Legislator Case Law & Legislation
I C 572/18 AI generated

Court awards damages for personal injury, including compensation for third-party care costs under Civil Code.

Case Number I C 572/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court ruled in favor of the plaintiff, awarding her 37,500 PLN in damages for personal injury and 3,163 PLN for third-party care costs. The defendant argued against payment, but the court found the plaintiff's claim valid based on expert testimony regarding her need for assistance. Consequently, the plaintiff was granted the full amount of her claim along with statutory interest and legal costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 444 § 1 k.c.; Art. 476 k.c.; The court holds that a victim's claim for reimbursement of third-party care costs is admissible regardless of who provides the care, provided the caregiver's remuneration does not exceed the actual costs incurred.

Keywords

AI generated
personal injury damages third party care costs statutory interest for delay civil code liability court costs allocation

Cited Legislation

AI generated
Art. 444 § 1 k.c.
Podstawę prawną roszczenia powódki w tym zakresie stanowi przepis art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.
Art. 476 k.c.
Art. 100 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Powódka wygrała sprawę w całości, przysługuje jej zatem zwrot całości poniesionych przez nią kosztów.
Art. 113 ust. 1 uksc
Na podstawie art. 113 ust. 1 uksc, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi kwotę 2.984,94 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.
art. 415 k.c
Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia.
art. 355 § 2 k.c
Określony przepisem art. 355 § 2 k.c.
art. 444 § 1 k.c
Podstawę prawną roszczenia powódki w tym zakresie stanowi przepis art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.
art. 476 k.c
art. 100 k.p.c
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 572/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 21 listopada 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: SSR Hanna Świderska Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Leszczyńska po rozpoznaniu 21 listopada 2019 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa J. L. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę 1) zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki J. L. kwotę 37.500 zł (trzydzieści siedem tysięcy pięćset złotych) tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 30.000 zł (trzydzieści tysięcy złotych) od 8 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 7.500 zł (siedem tysięcy pięćset złotych) od 8 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty, 2) zasądza od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki J.

L. kwotę 3.163 zł (trzy tysiące sto sześćdziesiąt trzy złote) tytułem odszkodowania z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 1.777 zł (jeden tysiąc siedemset siedemdziesiąt siedem złotych) od 8 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 1.386 zł (jeden tysiąc trzysta osiemdziesiąt sześć złotych) od 8 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty, 3) zasądza od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powódki J. L. kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, 4) nakazuje pobrać od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 2.984,94 zł (dwa tysiące dziewięćset osiemdziesiąt cztery złote i dziewięćdziesiąt cztery grosze) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 572/18

UZASADNIENIE

Pozwem z 14 września 2018 roku powódka J. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W.:

1. kwoty 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od 8 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty;

2. kwoty 1.777 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od 8 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty; oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że 5 grudnia 2016 roku powódka poślizgnęła się na oblodzonym fragmencie chodnika na ul. (...) w Ł.. W wyniku wypadku doznała ona uszczerbku na zdrowiu, wymagała leczenia oraz opieki osób trzecich. Do dziś nie powróciła w pełni do zdrowia W toku postępowania likwidacyjnego pozwany odmówił wypłaty na jej rzecz jakichkolwiek kwot. /pozew k. 2-4/ Postanowieniem z 21 września 2018 roku z Sąd zwolnił powódkę od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości /postanowienie k. 29/ W odpowiedzi na pozew pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na swoją rzecz od powódki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany zakwestionował powództwo zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. W ocenie pozwanego, nie ponosi on odpowiedzialności gwarancyjnej za szkodę powódki. Kwestionuje on zarówno okoliczności wypadku, jak i zakres szkody poniesionej przez powódkę. Pozwany podniósł, że powódka nie udowodniła że do wypadku doszło w opisywanych przez nią okolicznościach, jak i że była obowiązana ponieść pełne koszty leczenia, mimo że mogło być ono refundowane przez NFZ. Ponadto pozwany wskazał, że bezzasadnym jest oczekiwanie od zarządcy drogi zapewnienia w każdym czasie nieuszkodzonego chodnika.

Niemożliwym jest zapewnienie absolutnego bezpieczeństwa ze względu na ograniczony zasób kadrowy, jak i możliwości technologiczne zarządcy. /odpowiedź na pozew k. 33-39/ W piśmie wniesionym 22 lipca 2019 roku strona powodowa rozszerzyła powództwo:

1. W zakresie zadośćuczynienia – o kwotę 7.500 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pisma pozwanemu do dnia zapłaty, do łącznej kwoty 37.500 zł;

2. Z zakresie odszkodowania – o kwotę 1.386 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pisma pozwanemu do dnia zapłaty, do finalnej kwoty 2.163 zł. /rozszerzenie powództwa k. 275-276/ Powyższe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi pozwanego 7 sierpnia 2019 roku. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa także w rozszerzonej części. /EPO k. 284v, pismo k. 278/ Do zamknięcia rozprawy strony pozostały na swoich stanowiskach. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. 5 grudnia 2016 roku J. L., wracając z pracy do domu, idąc ul. (...) w stronę ul. (...) poślizgnęła się na śliskim i nieodśnieżonym fragmencie drogi i upadła.

Mimo odczuwanego przez nią bólu udało jej się podnieść i wrócić do domu. Mieszkający w sąsiedztwie zięć zawiózł powódkę na pogotowie. Po przeprowadzeniu badania rtg u powódki zdiagnozowano złamanie nasady dalszej kości promieniowej lewej typu C. i zastosowano unieruchomienie gipsowe. /przesłuchanie powódki k. 251 znacznik czasowy 00:01:43, zeznania świadka M. S. k. 252 znacznik czasowy 00:29:16, dokumentacja k. 8-15/ W wyniku upadku z 5 grudnia 2016 roku J. L. doznała wieloodłamkowego, zmiażdżeniowego złamania dalszej nasady kości promieniowej i wyrostka rylcowatego kości łokciowej lewego przedramienia.

Leczenie zostało przeprowadzone prawidłowo, jednakże ze względu na powikłania wynikające z charakteru obrażeń – rozkawałkowanie kości promieniowej i w konsekwencji jej skrócenie – powódka nie powróciła w pełni do zdrowia i wymaga dalszego leczenia. Zabieg operacyjny zaplanowany jest na rok 2020. Całkowity uszczerbek na zdrowiu powódki w związku z wypadkiem z 5 grudnia 2016 roku został określony na 15% i ma on charakter trwały. Dolegliwości bólowe wywołane obrażeniami miały wymiar znaczny przez pierwsze 3 tygodnie, następnie malejąc.

Obecnie nadal utrzymują się ze względu na związane z powikłaniami zaburzenia neurologiczne. Przeprowadzone przez powódkę zabiegi rehabilitacyjne oraz konsultacje medyczne były uzasadnione w toku leczenia. Powódka wymagała ponadto stosowania w początkowym okresie leczenia leków przeciwbólowych (około 100 zł). /opinia biegłego ortopedy k. 256-260, przesłuchanie powódki k. 287 znacznik czasowy 00:04:33/ Z uwagi na unieruchomienie gipsowe ręki oraz rozmiar obrażeń powódka wymagała pomocy osób trzecich przy podstawowych czynnościach życia codziennego przez 3 godziny dziennie przez pierwsze 6 tygodni po wypadku – do zdjęcia gipsu, oraz przez 2 godziny dziennie podczas następnych sześciu tygodni.

Korzystała z pomocy męża, a także córki i zięcia. Obecnie powódka odczuwa osłabienie lewej ręki, przez co nie jest w stanie podnosić ciężkich przedmiotów. Wiąże się to dla niej z niemożliwością pracy jako kucharka i koniecznością zmiany pracy na lżejszą. /opinia biegłego ortopedy k. 256-260, przesłuchanie powódki k. 251 znacznik czasowy 00:01:43, zeznania świadka M. S. k. 252 znacznik czasowy 00:29:16, zeznania świadka W. L. k. 252 znacznik czasowy 00:29:16/ Ulica (...) jest drogą gruntową o nieutwardzonej i niewyrównanej nawierzchni.

Czynności związane z jej zimowym oczyszczaniem zostały powierzone firmie (...) T. Ś.. Przedmiotowa droga została zaliczona do kategorii tras interwencyjnych. Na początku grudnia 2016 roku temperatura powietrza oscylowała w okolicach 0 stopni, co skutkowało tworzeniem się pokrywy lodowej na drogach. Na terenie całego miasta odnotowano liczne zgłoszenia o nadmiernej śliskości dróg i jezdni. Przedmiotowy fragment drogi był odśnieżany jedynie sporadycznie. Mieszkańcy wiedzieli, że w zimowych miesiącach często jest on śliski i oblodzony.

Powódka także zdawała sobie z tego sprawę, szła ostrożnie. /dokumentacja k. 49-189, przesłuchanie powódki k. 251 znacznik czasowy 00:01:43, zeznania świadka M. S. k. 252 znacznik czasowy 00:29:16, zeznania świadka W. L. k. 252 znacznik czasowy 00:29:16/ W toku leczenia powódka wydatkowała łącznie 553 zł na prywatne zabiegi rehabilitacyjne oraz 200 zł na konsultacje lekarską u ortopedy. /rachunki k. 15-17/ Odpowiedzialność za stan przedmiotowej nawierzchni ponosi zarządca chodnika, Miasto Ł. - Wydział Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta Ł., ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. /bezsporne/ Decyzją z dnia 7 sierpnia 2018 roku pozwany odmówił wypłaty na rzecz powódki jakichkolwiek świadczeń, wskazując na brak winy zarządcy drogi i w konsekwencji brak jego odpowiedzialności za wypadek powódki. /decyzja k. 21/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie całokształtu materiału dowodowego złożonego do akt sprawy.

Z uwagi, że osią sporu pozostawała zarówno okoliczność zajścia zdarzenia szkodzącego, jak i rozmiar jego negatywnych konsekwencji w życiu powódki Sąd za szczególnie cenne źródło dowodowe uznał zeznania świadków zdarzenia, jak i samej powódki. W ocenie Sądu bowiem to oni mieli największą wiedzę na temat stanu przedmiotowej nawierzchni, przechodząc wielokrotnie tamtym odcinkiem drogi. W zakresie natomiast ustalenia dokładnego uszczerbku na zdrowiu powódki oraz konieczności poniesionych przez nią wydatków czy wymaganej wyręki Sąd oparł się w przeważającej części na wnioskach sformułowanych przez biegłego ortopedę.

Sporządzona przez niego opinia nie była kwestionowana przez strony, także Sąd uznał ją za wiarygodną w całości. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. Niespornym jest, że zarządca chodnika, na którym doszło do zdarzenia szkodzącego, w dacie zdarzenia miał zawartą z pozwanym Towarzystwem (...) umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Zgodnie z art. 805 §1 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.

Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku (§2). Pozwana zakwestionowała w przedmiotowej sprawie zarówno sam fakt zajścia zdarzenia szkodzącego, jak i podstawę jej odpowiedzialności, stwierdzając brak winy zarządcy chodnika. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że powódka w dniu 5 grudnia 2016 roku wracała z pracy do domu. Idąc poślizgnęła się na nierównej i śliskiej drodze i upadła.

W ocenie Sądu istnienie zdarzenia powodującego szkodę zostało dostatecznie przez stronę powodową udowodnione. O upadku powódki i tego, że upadek ten został spowodowany poślizgnięciem się na oblodzonej powierzchni świadczą zeznania świadków oraz samej powódki, a także przedstawiona przez nią dokumentacja medyczna. Dowody te nie budziły wątpliwości Sądu co do ich zgodności z rzeczywistością. Stosownie do przepisu art. 415 k.c., kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami pozwalającymi na przyjęcie powyższej odpowiedzialności są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa wiąże obowiązek odszkodowawczy oraz związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą – tj. szkoda ma być zwykłym następstwem zdarzenia.

Wina podmiotu odpowiedzialnego ma miejsce wówczas, gdy mamy kumulatywnie do czynienia z bezprawnym zachowaniem, złym zamiarem - w postaci świadomości lub chęci wyrządzenia szkody, bądź niedbalstwem - w postaci niedołożenia należytej staranności wymaganej w danych okolicznościach, przy jednoczesnym braku ustawowych okoliczności wyłączających winę. Zachowanie jest bezprawne, jeżeli pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, przez który należy rozumieć nie tylko obowiązujące ustawodawstwo, ale także obowiązujące w społeczeństwie zasady współżycia społecznego (por. wyrok SN z 26.03.2003, III CKN 1370/00).

Wśród tych zasad mieści się dbałość o stan nawierzchni drogi publicznej. Stosownie bowiem do art. 19 ustawy z dnia 9 listopada 2017 roku o drogach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.), organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Przepis art. 20 ustawy o drogach publicznych określa natomiast zadania zarządcy drogi, wymieniając w szczególności utrzymanie nawierzchni dróg.

Pozwany nie kwestionował zasady odpowiedzialności ubezpieczonego w tym zakresie. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 roku w sprawie III CK 317/05, zwrócono uwagę, że wina nie jest okolicznością faktyczną, lecz kategorią oceny postępowania i o jej istnieniu lub braku można wnioskować tylko z odpowiednich faktów, a zarazem nie sposób racjonalnie założyć by stałe utrzymanie wszystkich odcinków dróg publicznych w stanie całkowitego bezpieczeństwa było technicznie możliwe. Określony przepisem art. 355 § 2 k.c. miernik postępowania, którego istota tkwi w zaniechaniu dołożenia wymaganej nim staranności, nie może być formułowany na poziomie obowiązków nie dających się realnie wyegzekwować, oderwanych od doświadczeń oraz nie uwzględniających reguł zawodowych i konkretnych okoliczności, a także - jak tego wymaga art. 355 § 2 k.c. - typu stosunków.

W uzasadnieniu powołanego orzeczenia Sąd Najwyższy wskazał, że „aprobuje, co do zasady wyrażony w orzecznictwie pogląd, że praca jednostki organizacyjnej sprawującej zarząd drogi powinna być tak zorganizowana, żeby miała ona możliwość odpowiednio szybkiego stwierdzenia wystąpienia na drodze zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu i podjęcia działań zmierzających do usunięcia tego zagrożenia (wyrok SN z dnia 26 marca 2003, Legalis nr 277208, wyrok SN z dnia 10 czerwca 2005, II CK 719/04, Legalis nr 246074). Ocena, zatem spełnienia wymagań należytej staranności sprowadza się do oceny, czy podmiot zobowiązany uczynił wszystko, co w danych okolicznościach faktycznych racjonalnie mógł uczynić, by zapobiec powstaniu szkody.

W rozpoznawanej sprawie, powódka upadła na drodze pozostającej w zarządzie Miasta Ł.. W chwili wypadku na przedmiotowej ulicy nie położono jeszcze chodnika, a jej nawierzchnia była nierówna i oblodzona. Jak wynika z zeznań świadków, droga nie była regularnie odśnieżana czy posypywana, a okoliczni mieszkańcy zdawali sobie sprawę, że często jest śliska i niebezpieczna. Sąd zauważa, że bez znaczenia jest okoliczność, że przedmiotowy fragment drogi zaliczony był do „utrzymania interwencyjnego”. Zarządca drogi odpowiedzialny jest za jej bezpieczeństwo i zdatność do ruchu wobec osób trzecich.

Dokonane przez zarządcę ograniczenie kontroli danego odcinka chodnika ma charakter organizacyjny i w żadnym stopniu nie może ograniczać jego odpowiedzialności na niewykonanie swoich obowiązków. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał za zasadną odpowiedzialność pozwanego za skutki wypadku z 5 grudnia 2016 roku. Nie ulega wątpliwości, że w następstwie przedmiotowego wypadku J. L. poniosła szkodę na osobie, zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym. Niniejszym pozwem powódka dochodziła m.in. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 30.000 zł, następnie rozszerzonej do 37.500 zł.

Ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia, w rozpoznawanej sprawie Sąd wziął pod uwagę stopień doznanego trwałego uszczerbku (15%) na zdrowiu powódki, nasilenie jej cierpień fizycznych i psychicznych a także niekorzystne zmiany w jej życiu i aktywności związane z wypadkiem. Powódka zmuszona była do polegania na pomocy innych osób przez długi (około 3 miesiące) czas. Ze względu na charakter doznanych obrażeń mimo leczenia i rehabilitacji nadal nie powróciła do zdrowia i wymaga dalszych zabiegów operacyjnych. Powódka nadal odczuwa osłabienie lewej ręki i nie może dźwigać ciężkich przedmiotów, co wiąże się dla niej z prawdopodobną koniecznością zmiany pracy.

Nie ulega także wątpliwości, że doznane obrażenia skutkowały także dyskomfortem i bólem odczuwanym przez powódkę. Sąd stwierdził, że należną powódce kwotą tytułem zadośćuczynienia jest 37.500 zł. Strona pozwana w toku postępowania likwidacyjnego odmówiła wypłaty zadośćuczynienia, wobec czego Sąd uwzględnił w tym zakresie powództwo w całości. W rozpoznawanej sprawie powódka dochodziła również, po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa, kwoty 3.613 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia oraz równowartości kosztów opieki i wyręki osób trzecich.

Podstawę prawną roszczenia powódki w tym zakresie stanowi przepis art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Odszkodowanie obejmuje zatem wszelkie wydatki pozostające w związku z uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, których ocena, na podstawie okoliczności sprawy, należy do sądu. Przepis art. 444 § 1 k.c. ujmuje szkodę w sposób możliwie szeroki, a więc poszkodowany może domagać się kompensaty wszelkich kosztów, w tym także: kosztów leczenia, transportu, kosztów nabycia specjalistycznej aparatury rehabilitacyjnej, kosztów przyuczenia do wykonywania nowego zawodu, zwrotu utraconych zarobków, jeżeli tylko poniesienie takich wydatków było konieczne i celowe w toku leczenia i rekonwalescencji.

Sąd ustalił, że w toku leczenia powódka wydatkowała łącznie 753 zł tytułem kosztów leczenia – rehabilitacji oraz wizyt lekarskich. Wydatki te, jak jednoznacznie wskazał biegły ortopeda, były uzasadnione i konieczne do przeprowadzenia leczenia, wobec czego powódce przysługuje roszczenie ich zwrotu. Zgodnie ponadto z opinią biegłego ortopedy, do koniecznych wydatków poniesionych przez powódkę należy zaliczyć także koszt leków przeciwbólowych w łącznej wysokości około 100 zł. Korzystanie z pomocy innej osoby i związane z tym koszty niewątpliwie stanowią koszty leczenia w rozumieniu art. 444 § 1 k.c. Legitymacja czynna żądania zwrotu tych kosztów przysługuje poszkodowanemu niezależnie od tego, kto sprawuje nad nim opiekę.

Jednakże ewentualny rozmiar roszczenia przysługującego poszkodowanemu z tego tytułu nie może przekraczać wynagrodzenia osoby mającej odpowiednie kwalifikacje do wykonywania takiej opieki. Zgodnie z opinią biegłego, a także zeznaniami powódki, wymagała ona pomocy innych osób w niektórych czynnościach życia codziennego w wymiarze przeciętnie 3 godzin dziennie przez okres sześciu tygodni po wypadku, i w wymiarze przeciętnie 2 godziny dziennie przez okres dalszych sześciu tygodni. Jako miarodajne do oceny kosztów opieki przyjęte zostały przez Sąd stawki wynikające z załączonej do pozwu informacji (...) Komitetu Pomocy (...) w Ł., wskazującą jako obowiązującą stawkę 11 zł/h.

Sąd obliczył wysokość odszkodowania z uwzględnieniem podanej przez biegłego z zakresu ortopedii liczby dni i godzin, przez które powódka wymagała opieki osób trzecich. Odszkodowanie za koszty opieki osób trzecich (art. 444 § 1 zd. 1 k.c.) zostało wyliczone w następujący sposób: (42 dni x 3h x 11 zł) + (42 dni x 2h x 11 zł) = 2.310 zł z tytułu opieki osób trzecich. W związku z powyższym Sąd ustalił, że całkowita kwota należnego powódce odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów leczenia i opieki wynosi 3.163 zł. Powództwo w tym zakresie podlegało zatem uwzględnieniu w całości.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia swoją podstawę prawną art. 476 k.c., zgodnie z którym dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Pozwany sporządził pismo odmawiające spełniania świadczenia 7 sierpnia 2018 roku. Wówczas znane już były wszelkie okoliczności zdarzenia, jak i skutki dla zdrowia powódki. Należało zatem przyjąć, zgodnie z żądaniem pozwu, że pozwany pozostawał w opóźnieniu z wypłatą roszczeń zawartych w pozwie (tj. 30 000 zł zadośćuczynienia i 1.777 zł odszkodowania) od dnia następującego po dniu wydania decyzji odmownej, tj. od 8 sierpnia 2018 roku.

W zakresie odsetek należnych od kwot dochodzonych wskutek rozszerzenia powództwa Sąd zasądził odsetki od dnia następującego po dniu doręczenia pozwanemu odpisu pisma rozszerzającego powództwo tj. od 8 sierpnia 2019 roku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Powódka wygrała sprawę w całości, przysługuje jej zatem zwrot całości poniesionych przez nią kosztów. Z uwagi, że została ona zwolniona od kosztów sądowych w całości, na jej koszty procesu składa się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3.600 zł.

W toku procesu Skarb Państwa wydatkował tymczasowo kwotę 2.984,94 zł tytułem opłat od pozwu oraz wynagrodzenia biegłego. Na podstawie art. 113 ust. 1 uksc, Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi kwotę 2.984,94 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Z/ odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.