Appeal dismissed; prisoner's lack of positive personality changes and violent history precludes conditional release.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the prisoner's appeal against the first-instance refusal of conditional early release. The court found that the defendant, an alcoholic with a history of violence, failed to demonstrate positive personality changes or active participation in rehabilitation programs. Consequently, the court upheld the negative criminological prognosis and denied the request for release.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 77 § 1 k.k.: Conditional early release requires proof of permanent positive personality changes; mere compliance with rules or lack of violence in prison does not suffice if the inmate remains passive, lacks therapeutic engagement, and has a history of violence and substance abuse.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKzw 451/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 sierpnia 2020 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Krzysztof Eichstaedt Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Olszycka – Słoka przy udziale Prokuratora Katarzyny Durzyńskiej po rozpoznaniu w sprawie I. K. (1) zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 18 maja 2020r. w przedmiocie odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n a w i a : utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zażalenie nie jest zasadne. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że w stosunku do I. K. nie zachodzą przesłanki z art. 77 § 1 kk skutkujące udzieleniem warunkowego przedterminowego zwolnienia. Rzeczywista postawa skazanego w zakładzie karnym nie pozwala na przyjęcie założenia, że w jego osobowości rzeczywiście nastąpiły trwałe i pozytywne zmiany. Jego zachowanie w izolacji nie może być oceniane jako dobre i de facto jest jedynie poprawne. I. K. w zdecydowany sposób nie wyróżnia się in plus na tle współosadzonych i był tylko kilkakrotnie wyróżniany nagrodami regulaminowymi.
Skazany jest przy tym osobą uzależnioną od alkoholu i podlega leczeniu terapeutycznemu. Nie uczestniczył w programach resocjalizacyjnych, zatem jedynie biernie poddaje się karze i nie przejawia odpowiedniej aktywności w pracy nad zmianami w swojej postawie życiowej. Do przypisanych przestępstw jest ustosunkowany mało krytycznie, zatem cele kary nie zostały wobec niego osiągnięte. N. przy tym dostrzec, iż popełnił on m.in. przestępstwo z użyciem przemocy (art. 207 § 1 kk), jednak w toku odbywania kary nie został poddany zajęciom z zakresu przeciwdziałania przemocy.
Nie stawił się do odbycia kary. Nie korzysta również z systemu przepustkowego, zatem brak jest zweryfikowania jego zachowania na wolności. Jest to istotne o tyle, że przed osadzeniem skazany posiadał negatywną opinie w miejscu zamieszkania z uwagi na nadużywanie alkoholu, urządzanie awantur domowy i stosowanie przemocy wobec najbliższych. Powyższe okoliczności w pełni uzasadniają przyjęcie negatywnej prognozy kryminologiczno-społecznej w odniesieniu do I. K. (1). Jak słusznie wskazał sąd meriti, skazany wymaga dalszych oddziaływań resocjalizacyjnych w zakładzie karnym.
Oceny tej nie zmienia fakt, że skazany deklaruje, iż aktualnie rzekomo pozostaje w dobrych relacjach z pokrzywdzoną (czego jednak nie potwierdza materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy, bowiem z opinii penitencjarnej wynikam, że pokrzywdzona bardzo obawia się powrotu skazanego i ponownych awantur – k.
10) Dlatego zaskarżone postanowienie utrzymano w mocy.