Legislator Case Law & Legislation
II AKzw 1504/20 AI generated

Appeal court quashes first instance decision regarding conditional release eligibility due to leap year calculation error.

Case Number II AKzw 1504/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first instance decision regarding the defendant's request for conditional release and a one-day sentence break. The lower court incorrectly calculated the sentence break period as one year, failing to account for the 366 days in the leap year 2020. Consequently, the defendant met the formal requirement for conditional release, rendering the request for an additional one-day break unnecessary and without legal basis.

Legislator headnote

AI generated

Art. 155 § 1 k.k.w.; Art. 123 § 2 k.k.w.: The period of sentence break must be calculated by summing calendar days; if the break period spans a leap year, the extra day must be included to determine if the one-year requirement for conditional release is met.

Keywords

AI generated
conditional release eligibility sentence break calculation leap year duration formal release requirements appellate review standard

Cited Legislation

AI generated
Art. 155 § 1 k.k.w.
spełnia bowiem warunki formalne do ubiegania się o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybie art. 155 § 1 k.k.w. Sąd I instancji błędnie bowiem uznał, że okres, w którym skazany przebywał na przerwie w karze, tj.
Art. 123 § 2 k.k.w.
Zauważyć trzeba, że ustalenie w przedmiotowej sprawie długości okresu przerwy w karze z powołaniem na dyspozycję art. 123 § 2 kpk w zw.
Art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę w zakresie wniosku obrońcy skazanego M.
art. 437 § 1 k.p.k
akt VII Kow 2396/20,o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku obrońcy skazanego o udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz nie uwzględnieniu wniosku o udzielenie skazanemu przerwy w karze na 1 dzień na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 1 § 2 k.k
skazanego za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k.
art. 155 § 1 k.k
spełnia bowiem warunki formalne do ubiegania się o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybie art. 155 § 1 k.k.w.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKzw 1504/20 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2020 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: sędzia SA Piotr Filipiak Protokolant: Damian Skril przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach Jolanty Tałaj po rozpoznaniu w sprawie M. G. skazanego za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2020 roku, sygn. akt VII Kow 2396/20,o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku obrońcy skazanego o udzielenie skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia oraz nie uwzględnieniu wniosku o udzielenie skazanemu przerwy w karze na 1 dzień na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę w zakresie wniosku obrońcy skazanego M. G. o udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia w trybie art. 155 kkw, przekazać Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do merytorycznego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zażalenie obrońcy skazanego okazało się o tyle skuteczne, że przeprowadzona w wyniku jego wniesienia kontrola odwoławcza zaskarżonego postanowienia, musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia i przekazaniem sprawy do merytorycznego rozpoznania. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w zaskarżonym postanowieniu, skazany M. G. spełnia bowiem warunki formalne do ubiegania się o udzielenie warunkowego przedterminowego zwolnienia w trybie art. 155 § 1 k.k.w. Sąd I instancji błędnie bowiem uznał, że okres, w którym skazany przebywał na przerwie w karze, tj. od 30 maja 2019 roku do 29 maja 2020 roku, nie może zostać uznany za 1 rok, jak wymaga tego powołany przepis.

Zauważyć bowiem trzeba, że z uwagi na fakt, iż rok 2020 jest rokiem przestępnym, okres czasu pomiędzy 30 maja 2019 roku a 29 maja 2020 roku wynosi 366 dni. Zauważyć trzeba, że ustalenie w przedmiotowej sprawie długości okresu przerwy w karze z powołaniem na dyspozycję art. 123 § 2 kpk w zw. z art. 1 § 2 kkw, byłoby uzasadnione wówczas, gdyby Sąd I instancji oznaczył w miesiącach okres na który udzielił skazanemu dalszej przerwy, tj. udzielił dalszej przerwy na okres 6 miesięcy. Początek przerwy jest bowiem liczony od momentu zwolnienia skazanego z jednostki penitencjarnej.

Skoro zatem pierwsza przerwa została skazanemu udzielona na 6 miesięcy, to jej koniec przypadał na dzień 30 listopada 2019 roku. Jeżeliby zatem przerwy udzielono na kolejne 6 miesięcy, to rzeczywiście oznaczałoby to, że udzielono jej do dnia 30.05.2020 roku i dopiero z tym dniem można by uznać, że oskarżony przebywał na przerwie jeden rok. Tak się jednak nie stało, albowiem Sąd Okręgowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 listopada 2019 roku, sygn. akt VII Kow 5067/19, udzielił skazanemu przerwy do konkretnego dnia, tj. do dnia 29 maja 2020 roku, co powoduje, że sposób obliczania terminu w sposób wskazany w art. 123 § 2 kkw w zw. z art. 1 § 2 kkw, nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W konsekwencji długość okresu czasu, przez jaki skazany przebywał na przerwie należy obliczyć jako sumę dni kalendarzowych, która wynosi 366 dni. W tych warunkach, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone postanowienie w całości, stając jednak jednocześnie na stanowisku, iż przedmiotem merytorycznego rozpoznania w postępowaniu ponownym winien być wyłącznie złożony przez obrońcę wniosek o udzielenie skazanemu warunkowego zwolnienia we wnioskowanym trybie, albowiem nie ulega wątpliwości, że - skądinąd słusznie zdyskredytowany przez Sąd I instancji - wniosek o udzielenie skazanemu przerwy w wymiarze 1 dnia, podyktowany był wyłącznie dążeniem do stworzenia takiego stanu, w którym skazany bez wątpliwości spełniałby omawiany warunek formalny, a zatem wniosek ten stał się bezprzedmiotowy, gdyż jak wyżej wykazano, skazany już na chwilę obecną warunek ten spełnia.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej. ZARZĄDZENIE - o treści postanowienia powiadomić skazanego (z pouczeniem o prawomocności) i obrońcę, - akta zwrócić. Katowice, dnia 6 października 2020 roku