Appeal dismissed; court rejects installment payment request citing defendant's long-term non-payment and insolvency.

Sygn. akt VI Ca 29/20

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2020 roku Sąd Okręgowy w Zielonej Górze VI Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO Sławomir Kaczanowski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2020 roku w Zielonej Górze na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Prokura Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. przeciwko R. D. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Żaganiu z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt I C 477/18 I. oddala apelację; II. nie obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda w instancji odwoławczej. Sędzia SO S. K. Sygn. akt VI Ca 29/20

UZASADNIENIE

wg art. 505 13 § 1 kpc, albowiem Sąd II instancji nie prowadził postepowania dowodowego ani nie ustalał odmiennego stanu faktycznego Apelacja pozwanego ograniczona była do żądania rozłożenia należności na raty i ograniczona do zarzutu naruszenia art. 320 kpc. Podstawą zastosowania tej normy miałyby być niepełnosprawności skarżącego oraz jego niski dochód. W tak określonych ramach rozpoznania apelacji, gdyż Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które bierze pod rozwagę z urzędu, stwierdzić należy oczywistą bezzasadność tego żądania.

Art. 320 kpc stanowi: w szczególnie uzasadnionych wypadkach Sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie… Ocena istniejących szczególnie uzasadnionych wypadków należy do wyłącznej kompetencji sądu. Niepełnosprawność czy też niski dochód nie są okolicznościami, które same w sobie przesądzają o zastosowaniu tej normy. Każdy przypadek bada się indywidualnie i ocenia na tle całokształtu sytuacji obu stron i interesów obu stron. Od razu należy zauważyć, że sprawa dotyczy zobowiązania obiektywnie niskiego (co do wysokości) istniejącego od 7 lat i które wiele lat temu miało być spłacone wg zobowiązania pozwanego.

Następnie trzykrotnie odraczano i rozkładano pozwanemu spełnienie świadczenia (ugody stron). Ostatni raz w 2017 roku. Pomimo tego pozwany praktycznie swego zobowiązania nie wykonywał, a ostatniego wcale. Oznacza to, że w procesie od trzech lat całkowicie zaniechał zaspokojenia wierzyciela. Kolejne zaś żądanie rozłożenia na raty nic nie zmieni, bo dochód miesięczny, jaki uzyskuje pozwany i brak podjęcia przez 7 lat działań i starań zwiększających jego możliwości dochodowe lub polepszających czy też stabilizujących jego dochody, poziom życia, przemawiają za tym, że pozwany jest, jeśli nie trwale, to długotrwale i przewlekle niewypłacalny.

Jego zadłużenie już dawno przekroczyło jego możliwości obsługi długu. Wobec osób tego typu nie może sąd stosować tej normy, bo celem i zadaniem tego przepisu jest zaspokojenie wierzyciela a nie przedłużanie stanu niewypłacalności czy też upadłości konsumenckiej. Powyższe okoliczności powodują, że rozłożenie należności na raty nie jest możliwe. Pozwany bowiem swoją postawą – zachowaniem sam pozbawił się tej możliwości. Nie ma on rzeczywistej woli spłaty zobowiązania, ograniczając się od 7 lat do deklaracji słownych i biernych zachowań (trwały brak spłaty).

Osoba niewypłacalna nie może uzyskać rozłożenia na raty zobowiązania, którego i tak nie spłaci. W efekcie zarzut naruszenia art. 320 kpc jest zarzutem chybionym, pozbawionym racjonalnych podstaw faktycznych i prawnych. Podstawę orzeczenia stanowi art. 385 kpc. Mając na uwadze trudną sytuację materialną pozwanego i trudną sytuację osobistą i zdrowotną, Sąd na podstawie art. 102 kpc nie obciążył pozwanego obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz powoda, wychodząc z założenia, że pozwany ma prawo do kontroli poprawności orzeczenia Sądu I instancji.

Sędzia SO Sławomir Kaczanowski E.Ś.