Appeal dismissed because medical incapacity assessment was not challenged before the Medical Commission.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appeal against a decision denying supplementary benefits due to the applicant's failure to challenge the medical assessment before the Medical Commission. The applicant argued that their mother's health status justified incapacity, but the Social Insurance Institution relied on a doctor's ruling without prior commission review. The court ruled that the appeal was inadmissible under procedural law because the two-instance medical review process was not exhausted, and the medical evidence also substantively rejected the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 477 § 9 pkt 3 ust. 1 k.p.c.; Art. 1 ust. 3, art. 2, art. 4 ust. 3 ustawy o świadczeniu uzupełniającym: An appeal regarding supplementary benefits based on medical incapacity is inadmissible if the applicant failed to object to the doctor's ruling before the Medical Commission, as the two-instance procedure must be exhausted first.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. Akt VIII U 712/20
UZASADNIENIE
W dniu 20 lutego 2020 roku J. J. odwołał się od decyzji ZUS-u z dnia 24 stycznia 2020 roku odmawiającej mu przyznania prawa do świadczenia uzupełniającego. W uzasadnieniu pełnomocnik wnioskodawcy matka wskazała na stan zdrowia z uwagi na przebyte choroby i jej zdaniem niezdolność do samodzielnej egzystencji /k.2 odwołanie/. Pozwany ZUS wniósł o odrzucenie odwołania wskazując, że decyzja została wydana w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika, od którego strona nie złożyła sprzeciwu do Komisji Lekarskiej ZUS. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 4 października 2019 roku J. J. złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia uzupełniającego /k.1 akt ZUS - wniosek/. W dniu 19 grudnia 2019 roku Lekarz Orzecznik ZUS uznał, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do samodzielnej egzystencji. Powyższe orzeczenie zawierało pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia /niesporne- k.6 akt ZUS -orzeczenie lekarza orzecznika/. Od orzeczenia Lekarza Orzecznika nie złożono sprzeciwu / okoliczność bezsporna/. W dniu 24 stycznia 2020 roku ZUS I Oddział w Ł. wydał decyzję odmawiającą prawa do świadczenia uzupełniającego, wskazując iż podstawą wydania decyzji było orzeczenie Lekarza Orzecznika / niesporne, k.8 akt ZUS -decyzja/.
Od powyższej decyzji w dniu 20 lutego 2020 roku zostało złożone odwołanie , które kwestionowało jedynie przesłanki medyczna czyli niezdolność do samodzielnej egzystencji/k.2 odwołanie/. Zgodnie z art. 477 9 § 3 1 zd. 1 kpc sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.
Art. 477 9 § 3 1 kpc wprowadzony ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw /D.U. nr 121, poz.1264/ oznacza, iż możliwość rozpoznania przez Sąd odwołania wniesionego w określonych w nim sprawach uzależniona jest od wyczerpania przez zainteresowanego dwuinstancyjnego trybu orzekania w przedmiocie niezdolności do pracy, jako przesłanki prawa do określonych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Niedochowanie tego trybu skutkuje odrzuceniem odwołania / por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 6 listopada 2007 r.
IIIAUa 328/07 lex nr 399971/. Wnioskodawca może jedynie ewentualnie starać się przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika, jednakże w tej kwestii właściwym do rozpoznania takowego wniosku jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., nie zaś Sąd Okręgowy w Łodzi. Wobec powyższego orzeczono jak w postanowieniu. Niezależnie od powyższego Sąd ustalił dodatkowo w oparciu o dowód z opinii biegłych lekarzy neurologa i onkologa, iż rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia i stan sprawności organizmu nie uzasadnia stwierdzenia niezdolności do samodzielnej egzystencji ( opinie biegłych neurologa k.36-38, onkologa 40-41).
Uznając opinie za wiarygodny dowód brak więc niezależnie od przyczyn formalnych wskazanych wyżej podstaw do przyznania świadczenia uzupełniającego w rozumieniu art.1 ust.3, art. 2 i art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji ( Dz.U. z 2019r. poz 1622). Zarządzenie: Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem Doręczyć pełnomocnikowi w-cy.