Court convicts drunk woman for noise disturbance and imposes 500 PLN fine while waiving court costs.
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court in Jelenia Góra convicted the defendant, B.S., of disturbing the peace while intoxicated under Article 51 § 2 of the Penal Code. The court found the defendant guilty based on consistent witness testimonies from police officers and the victim, rejecting any defense regarding her capacity or innocence. Consequently, the court imposed a 500 PLN fine and waived all court costs due to the defendant's age and reliance on a pension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 51 § 2 k.w.; Art. 33 k.w.; Art. 24 § 1 k.w.; Art. 624 § 1 k.p.k.; Art. 121 § 1 k.p.s.w.: The court may convict a defendant of disturbing the peace while intoxicated and impose a fine, while waiving court costs if the defendant is elderly and relies on a pension.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II W 1295/19 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 20 sierpnia 2020 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Anna Skibińska Protokolant Katarzyna Jagiełło po rozpoznaniu na rozprawie 20 sierpnia 2020 r. sprawy B. S. córki: F. i H. zd. Zatorska ur. (...) w U. obwinionej o to, że: W dniu 12 września 2019 roku ok. godz. 13.15 w K. na ul. (...) w stanie nietrzeźwości zakłóciła krzykiem i hałasem zakłóciła spokój J. K.. tj. art. 51 § 2 k.w. I. uznaje obwinioną B. S. za winną popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 51 § 2 k.w. i za to na podstawie art. 51 § 2 k.w. wymierza jej karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 k.p.s.w. zwalnia obwinioną B. S. od ponoszenia kosztów postępowania w niniejszej sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa, w tym na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierza jej opłaty. ygn. akt II W 1295/19
UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 12 września 2019 około godziny 13.15 w K. na ulicy (...) będąca w stanie nietrzeźwości B. S. zakłóciła krzykiem i hałasem spokój J. K.. Dowód: zeznania świadka J. K. – k. 14, zeznania świadka M. M. (1) – k. 10, 31, G. P. – k. 31, zeznania świadka M. M. (2) – k. 32, B. S. nie była uprzednio karana. Dowód – dane o niekaralności k.
16.
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę zeznaniom wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie. Świadkowie w sposób logiczny i spójny opisali zarówno zdarzenie, w jakim uczestniczyli, jak i zachowanie obwinionej. Relacje świadków będących funkcjonariuszami Policji dotyczyły zdarzenia związanego z wykonywaną przez nich pracą zawodową, zdarzenia nierzadkiego w pracy zawodowej funkcjonariuszy Policji, a tym samym zdarzeń takiego rodzaju, do którego świadkowie ci podchodzą rutynowo, w sposób wolny od ocen i domysłów. Świadków będących funkcjonariuszami Policji i obwinionej nie łączyła uprzednia znajomość ani konflikt, wobec czego świadkowie nie mieli powodów, by składać zeznania nieprawdziwe, a niekorzystne dla obwinionej.
Brak również podstaw do kwestionowania zeznań J. K.. Świadek wyczerpująco opisała zdarzenie będące przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jak również wskazała na okoliczności przemawiające za przyjęciem, że obwiniona znajdowała się w stanie nietrzeźwości. Brak podstaw do kwestionowana zeznań świadka, zwłaszcza, że w toku postępowania przed Sądem nie przedstawiono dowodów mogących podważyć zeznania tego świadka. Treść dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, gdyż zostały on sporządzone w prawidłowy sposób, przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia, a ich treść nie była w toku postępowania kwestionowana.
Brak podstaw do przyjęcia, że B. S. nie jest zdolna do zawinienia. Nie była niepoczytalna, osiągnęła odpowiedni wiek i stopień rozwoju intelektualnego, a więc miała możliwość rozpoznania bezprawności popełnionego czynu. Sprawstwo obwinionej w zakresie stawianego zarzutu nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że B. S. dopuściła się zarzucanych jej czynu, którymi wypełniła znamiona opisane w art. 51 § 2 k.w. Opisywane przez świadka zachowanie obwinionej, połączone z jej notorycznym nadużywaniem alkoholu, na które wskazuje świadek, przemawia za przypisaniem obwinionej czynu z art. 51 § 2 k.w.
Art. 24 § 1 k.w. stanowi, że grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 33 k w. stanowi, że organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego (§1). Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia (§ 2).
Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych; działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu (§ 3).
Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; chuligański charakter wykroczenia; działanie pod wpływem alkoholu, środka odurzającego lub innej podobnie działającej substancji lub środka; popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim (§ 4).
Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych (§ 5). Dokonując wymiaru kary i środka karnego Sąd miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 k.w. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności obciążających i łagodzących. W ocenie Sądu grzywna w wysokości pięciuset złotych, a więc w kwocie zbliżonej do dolnej granicy zagrożenia karą grzywny za tego rodzaju wykroczenia będzie kwotą odpowiednią, a jednocześnie wypełni cele kary w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej, uświadamiając sprawcy nieopłacalność niepoprawnego zachowania, zwłaszcza, że czyny takie należą do powszechnie bezzasadnie lekceważonych.
Biorąc pod uwagę wiek obwinionego i utrzymywanie się z emerytury Sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych w całości.