Appellate court dismisses appeal against civil compensation award for long-term physical injuries and medical costs.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal regarding a civil compensation award for personal injury. The lower court determined that the plaintiff's severe, long-term physical injuries and extensive medical treatment justified a total compensation of 120,000 PLN, of which 70,000 PLN had already been paid. The court rejected the defendant's argument that the remaining amount was excessive, emphasizing the duration and severity of the plaintiff's suffering and rehabilitation needs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 445 § 1 k.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: The court must assess compensation based on the severity and duration of injuries; an award is not excessive if it reflects the significant and prolonged suffering endured by the victim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACa 830/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Ewa Lauber-Drzazga (spr.) Sędzia: Sędzia: SA Ewa Popek SA Bożena Oworuszko Protokolant st.sekr.sądowy Dorota Kabala po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa K. T. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zadośćuczynienie i ustalenie na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I C 1383/12 I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda K. T. kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. I ACa 830/13
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 października 2013r. Sąd Okręgowy w Siedlcach zasądził od pozwanego (...) SA z siedzibą w W. na rzecz powoda K. T. kwotę 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu i ustalił odpowiedzialność pozwanego na przyszłość. Wyrok Sądu Okręgowego został oparty na następujących ustaleniach: W dniu (...). powód uległ wypadkowi komunikacyjnemu. Kierowca samochodu O. (...) podczas dokonywania skrętu w lewo nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu samochodowi kierowanemu przez powoda i doprowadził do zderzenia pojazdów, za co został skazany wyrokiem karnym.
W wyniku wypadku powód doznał złamania otwartego II stopnia kości udowej lewej, podwichnięcia tylnego kolana prawego, złamania trzonów kości przedramienia prawego, złamania II i IV kości śródręcza prawego, urazu głowy z utratą przytomności i licznych ran twarzy. W szpitalu przebywał od dnia wypadku do (...)., gdzie w dniu (...). przeprowadzono zespolenie kości udowej, kości śródręcza i przedramienia. Następnie powód był czterokrotnie hospitalizowany: - (...). – usunięto górną śrubę regulującą i zalecono chodzenie o kulach; - (...). usunięto materiał zespalający z kości przedramienia prawego - (...). usunięto materiał zespalający z kości udowej - (...). wykonano rekonstrukcję więzadła krzyżowego tylnego prawego stawu kolanowego.
Powód zaczął się poruszać po ponad dwóch miesiącach od wypadku, a następnie przez ponad dwa lata korzystał z kul łokciowych. Przebywał na różnych oddziałach rehabilitacyjnych. Proces leczenia trwał prawie cztery lata. Leczenie kości udowej, przedramienia i śródręcza jest obecnie zakończone, nie ma zagrożenia pogorszenia stanu zdrowia na przyszłość. Uraz więzadłowy prawego stawu kolanowego będzie natomiast wymagał dalszego leczenia rehabilitacyjnego i farmakologicznego. Z powodu zagrożenia rozwojem wczesnych zmian zwyrodnieniowych prawego stawu kolanowego będą konieczne dalsze zabiegi operacyjne.
Pozwany wypłacił powodowi przed sporem zadośćuczynienie w kwocie 70.000zł W niniejszym sporze powód dochodził zasądzenia dalszych 100.000zł. Sąd Okręgowy uznał iż odpowiednią kwotę z tytułu zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę stanowi kwota 120.000zł i uwzględniając wypłacone przez pozwanego 70.000zł zasądził na rzecz powoda kwotę 50.000zł na podstawie art. 445 § 1 kc. Od tego wyroku w części zasądzającej zadośćuczynienie pozwany złożył apelację zarzucając naruszenie: - art. 445 § 1 kc poprzez ustalenie, że odpowiednią sumą zadośćuczynienia jest kwota 120.000zł; - art. 233 § 1 kpc polegające na nieprawidłowej ocenie dowodów zebranych w sprawie i wyciągnięcie błędnych wniosków, w szczególności przez ustalenie, że dolegliwości powoda były znaczne i długotrwałe, co przyczyniło się do zawyżenia zasądzonej kwoty zadośćuczynienia.
Wskazując na powyższe pozwany wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa powyżej kwoty 30.000zł.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna. Przyjętej przez Sąd Okręgowy tytułem zadośćuczynienia kwoty 120.000zł w żadnym wypadku nie można uznać za rażąco zawyżoną. Sąd Okręgowy ustalając wysokość zadośćuczynienia wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności. Powód w dacie wypadku miał(...)lat, a dolegliwości będące następstwem wypadku, wbrew twierdzeniom apelacji były znaczne i długotrwałe. Sześć operacji, unieruchomienie przez ponad dwa miesiące, a następnie poruszanie się o kulach przez prawie dwa lata i trwający prawie cztery lata proces leczenia w pełni uzasadniają takie stanowisko.
Całkowicie dowolne są twierdzenia pozwanego, iż dolegliwości powoda nie były znaczne albowiem trzy pierwsze operacje były wykonane podczas jednego znieczulenia, zaś pozostałe związane z usuwaniem zespolenia były krótkotrwałe. Nie chodzi bowiem o same operacje, czy czas ich trwania ale cierpienia jakie były ich następstwem. Wprawdzie leczenie kości udowej, przedramienia i śródręcza zostało zakończone ale nastąpiło to dopiero po czterech latach, a z kolanem powód będzie miał jeszcze dalsze problemy w przyszłości. W związku z powyższym Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i obniżenia zasądzonego zadośćuczynienia.
Z tych względów i na podstawie art. 385 kpc i art. 108 § 1 kpc Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.