Legislator Case Law & Legislation
II Ka 256/20 AI generated

Court dismisses prosecution due to statute of limitations expiration as proceedings started after one year. Verdict: dismissed.

Case Number II Ka 256/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court overturned the first-instance judgment and ordered the dismissal of the prosecution against two individuals for illegal work. The prosecution alleged violations of the Employment Promotion Act, but the court found that the proceedings were initiated by the judge on June 29, 2020, which was after the one-year limitation period had expired since the alleged offenses occurred in June 2019. Consequently, the court ruled that the statute of limitations had run out and the case must be terminated under the relevant criminal procedure code provisions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 § 1 k.k.; Art. 59 § 2 k.p.w.: The statute of limitations for offenses expires one year after the act unless proceedings are initiated within that year; initiating proceedings via a prosecutor's request after the year has passed does not extend the limitation period.

Keywords

AI generated
statute of limitations criminal procedure code illegal employment prosecution dismissal limitation period expiration

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 § 1 k.k.
Przy czym ujęta w art. 45§1 zd.2 kw przesłanka związana z wszczęciem postępowania zostanie zrealizowana wówczas, gdy postępowanie o wykroczenie zostanie wszczęte przez prezesa sądu w myśl art.59§2kpw na podstawie złożonego wniosku o ukaranie.
Art. 59 § 2 k.p.w.
Art. 104 § 1 pkt 7 k.p.w.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
Art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
Art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
o wykroczenie z art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Cited Case Law

AI generated
IIKK 39/12 z dnia 7.03.2012r.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IIKa 256/20

UZASADNIENIE

T. K. obwiniona została o to, że: w okresie od 24 czerwca 2019 r. do 25 czerwca 2019 r. nielegalnie wykonywała pracę w Gospodarstwie Rolnym (...) z siedzibą w (...)-(...) E., (...) prowadzonego w ramach działalności podmiotu Gospodarstwo Rolne (...) z siedzibą w (...)-(...) M., os. (...) bez wymaganego odpowiedniego zezwolenia na pracę, tj. o wykroczenie z art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. (...) obwiniony został o to, że: w okresie od 10 czerwca 2019 r. do 24 czerwca 2019 r. nielegalnie wykonywał pracę w Gospodarstwie Rolnym (...) z siedzibą w (...)-(...) E., (...) prowadzonego w ramach działalności podmiotu Gospodarstwo Rolne (...) z siedzibą w (...)-(...) M., os. (...) bez wymaganego odpowiedniego zezwolenia na pracę, tj. o wykroczenie z art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020r. , sygn. akt IIW 480/20 Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Ełku: I. obwinioną T. K. (1) uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego we wniosku o ukaranie, przyjmując, iż wyczerpuje on dyspozycje z art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ), i za to ją skazuje z mocy wyżej cytowanego przepisu, a na podstawie art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz art. 24 § 1 i § 3 kw wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100,- ( stu) złotych;

II. obwinionego V. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego we wniosku o ukaranie, przyjmując, iż wyczerpuje on dyspozycje z art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ), i za to go skazuje z mocy wyżej cytowanego przepisu, a na podstawie art. 120 ust. 2 Ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz art. 24 § 1 i § 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100,- ( stu) złotych; III. zwolnił obu obwinionych od uiszczenia opłat i zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżył Komendant Placówki Straży Granicznej w Gołdapi. W apelacji podniósł, iż doszło do przedawnienia karalności czynów, postępowanie należy więc umorzyć.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Niewątpliwie wyrok Sądu I instancji nie może się ostać, co zresztą Sąd sporządzając jego uzasadnienie sam to zauważył, szeroko argumentując z jakiego powodu. W sprawie niniejszej doszło bowiem do przedawnienia karalności wykroczeń, których popełnienie zarzucono obu obwinionym. W myśl art.45§1kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. W zdaniu drugim tegoż przepisu przewidziano instytucję przedłużenia przedawnienia karalności wykroczenia.

Warunek opisany w ramach tej regulacji jest spełniony wówczas, gdy w ciągu roku od popełnienia wykroczenia doszło do wszczęcia postępowania. Wówczas karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Przy czym ujęta w art. 45§1 zd.2 kw przesłanka związana z wszczęciem postępowania zostanie zrealizowana wówczas, gdy postępowanie o wykroczenie zostanie wszczęte przez prezesa sądu w myśl art.59§2kpw na podstawie złożonego wniosku o ukaranie. Nie powoduje wydłużenie przedawnienia karalności wykroczenia podjęcie czynności wyjaśniających.

Takie stanowisko zajął SN w wyroku, na który powołał się Sąd I instancji (IIKK 39/12 z dnia 7.03.2012r). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zarządzenie na podstawie art.59§2kpw o wszczęciu postępowania wobec T. K. (2) i V. S., sędzia wydał w dniu 29 czerwca 2020r. Tymczasem czyny, których dopuścili się obwinieni zostały popełnione w okresie od 24 do 25.06.2019r.( w przypadku T. K. (2)) i w okresie od 10 do 24.06.2019r. (w przypadku V. S.). A zatem postępowanie wszczęto, z naruszeniem wyżej cyt. przepisów, po upływie roku od popełnienia wykroczenia.

Dlatego też zaskarżony wyrok należało uchylić i na podstawie art.104§1 pkt 7kpw w zw. z art.5§1 pkt4kpw w zw. z art.45§1kw postępowanie umorzyć. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z przepisem art.119§2 pkt 1kpw.