Legislator Case Law & Legislation
III Cz 1043/20 AI generated

Appeal dismissed; appellant cannot recover court costs as they voluntarily initiated the easement claim without special justification.

Case Number III Cz 1043/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's order to pay court costs. The appellant argued that the awarded amount was insufficient compared to actual expenses and that the opposing party should bear all costs due to pre-litigation proceedings. The court rejected this, ruling that since the appellant voluntarily initiated the claim, they must bear the costs unless a special justification exists, which was not present.

Legislator headnote

AI generated

Art. 102 k.p.c.; Art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych; Art. 520 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A party who voluntarily initiates civil proceedings cannot claim reimbursement of court costs unless a special justification exists, as the general rule of cost allocation applies.

Keywords

AI generated
court costs allocation voluntary claim initiation special justification requirement civil procedure costs appellant burden of proof easement establishment costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 102 k.p.c.
Regulacja art. 102 k.p.c. w związku z art.
Art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
Z materiału sprawy wynika, że w toku postępowania Skarb Państwa z sum budżetowych poniósł tymczasowo nieuiszczone przez strony postępowania koszty są­dowe w wysokości wynikającej z rozliczeń znajdujących się w aktach sprawy 4 792,21 zł, co stosownie do regulacji art. 113 ust.
Art. 520 k.p.c.
Zasady orzekania o zwrocie kosztów w postępowaniu nieprocesowym zostały uregulowane w art. 520 k.p.c. i co do zasady zgodnie z regulacją art.
Art. 385 k.p.c.
Z tej przyczyny zawarta w tym przepisie regulacja prawda nie ma w sprawde zastosowania, a to czyni zażalenie bezzasadnym w rozumieniu art. 385 k.p.c. w związku z art.
Art. 397 § 3 k.p.c.
w związku z art. 397 § 3 k.p.c. i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c., co z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jego oddalenia.
art. 520 § 1 k.p.c
O kosztach postępowania orzekał na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.
art. 520 k.p.c
Zasady orzekania o zwrocie kosztów w postępowaniu nieprocesowym zostały uregulowane w art. 520 k.p.c.
art. 102 k.p.c
Regulacja art. 102 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Z tej przyczyny zawarta w tym przepisie regulacja prawda nie ma w sprawde zastosowania, a to czyni zażalenie bezzasadnym w rozumieniu art. 385 k.p.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Cz 1043/20 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2020 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: Sądu Okręgowego Leszek Dąbek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. w Gliwicach sprawy z wniosku T. W. (1), T. W. (2) i K. K. z udziałem (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek zażalenia wnioskodawczyni T. W. (2) na postanowienie zawarte w pkt 6 postanowienia z 18 lipca 2019 r. Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II Ns 142/17 postanawia: oddalić zażalenie. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 1043/20

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu z dnia 18 07 2019r. ustanowi! na rzecz uczestnika postępowania (...) S.A. w W. służebność przesyłu, orzekł o kosztach sądowych, nieuiszczonych kosztach sądowych oraz o zasadzie podziału kosztów postępowania, w pkt 6 nakazując pobrać od wniosko­dawczym T. W. (2) na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku kwotę 1 597,40 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia biegłych wypłaconego tymczasowo z Funduszu Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku. O kosztach postępowania orzekał na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. uznając, że każdy z uczestników powinien ponieść koszty związanego z jego udziałem w sprawie.

Orzekając o wysokości tych kosztów ustalił, że - po uwzględnieniu rozliczeń kwot wpłaconych przez strony tytułem zaliczek w poczet wynagrodzenia biegłych - z Funduszu Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku w poczet wynagrodzenia biegłych wypłacono tymczasowo kwotę 4 792,21 zł. Zasądzona od wnioskodawcy kwota wynika z przysługującego mu udziale w prawie własności nieruchomości. Orzeczenie w części nakazującej pobranie od wnioskodawcy T. W. (2) na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Rybniku zaskarżyła wnioskodawczym T.

W. (2), który wniósł o „odstąpienie obciążeniem go kosztami na poczet biegłych, jak i kosztów procesu Wskazywała, że „kwota jaka została zasądzona jest o wiele niższa niż koszty biegłych, jak i kosztów sądowych, które już zostały poniesione ” oraz, że z uwagi na przedprocesowe postępowanie uczestnika postępowania, ten powinien zostać obciążony całością kosztów. Podniosła, że „ma tylko rentę rodzinną i wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Z materiału sprawy wynika, że w toku postępowania Skarb Państwa z sum budżetowych poniósł tymczasowo nieuiszczone przez strony postępowania koszty są­dowe w wysokości wynikającej z rozliczeń znajdujących się w aktach sprawy 4 792,21 zł, co stosownie do regulacji art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 07 2005r. o kosz­tach sądowych w sprawach cywilnych obligowało Sąd Rejonowy do ich pobrania od skarżącego „jeżeli istnieją do tego postawy’’, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów w postępowaniu nieprocesowym.

Zasady orzekania o zwrocie kosztów w postępowaniu nieprocesowym zostały uregulowane w art. 520 k.p.c. i co do zasady zgodnie z regulacją art. 520 § 1 k.p.c. każdy uczestnik postępowania ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie i co do zasady koszty poniesione przez uczestników, związane z ich udziałem w sprawie - odmiennie niż w procesie - nie podlegają wzajemnemu rozliczeniu między uczestnikami. Zasada ta nie doznaje wyjątków, gdy uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub chociaż nie są w równym stopniu zainteresowani, ich interesy są wspólne.

W pozostałych wypadkach sąd może od tej zasady odstąpić i orzec stosownie do reguł określonych w art. 520 § 2 i 3 zd. 1 k.p.c. i stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. W sprawie o ustanowienie służebności przesyłu zainteresowani nie mają wspólnych interesów i dlatego - wbrew temu, co przyjął Sąd Rejonowy - nieuiszczone koszty sądowe należało rozliczyć nie w oparciu o regulację art. 520 § 1 k.p.c. lecz przy zastosowaniu regulacji 520 § 2 k.p.c., co jednak nie miało wpływu na treść ocenianego orzeczenia (Sąd Rejonowy ostatecznie prawidłowo ustalił kwotę stanowiącą sumę nieuiszczonych kosztów sądowych tymczasowo wyłożoną z sum budżetowych Skarbu Państwa, a następnie trafnie ją rozdzielił i obciążył nią m.in. wnioskodawców^ w częściach proporcjonalnych do przysługującego im udziału w' prawie własności obciążonej nieruchomości).

Regulacja art. 102 k.p.c. w związku z art. 113 ust. 1 przywołanej na wstępie ustawy, upoważnia sąd do nieobciążania nieuiszczonymi kosztami sądowymi wyłącznie w wypadkach „szczególnie uzasadnionych”. Skarżąca wnosząc wniosek o ustanowienie żądanej służebności powinna była liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych i przed wniesieniem wniosku rozw-ażyć czy zachodzi konieczność wystąpienia z takim wnioskiem i czy ostateczne jego uwzględnienie jest dla niej opłacalne. Nie czyniąc tego nie może obecnie domagać się obciążenia Skarbu Państwa nieuiszczonymi kosztami sądowymi i tym samym w sprawie nie zachodzi „szczególnie uzasadniony wypadek” o którym mowa jest w art. 102 k.p.c. Z tej przyczyny zawarta w tym przepisie regulacja prawda nie ma w sprawde zastosowania, a to czyni zażalenie bezzasadnym w rozumieniu art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., co z mocy zawartej w nim regulacji prowadziło do jego oddalenia.

Reasumując zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego zażale­nie jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. SSO Leszek Dąbek