Appeal dismissed; concurrent proceedings requirement for offsetting detention time not met as cases did not overlap.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's refusal to offset temporary detention time against his prison sentence. The appellant argued for the offset, while the lower court correctly noted that the criminal proceedings in the two cases did not occur simultaneously. The court upheld the decision because Article 417 of the Criminal Procedure Code requires concurrent proceedings, which was absent here as the second case began only after the first concluded.
Legislator headnote
AI generatedArt. 417 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.: Offsetting temporary detention against a prison sentence is permissible only if the criminal proceedings in both cases were conducted concurrently in any phase; mere temporal overlap is insufficient, and the defendant's waiver of civil claims does not affect this statutory condition.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKz 605/06 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2006 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Wojciech Kopczyński SSA Witold Mazur SSO del. Aleksandra Malorny (spr.) Protokolant Sylwia Radzikowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Wandy Barańskiej po rozpoznaniu w sprawie S. S. skazanego za przestępstwo z art.13 §1 kk w związku z art.280 §1 kk zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 21 sierpnia 2006 roku w sprawie o sygnaturze XVI K 248/04 w przedmiocie zaliczenia tymczasowego aresztowania odbytego w innej sprawie na podstawie art.437 §1 k.p.k. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006 roku, sygnatura XVI K 248/04, nie uwzględnił wniosku skazanego S. S. w przedmiocie zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego w sprawie Sądu Okręgowego w Katowicach, o sygnaturze XVI K 248/04, okresu jego tymczasowego aresztowania w sprawie Sądu Rejonowego w Chorzowie o sygnaturze II K 1327/02 wskazując, iż postępowania w wymienionych sprawach nie toczyły się równocześnie w jakiejkolwiek ich fazie. Zażalenie na to postanowienie złożył skazany.
Z treści złożonego zażalenia wynika, iż skazany w dalszym ciągu wnosi o zaliczenie okresu tymczasowego aresztowania, które nastąpiło w sprawie Sądu Rejonowego w Chorzowie o sygnaturze II K 1327/02, na poczet kary orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach w sprawie o sygnaturze XVI K 248/04. Domagając się uwzględnienia złożonego wniosku, skazany jednocześnie złożył oświadczenie, iż nie zamierza występować z roszczeniem cywilnym o zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje.
Zażalenie ocenić należy jako całkowicie bezzasadne, stąd też brak było jakichkolwiek podstaw do tego, aby uwzględnić wniosek skazanego. Stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest ze wszech miar prawidłowe znajdując swoje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Słusznie Sąd Okręgowy skonstatował, iż jednym z warunków koniecznych do zastosowania unormowania przewidzianego w art. 417 kpk jest to, by postępowania w sprawach toczyły się równocześnie w jakiejkolwiek ich fazie, a właśnie ten warunek w niniejszej sytuacji procesowej spełniony nie został.
Zaznaczyć trzeba, iż nie chodzi o pełne nakładanie się postępowań w sprawach. Wystarczającym jest, iż postępowania w sprawach zazębiają się czasowo choćby przez pewien tylko okres. O równoczesności postępowań nie ma więc mowy wówczas, gdy po całkowitym i prawomocnym zakończeniu jednego postępowania zostało wszczęte postępowanie w innej sprawie. Słusznie skonstatował Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu, iż postępowanie w sprawie Sądu Okręgowego w Katowicach o sygnaturze XVI K 248/04 zostało wszczęte po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w Chorzowie o sygnaturze II K 1327/02.
Zasadnie zatem w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono, iż nie został spełniony obligatoryjny warunek, którego żąda przepis art.417 kpk, a mianowicie równoczesności postępowań, co musiało skutkować konstatacją o braku podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Prawnej oceny stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu nie zmienia i zmienić nie może oświadczenie skazanego o zamiarze odstąpienia od dochodzenia roszczeń o charakterze cywilnym. Oświadczenie skazanego w zakresie tego, czy domaga się zaliczenia tymczasowego aresztowania na poczet kary orzeczonej w innej sprawie, czy też odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, nie posiada żadnego znaczenia.
Wszak ustawa precyzuje warunki, których wystąpienie uzasadnia zastosowanie uregulowania przewidzianego w przepisie art.417 kpk i w żadnej razie nie uzależnia jego zastosowania od woli skazanego. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia. Z/ O treści postanowienia proszę powiadomić skazanego i jego obrońcę. 27.IX.2006 r.