Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1264/19 AI generated

Court allows appeal correcting perpetual use fee by applying heritage bonus to only one plot, not both.

Case Number III Ca 1264/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal allowed the appellant's appeal regarding the calculation of the annual perpetual use fee, ordering a reformatory judgment to correct the first-instance ruling. The lower court incorrectly applied a 50% heritage bonus to the entire property, whereas the facts showed only one of the two constituent plots was registered in the heritage register. Consequently, the court recalculated the fee by applying the bonus solely to the eligible plot, increasing the total from 18,600 to 21,585 zloty.

Legislator headnote

AI generated

Art. 73 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami; Art. 386 § 1 k.p.c.: The heritage bonus under the Real Estate Management Act applies only to specific plots registered in the heritage register; a reformatory judgment must correct errors where the bonus was inappropriately extended to non-eligible portions of the property.

Keywords

AI generated
perpetual use fee heritage bonus real estate management act reformatory judgment property valuation civil procedure code appellate review

Cited Legislation

AI generated
Art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
wyceny nieruchomości; - naruszenia art. 73 ust.
Art. 386 § 1 k.p.c.
W tej sytuacji, zaistniała potrzeba wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na kwotę 21 585 złotych, w miejsce kwoty 18 600 złotych, o czym z mocy art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 233 k.p.c
Apelację od powyższego wyroku w części w zakresie ustalającym wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ponad kwotę 18600 złotych złożył pozwany, podnosząc następujące zarzuty: - naruszenia art. 233 k.p.c.
art. 386 § 1 k.p.c
W tej sytuacji, zaistniała potrzeba wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na kwotę 21 585 złotych, w miejsce kwoty 18 600 złotych, o czym z mocy art. 386 § 1 k.p.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1264/19

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi ustalił, że wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy (...) i Al. (...), składającej się z działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...), dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...), poczynając od 1 stycznia 2017 roku wynosi 18 600 złotych, a także orzekł o kosztach procesu. Apelację od powyższego wyroku w części w zakresie ustalającym wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ponad kwotę 18600 złotych złożył pozwany, podnosząc następujące zarzuty: - naruszenia art. 233 k.p.c. poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów polegającej na wyprowadzeniu niepoprawnych logicznie wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z opinii biegłego sądowego ds. wyceny nieruchomości; - naruszenia art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na przyjęciu, że bonifikata z tytułu wpisu do rejestru zabytków winna znaleźć zastosowanie wobec obu działek, z których składa się sporna nieruchomość, podczas gdy wpisem do rejestru objęta jest jedynie działka nr (...) (o powierzchni 3 517 m2) i jedynie wobec niej taka bonifikata może znaleźć zastosowanie.

W konkluzji pozwany sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w Ł., przy ul. (...) i al. (...) składającej, ewentualnie zaś o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W odpowiedzi na apelację, powód pozostawił ją do uznania Sądu oraz wniósł o nie obciążanie powoda kosztami postępowania apelacyjnego wskazując, że wyrok wydany w niniejszej sprawie jest najpewniej wynikiem omyłki rachunkowej, za którą strona pozwana nie ponosi odpowiedzialności.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja jest zasadna. Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, jednakże dokonał częściowo niewłaściwej oceny żądania pozwu. Rację należy przyznać skarżącemu, że Sąd I instancji błędnie ustalił wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste spornej nieruchomości stosując pięćdziesięcioprocentową bonifikatę z uwagi jej zabytkowy charakter w odniesieniu do obu tworzących ją działek gruntu. Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że stanowiącą przedmiot użytkowania wieczystego nieruchomość położoną w Ł. przy ulicy (...) tworzą działki gruntu oznaczone numerami 78/3 oraz 78/2, jednakże tylko pierwsza z nich wraz z budynkami została objęta wpisem do rejestru zabytków województwa (...) na podstawie decyzji (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i jedynie wobec niej taka bonifikata może być zastosowana.

Prawidłowe ustalenia Sądu Rejonowego w tym względzie nie znalazły jednakże właściwego odzwierciedlenia w rozstrzygnięciu o żądaniu pozwu, gdyż ustalona w zaskarżonym wyroku wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest wynikiem zastosowania bonifikaty do całej nieruchomości. Zdaniem Sądu Okręgowego nie budzi wątpliwości, że dla udzielenia 50% bonifikaty zgodnie z art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2204) konieczny jest wpis do rejestru zabytków konkretnego budynku oraz konkretnego gruntu na którym on się znajduje, a następnie ujawnienie tej okoliczności w księdze wieczystej.

Z tych względów prawidłowe wyliczenie opłaty przedstawia się w sposób następujący: ustalona w oparciu o opinię biegłego z zakresu szacunku nieruchomości działek (...) wynosi odpowiednio 199 000 złotych i 1 041 000 złotych. Opłata z tytułu użytkowania wieczystego określona w niniejszej sprawie stawką 3 % od wartości nieruchomości gruntowej, w odniesieniu do działki nr (...) stanowi kwotę 5 970 ( 199 000 x 3% ) złotych, zaś w odniesieniu do działki nr (...) po uwzględnieniu 50% bonifikaty stanowi kwotę 15 615 (1 041.000 x 3 % x 50 % ) złotych, co stanowi łącznie kwotę 21 585 złotych.

Warto podkreślić, że powód oczekiwał ustalenia wysokości opłaty rocznej właśnie w takiej wysokości – k. 108. Sąd Rejonowy przekroczył oczekiwania powoda. Poza tym strony są zgodne, że bonifikata dotyczyć może wyłącznie jednej z działek, czego wyraźny przejaw stanowi odpowiedź na apelację. W tej sytuacji, zaistniała potrzeba wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na kwotę 21 585 złotych, w miejsce kwoty 18 600 złotych, o czym z mocy art. 386 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.