Civil appeal dismissed; missing power of attorney after deadline causes case dismissal under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the district court's decision to dismiss the proceedings due to a missing power of attorney. The plaintiff argued the court failed to specify document requirements, but the court found the submitted power of attorney was issued months after the lawsuit began. Consequently, the court ruled that the proceedings were properly dismissed because the required authorization was not presented within the statutory deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 505 § 37 k.p.c.; Art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.: The proceedings in a general jurisdiction court constitute a continuation of the electronic collection procedure, requiring the submission of the specific power of attorney cited in the initial claim within the prescribed deadline, and late submission does not cure the defect.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 402/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anatol Gul Sędziowie: SO Aleksandra Żurawska SO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony powodowej Gminy W. na postanowienie Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt VIII C 185/14, w sprawie przeciwko R. O. i N. B. o zapłatę 2.631,99 zł. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 marca 2014r., Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w sprawie z powództwa Gminy W. przeciwko R. O. i N. B. o zapłatę 2.631,99 zł. Sąd wskazał, że w zakreślonym w wezwaniu terminie nie uzupełniono braków formalnych pozwu, gdyż nie przedłożono pełnomocnictwa dla osoby, która podpisała pozew. Pełnomocnictwo przesłane przez stronę powodową udzielone zostało w dniu 9 stycznia 2014 roku, a zatem przeszło 3 miesiące po wytoczeniu powództwa, co w konsekwencji i w oparciu o art. 505 37 § 1 kpc skutkowało umorzeniem postępowania.
W zażaleniu na powyższe postanowienie, strona powodowa, wnosząc o jego uchylenie, podniosła, że Sąd w wezwaniu nie określił dokładnie właściwości dokumentu pełnomocnictwa, w tym wymagań co do daty jego sporządzenia. Pełnomocnik powoda posiada stałe pełnomocnictwo wydane przez Prezydenta Miasta W. z dnia 18 kwietnia 2013 roku (którego kopię dołączono do zażalenia), co w konsekwencji oznacza, iż w dniu wnoszenia pozwu był on legitymowany do reprezentowania powódki. Przedłożone pełnomocnictwo sporządzone w dniu 9 stycznia 2013r., którego ważność kwestionuje Sąd, jest dokumentem, który został zaktualizowany w związku z wezwaniem.
Sąd Okręgowy zważył. Zażalenie podlegało oddaleniu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy w pozwie, w elektronicznym postępowaniu upominawczym, złożonym w dniu 2 października 2013r. w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód, powołano się na pełnomocnictwo ogólne, numer (...) udzielone dnia 18 kwietnia 2013 roku, przez Prezydenta Miasta W.. Po przekazaniu sprawy zgodnie z właściwością ogólną, w wykonaniu zarządzenia do usunięcia braków formalnych, przedłożone zostało pełnomocnictwo o numerze (...) z dnia 9 stycznia 2014 roku, a zatem inne od wskazanego w pozwie i udzielone już po jego wniesieniu.
W sytuacji zaś gdy udzielając powyższego, późniejszego pełnomocnictwa mocodawca jednocześnie nie zatwierdził dotychczas dokonanych przez pełnomocnika w sprawie czynności, to zasadnie Sąd Rejonowy przyjął brak skutecznego złożenia pełnomocnictwa i tym samym, na podstawie art. 505 ( 37) kpc, postępowanie w sprawie umorzył. Mimo, iż nienależyte umocowanie pełnomocnika, a niewłaściwe wykazanie tegoż umocowania nie są pojęciami tożsamymi, to wskazać należy, że sam dokument pełnomocnictwa jest niezbędnym i jedynym środkiem dowodowym potwierdzającym istnienie umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony, gdyż wobec sądu i strony przeciwnej za pełnomocnika działającego z właściwym umocowaniem może uchodzić tylko osoba, która wykazała swoje umocowanie odpowiednim dokumentem pełnomocnictwa (zob. postanowienie SN z 10 lipca 2003 r., III CZP 54/03, wyd.
Lex nr 204583, postanowienie SN z 23 marca 20060 II CZ 11/06, wyd. Lex 196611). Natomiast treść przepisu art. 505 ( 37) kpc – jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze i piśmiennictwie prawniczym – wskazuje, że postępowanie toczące się przed sądem właściwości ogólnej stanowi kontynuację elektronicznego postępowania upominawczego, co oznacza, iż ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady pełnej kontynuacji postępowania również w razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty (zob. postanowienie SA w Katowicach z 10 lipca 2013 r., I ACz 622/13, wyd.
Lex nr 1342258; K. Jasińska, A. Lejko, Komentarz do niektórych przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r., Kodeks postępowania cywilnego, opubl. Lex/el. 2010). Powyższe, w ocenie Sądu Okręgowego, powoduje konieczność przedłożenia przez pełnomocnika dokumentu, na który to powoływał się w pozwie, tj. w rozpoznawanej sprawie pełnomocnictwa nr (...). Zarzut skarżącego co do braku określenia w wezwaniu Sądu daty pełnomocnictwa, które miało zostać złożone jest zaś już o tyle bezzasadny, że z wezwania tego wynikało przecież, iż chodzi o pełnomocnictwo dla osoby, która podpisała pozew, a zatem pełnomocnictwo udzielone przed jego złożeniem, takim zaś na pewno nie było pełnomocnictwo z 9 stycznia 2014r.
Wprawdzie do rozpoznawanego zażalenia dołączony został prawidłowo uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z 18 kwietnia 2013r. (nr (...)), a zatem wskazanego w pozwie, jednak czynność ta nie mogła w niniejszej sprawie zostać uznana za dokonaną skutecznie, skoro miała ona miejsce już po upływie dwutygodniowego terminu wskazanego w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych pozwu. Dołączenie bowiem prawidłowo uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa dopiero do obecnie rozpoznawanego zażalenia nie sanowało braku pełnomocnictwa na wcześniejszym etapie postępowania (zob. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 24 października 2013r., IV CZ 73/13, Wyd.
Lex nr 1389014). Mając na uwadze wskazane względy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc, orzekł jak w postanowieniu.