Legislator Case Law & Legislation
IV U 1567/13 AI generated

Social court dismisses appeal against ZUS decision denying total disability pension due to medical expert opinions.

Case Number IV U 1567/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Court in Tarnów dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's decision denying a total disability pension. The appellant argued that his severe heart, neurological, and diabetic conditions rendered him unable to work, while the ZUS relied on medical expert opinions stating he retained significant functional capacity. The court upheld the ZUS decision because the experts concluded the appellant was only partially disabled and could still perform some work, finding the administrative body's reasoning legally sound.

Legislator headnote

AI generated

Art. 57 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 6, 7, 9, 12, 13 ust. 2, 3, 12 ust. 2, 14 § 1 k.p.c.: A total disability pension is granted only to those who have completely lost the ability to perform any work; if medical experts determine the individual retains significant functional capacity despite chronic illnesses, the claim for total disability must be rejected.

Keywords

AI generated
social security law disability pension total disability medical expert opinion social insurance institution administrative appeal partial disability

Cited Legislation

AI generated
art. 107 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Powołując się na treść art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 57 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Zgodnie z brzmieniem art. 57 z dnia 17 grudnia 1998 r.
art. 12 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
art. 13 of the Act of 17 December 1998 on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
art. 477 14 § 1 of the Code of Civil Procedure
była zasadna, jego odwołanie od tej decyzji należało oddalić w oparciu o art. 477 14 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
IV U 931/12

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 1567/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2014 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie – Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:SSO Natalia Lipińska Protokolant: stażysta Sylwia Dymańska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 roku w Tarnowie na rozprawie sprawy z odwołania Z. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 5 sierpnia 2013 roku nr (...) w sprawie Z. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 1567/13

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 5 marca 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. po rozpoznaniu wniosku Z. M. z dnia 16 maja 2013r., decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r., znak (...) - odmówił uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy. Powołując się na treść art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr153, poz. 1227) organ rentowy wskazał, że w myśl tego przepisu prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego, przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu, ustalono zmianę stopnia niezdolności do pracy.

Wobec treści orzeczenia Komisji Lekarskiej, która w dniu 30 lipca 2013 r. uznała, że wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy, brak podstaw do zmiany w zakresie dotychczas pobieranej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ustalonej na okres do 22 sierpnia 2018 r. W dniu 28 sierpnia 2013 r. Z. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że jest dla niego krzywdząca i kwestionując ustalenia w zakresie braku całkowitej niezdolności do pracy. Podkreślił, że stan jego zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu.

W zakresie schorzeń kardiologicznych utrzymuje się wysokie ciśnienie i tętno, nogi ma zdrętwiałe i bez czucia, w zakresie schorzeń neurologicznych z powodu silnych bóli kręgosłupa nie może się schylać i przebywać w pozycji stojącej, z powodu zawrotów głowy przewraca się, co powoduje, że potrzebuje pomocy drugiej osoby. Ponadto od ponad 20 lat leczy się w Poradni Diabetologicznej z powodu cukrzycy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosząc o jego oddalenie powołał się na argumentację przytoczoną już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że w oparciu o decyzję z dnia 20 lipca 2012 r. odwołujący się ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 lipca 2012 r. do dnia (...).

Odwołanie od tej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt IV U 931/12. Okoliczności niesporne sprawy: Wnioskodawca Z. M. (ur. dnia (...)) posiada wykształcenie zawodowe ślusarz-mechanik. W czasie swego ponad 26 letniego okresu zatrudnienia przez ok. 11 lat wykonywał pracę przy obsłudze linii, był frezerem, ślusarzem w (...) w T., następnie przez 4 lata był ślusarzem w Zespole (...) w D., ok. 2 lata ślusarzem remontowym w Zakładzie (...) w T., następnie od 1990 r. do 2001 r. prowadził handlową działalność gospodarczą.

Od dnia 5 września 2001 r. odwołujący się miał przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z rozpoznaną u niego nieuregulowaną cukrzycą, nieustabilizowanym ciśnieniem tętniczym, przewlekłymi zespołami bólowymi kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z upośledzeniem funkcji oraz przewlekłymi bólami i zawrotami głowy, dusznością przy wysiłku i bólami w klatce piersiowej. W okresie od 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. powodu zaawansowanej miażdżycy tętnic wieńcowych, przebytej operacji tętnic wieńcowych, nadciśnienia i cukrzycy pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy.

Decyzją z dnia 20 lipca 2012 r. organ rentowy przyznał odwołującemu się prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 lipca 2012 r. do (...) tj. do dnia osiągnięcia wieku emerytalnego. Odwołanie od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt IV U 931/12. W dniu 16 maja 2013 r. Z. M. wystąpił z kolejnym wnioskiem w związku z pogorszeniem stanu zdrowia. Orzeczeniem z dnia 14 czerwca 2013 r. Lekarz Orzecznik rozpoznał u niego następujące schorzenia: - chorobę niedokrwienną serca, - stan po zawale mięśnia serca ściany dolnej – bez zaburzeń czynności kurczliwej lewej komory serca, - cukrzycę typu II leczoną insuliną, - stabilną dławicę piersiową CSC ½, - nadciśnienie tętnicze, - stan po CABG, - zespół bólowy kręgosłupa LS w stadium remisji objawów bólowych, i uznał, że od ostatniego badania przez orzecznika ZUS oraz biegłych sądowych nie ma żadnej zmiany w stanie odwołującego się, która dawałaby jakiekolwiek podstawy do uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy.

Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 30 lipca 2013 r. rozpoznała: - CHNS – stan po CABG – 2010, - nadciśnienie tętnicze 2 okres, - cukrzycę typu 2 – insulinoterapia. Podtrzymując orzeczenie LO w zakresie braku całkowitej niezdolności do pracy Komisja stwierdziła, że po CABG w 2010 r. obecnie bez typowej stenokardii, test wysiłkowy ujemny, w echo dobra funkcja skurczowa lewej komory, odwołujący się jest wydolny krążeniowo, sprawny ruchowo, cukrzyca kontrolowana farmakologicznie, okresowe niedocukrzenia występują bez zaburzeń świadomości.

Orzeczenie powyższe legło u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. dowód: - orzeczenie Lekarza Orzecznika z dnia 14.06.2013 r.- k. 26-27 akt ZUS, - orzeczenie Komisji Lekarskiej z dnia 30.07.2013 r.- k. 28-29 akt ZUS. W celu stwierdzenia czy odwołujący jest całkowicie niezdolny do pracy oraz kiedy powstała niezdolność do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych: dr med. P. M. - specjalisty kardiologa, lek. med. J. S. - specjalisty z zakresu chirurgii ogólnej i lek. med. E. W. – Z. - specjalisty chorób wewnętrznych.

W pisemnej opinii z dnia 14 stycznia 2014 r. biegli sądowi zdiagnozowali u odwołującego: - przewlekłą chorobę niedokrwienną serca CCS II, - nadciśnienie tętnicze, - cukrzycę typu 2 leczoną insuliną, - zespół bólowy kręgosłupa bez istotnego ograniczenia ruchomości i funkcji. W oparciu o przeprowadzone badanie oraz wyniki badań specjalistycznych biegli uznali, że odwołujący nie jest całkowicie niezdolny do pracy. W uzasadnieniu opinii podali, że odwołujący był diagnozowany w Oddziale Kardiologicznym w T. w dniach 11.03-19.03.2013 r., gdzie w wykonanej koronografii rozpoznano u niego krytyczne zmiany miażdżycowe kwalifikujące go do leczenia operacyjnego.

Odwołujący obecnie pozostaje pod stałą kontrolą poradni kardiologicznej. Jest leczony przewlekle z powodu cukrzycy, doustnymi lekami hipoglikemizującymi, insuliną. Analiza dzienniczka samokontroli wykazuje, że cukrzyca jest dobrze wyrównana farmakologicznie. Dodali, iż Z. M. skarży się na przewlekłe dolegliwości bólowe górnego i dolnego odcinka kręgosłupa. Badanie przedmiotowe narządu ruchu wykazało prawidłową ruchomość w zakresie całego kręgosłupa. Nie stwierdzono obecności ubytkowych objawów neurologicznych ani cech uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

Odwołujący się jest wydolny krążeniowo i oddechowo. Nad polami płucnymi i sercem nie stwierdzono obecności patologicznych zmian osłuchowych. Biegli podsumowali, iż obecny stan zdrowia nie uzasadnia uznania Z. M. za całkowicie niezdolnego do pracy. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 14.01.2014 r.- k. 7-10. Sąd w całości podzielił opinię biegłych sądowych kardiologa, chirurga i specjalisty chorób wewnętrznych, uznając, że zawiera ona kompleksową i wyczerpującą ocenę stanu organizmu odwołującego, a nadto uwzględnia wpływ rozpoznanych u niego schorzeń na zdolność do pracy.

Sąd uznał, iż charakterystyka schorzeń została przez biegłych oceniona prawidłowo z punktu widzenia zasad logiki, przy wykorzystaniu wiedzy specjalistycznej popartej doświadczeniem osób sporządzających opinię. Dlatego też, Sąd podzielił wnioski biegłych sądowych odnośnie zdolności badanego do pracy zarobkowej zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Zauważyć przy tym trzeba, że opinia wydana została przez biegłych sądowych o specjalnościach adekwatnych do schorzeń zdiagnozowanych u wnioskodawcy. Nadto podkreślić należy, iż opiniujący w sprawie biegli swoje ustalenia i wnioski wywiedli po szczegółowej analizie całości dokumentacji medycznej oraz badaniu odwołującego.

Na rozprawie w dniu 5 marca 2014 r. wnioskodawca zakwestionował wydaną w sprawie opinię, podnosząc, że nie zgadza się z jej treścią, gdyż bardzo źle się czuje, ma skoki ciśnienia i jest całkowicie niezdolny do pracy. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie nasuwały bowiem wątpliwości zarówno fachowość biegłych sądowych, jak i rzetelność przeprowadzonego przez nich badania. Opinie w sposób przejrzysty obrazują stan zdrowia ubezpieczonego. Odpowiadają też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłych sądowych.

Biegli ci na podstawie osobistego badania odwołującego, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami oraz dogłębnej analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach rentowych, dokonali prawidłowego rozpoznania i sformułowali ostateczne wnioski, które Sąd w pełni podziela. Uwzględniając powyższe, na podstawie tych właśnie opinii, ocenionych pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie nie budziły wątpliwości Sądu co do ich autentyczności.

Sąd rozważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy odwołujący Z. M. jest całkowicie niezdolny do pracy oraz od kiedy. Zgodnie z brzmieniem art. 57 z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Zgodnie z dyspozycją art. 12 ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

W myśl dyspozycji ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego.

Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy. Jak wynika z wydanych w niniejszej sprawie opinii biegłych sądowych kardiologa, chirurga i specjalisty chorób wewnętrznych odwołujący, pomimo stwierdzonych u niego schorzeń w postaci przewlekłej choroby niedokrwiennej serca CCS II, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy typu 2 leczonej insuliną i zespołu bólowego kręgosłupa bez istotnego ograniczenia ruchomości i funkcji nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.

Skoro więc zaskarżona przez odwołującego decyzja ZUS Oddział w T. z dnia 5 sierpnia 2013 r. była zasadna, jego odwołanie od tej decyzji należało oddalić w oparciu o art. 477 14 § 1 k.p.c.