obowiązek z art. 27 kro wygasa na skutek ustania małżeństwa (zob. uchwała SN z 20.10.2010 r., III CZP 59/10, LEX nr 604066; uchwała SN z 5.10.1982 r., III CZP 38/82, LEX nr 2812; wyrok SA w Poznaniu z 10.02.2004 r., I ACa 1422/03, LEX nr 143459. Wygaśnięcie małżeństwa jako skutek uprawomocnienia się wyroku rozwodowego wiąże się co do zasady z wygaśnięciem wszelkich praw i obowiązków, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (por. komentarz do art. 27 kro, Grzegorz Jędrejek, Lex).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skoro w październiku 2018r. strony rozwiodły się, obowiązek alimentacyjny powoda wobec pozwanej ustał z mocy prawa. W niniejszej sprawie Sąd nie rozstrzygał zatem o kwestiach spornych między stronami w zakresie zasadności dalszego realizowania obowiązku alimentacyjnego powoda między stronami, lecz stwierdził ustanie tego obowiązku z mocy prawa z datą uprawomocnienia się wyroku rozwodowego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, orzeczono jak w pkt.
I wyroku. Na podstawie art. 98§1 kpc, mając na względzie wynik sprawy, zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2317 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty (pkt. II wyroku). Na powyższe koszty te składa się: kwota 500 zł opłaty od pozwu uiszczonej przez powoda, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 1800 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sędzia Hubert Wnorowski