Civil court dismisses plaintiff's claim against investment fund for lack of evidence proving debt existence and amount.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment against a closed investment fund due to insufficient evidence proving the debt's existence and amount. Although the plaintiff submitted bank account extracts, the court ruled these documents only prove registration of the claim, not its validity or specific value. Consequently, the burden of proof remained unmet, leading to the total rejection of the lawsuit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 232, 233 § 1, 244, 245 k.p.c.; Bank account extracts of investment funds in civil proceedings constitute private evidence regarding the existence and size of claims, lacking the presumption of truth applicable to official documents.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1402/19 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 stycznia 2020 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi Wydział I Cywilny w osobie Sędziego S.R. Emilii Racięckiej po rozpoznaniu 30 stycznia 2020 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa B. (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. przeciwko I. W. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 1402/19
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 24 kwietnia 2019 roku, skierowanym do Sądu Rejonowego w Elblągu, powód B. (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w G. domagał się zasądzenia od pozwanej I. W. kwoty 1.998,84 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Podniesiono, iż na kwotę dochodzoną pozwem składa się kapitał w wysokości 1.421,79 zł, odsetki w kwocie 400,99 zł, koszty w wysokości 176,06 zł. Powód oświadczył, że roszczenie objęte pozwem stało się wymagalne w dniu 11 października 2015 roku. /pozew k. 3-4v/ Postanowieniem z dnia 01 lipca 2019 roku Sąd Rejonowy w Elblągu stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i przekazał sprawę do tut. Sądu. /postanowienie k. 19-21/ Pozwana w zakreślonym terminie nie złożyła odpowiedzi na pozew. /zarządzenie k. 33, dowód doręczenia k. 40/
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W niniejszym postępowaniu powód domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 1.998,84 zł wraz z odsetkami umownymi z tytułu porozumienia zawartego przez pozwanego w dniu 03 lutego 2017 roku. Stosownie do dyspozycji art. 339 § 1 k.p.c., Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie nie złoży odpowiedzi na pozew. W takim wypadku, zgodnie z § 2 przywołanego przepisu, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem, chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Na wstępie należało wskazać, iż przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 kpc). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 kpc), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 kpc) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 kc).
Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z 17 grudnia 1996 r. sygn. akt I CKU 45/96 (opubl. OSNC z 1997 r., z.6 - 7, poz.76). Powód nie przedstawił jakiegokolwiek materiału dowodowego na potwierdzenie swojego roszczenia. Powód nie złożył żadnego dokumentu potwierdzającego zawarcie porozumienia z dnia 03 lutego 2017 roku, nie wykazał na jakich warunkach zostało ono zawarte, między jakimi podmiotami. Nie wykazał także z kim pozwana zawarła pierwotną umowę stanowiącą źródło roszczenia, na jakich warunkach została ona zawarta, nie przedstawił dowodu wypowiedzenia tej umowy.
Powód nie udowodnił w jaki sposób nabył wierzytelność wobec pozwanej, w szczególności nie złożono umowy cesji, zawiadomienia pozwanej o przelewie wierzytelności. Brak także jakiegokolwiek dokumentu z którego wynikałaby kwota spłaconego przez pozwaną zobowiązania, brak harmonogramu spłat, brak wskazania na sposób i daty naliczania odsetek, tym samym nie została udowodniona wysokość kwoty dochodzonej pozwem. Powód nie przedstawił także żadnego dokumentu z którego wynikałaby data wymagalności roszczenia. Do pozwu załączono jedynie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu (k. 5).
Zgodnie z przepisem art. 194 USTAWY O FUNDUSZACH INWESTYCYJNYCH I ZARZĄDZANIU ALTERNATYWNYMI FUNDUSZAMI INWESTYCYJNYMI z dnia 27 maja 2004 r. (Dz.U. Nr 146, poz. 1546 tj. z dnia 7 czerwca 2018 r. Dz.U. z 2018 r. poz. 1355 ze zm.) księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych (ust. 1).
Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym (ust. 2). Dane w księgach rachunkowych oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić jedynie dowód tego, że określona wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem konkretnego dłużnika na podstawie zdarzenia opisanego w tych księgach, np. cesji wierzytelności. Nie stanowią jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności.
Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym uznany musi być za zrównany z dowodem prywatnym w odniesieniu do mocy dowodowej w zakresie istnienia i rozmiaru wierzytelności nim stwierdzonej. Wynika z tego, że nie jest objęty domniemaniem prawdziwości tego, co w nim zaświadczono, gdy idzie o istnienie i rozmiar wierzytelności, w przeciwieństwie do domniemania wiążącego się z dokumentem urzędowym (art. 244 KPC). W odniesieniu do wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym zachodzi w tym zakresie inne domniemanie, ograniczające się do tego, że osoba, która dokument podpisała, złożyła oświadczenie w nim zawarte (art. 245 kpc).
Zatem w zakresie wiarygodności i mocy dowodowej istnienia i rozmiaru wierzytelności wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego podlega tego rodzaju ocenie, która dotyczy innych dowodów, dokonywanej na podstawie art 233 § 1 kpc (tak: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - V Wydział Cywilny z dnia 26 kwietnia 2018 r. V AGa 130/18 opubl. Legalis). W niniejszej sprawie takich dowodów nie przedstawiono. Powództwo podlegało zatem oddaleniu w całości.