Court allows full defense costs for acquitted defendant, rejecting partial reimbursement based on work assessment.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court reversed the lower court's decision to award only a partial reimbursement of defense costs to the acquitted defendant. The defendant argued that the regional court's method of calculating fees based on an assessment of the lawyer's workload violated their right to defense, whereas the court relied solely on the invoice. The court held that since the defendant was acquitted, the state bears the full cost of defense, and the invoice amount was within the statutory maximum, necessitating a correction of the lower court's ruling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 2 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.w.: When a defendant is acquitted, the state must bear the full cost of defense; limiting reimbursement to a partial amount based on workload assessment violates the right to defense if the claimed amount does not exceed the statutory maximum.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV 1 Kz 283/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny - Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie: Przewodniczący: SSO Andrzej Almert Protokolant: st. prot. Bartosz Niemiec po rozpoznaniu w sprawie W. K. obwinionego o czyn z art. 86 § 1 kw, na skutek zażalenia obrońcy obwinionego, na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie Wydział VIII Karny z dnia 4 października 2013 r., sygn. VIII W 154/13/N, w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 437 § 2 kpk. w zw. z art. 109 § 2 kpw p o s t a n a w i a: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w miejsce kwoty 576 (pięćset siedemdziesiąt sześć) złotych, zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kwotę 1845 (tysiąc osiemset czterdzieści pięć) złotych, jako zwrot kosztów poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego pięćset siedemdziesiąt sześć złotych, jako zwrot kosztów poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy w sprawie, w której zapadł wyrok uniewinniający. Powyższą kwotę Sąd Rejonowy ustalił jako dwukrotność stawki minimalnej określonej w § 14 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu - powiększonej o 20% za każdy kolejny dzień trwania rozprawy. W ocenie Sądu I Instancji zwrot części kosztów wyłożonych na ustanowienie obrońcy, w takiej właśnie kwocie, odpowiadał obiektywnemu nakładowi pracy obrońcy. Sąd odmówił zasądzenia kwoty wynikającej z faktury zalegającej w aktach na k.
16. Powyższe zaskarżył obrońca i zarzucił obrazę art. 118 § 2 kpw i art. 616 § 1 pkt 2 kpk, w zw. z art. 119 kpw – poprzez zasądzenie jedynie części kwoty jaką obwiniony wyłożył w związku ustanowieniem obrońcy i ustalenie jej na podstawie oceny pracy obrońcy, jego nakładu pracy oraz stopnia przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy – gdy jedynie miarodajna była w tej mierze faktura stwierdzające rzeczywiście poniesione przez obwinionego koszty. Na tej podstawie obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kwoty zgodnej z ww. fakturą.
Sąd Odwoławczy zważył, co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Elementarnym składnikiem prawa do obrony w szeroko rozumianym procesie karnym (w tym i w sprawach o wykroczenie), jest możliwość korzystania z pomocy obrońcy. Zasadą jest przy tym, że ma być to obrońca ustanowiony z wyboru. Obecnie obowiązujące przepisy ustanowienia obrońcy z urzędu traktują jako wyjątek, możliwy tylko w razie ziszczenia się konkretnych przesłanek. Zatem odmowa zasądzenia rzeczywiście poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy jest w ujęciu systemowym, ograniczeniem prawa do obrony.
W tej konkretnej sprawie jest także realną dolegliwością dla obwinionego, który pomimo uniewinnienia doznałby w wyniku niniejszej sprawy uszczuplenia majątkowego. W sprawach z oskarżenia publicznego ryzyko poniesienia kosztów obrony w razie uniewinnienia, co do zasady, obciąża w całości Skarb Państwa. Brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek do limitowania w tym zakresie „odpowiedzialności” Skarbu Państwa – szczególnie gdy oskarżyciel publiczny jest zawsze profesjonalistą. W realiach niniejszej sprawy brak było także podstaw do kwestionowania prawdziwości faktury przedłożonej przez obronę (k. 116), a zawarta w niej kwota 1845 złotych mieściła się w maksymalnej możliwej do zasądzenia stawce wynagrodzenia, określonego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.
Skoro zaś tak, to należało zasądzić kwotę wynikająca z faktury i w tym zakresie konieczna była korekta błędnego orzeczenia Sądu Rejonowego. Z przytoczonych powodów, postanowiono jak na wstępie.