Appeal dismissed; defendant's prior record and poor attitude preclude electronic surveillance probation.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance decision refusing consent for electronic surveillance probation. The defendant met formal and technical requirements but failed to demonstrate a positive criminological prognosis due to a history of recidivism and poor behavior in prison. The court ruled that granting probation would exacerbate the defendant's demoralization and failed to ensure compliance with legal order.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.; Art. 1 § 2 k.k.w.: Consent for electronic surveillance probation requires a positive criminological prognosis; a defendant with a history of recidivism and poor attitude to court decisions lacks the discipline necessary for successful resocialization.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKzw 545/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 maja 2020 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Iwona Hyła Protokolant: Karolina Jach przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach Jolanty Tałaj po rozpoznaniu w sprawie M. P. (P.) skazanego za przestępstwo z art. 178 § 1 k.k. i inne zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt VIII Kow 109/20 w przedmiocie odmowy udzielenia zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia:
1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;
2. zwolnić skazanego od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Zażalenie obrońcy skazanego nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Poczynione przez sąd I instancji ustalenia faktyczno-prawne są trafne, wobec czego spotkały się z aprobatą tut. Sądu Apelacyjnego. Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest to, że skazany M. P. spełnia wymogi formalne (wymierzono mu karę pozbawienia wolności, która nie przekracza 1 roku) oraz techniczne (w miejscu zamieszkania stwierdzono możliwości techniczno-organizacyjne wykonywania dozoru) do odbycia kary w systemie dozoru elektronicznego. Brzmienie art. 43 la § 1 k.k.w. wskazuje jednak na to, że głównym kryterium selekcji skazanych, którzy mogą odbywać karę w trybie w nim opisanym jest całokształt okoliczności związanych z jego osobą, wpływających na prognozę kryminologiczną - w szczególności stopień demoralizacji, a także jeśli odbywa już karę pozbawienia wolności - dotychczasowe zachowanie w zakładzie karnym.
Okoliczności te muszą przekonywać, że dalsze odbywanie przez skazanego kary w systemie dozoru elektronicznego będzie wystarczające do osiągnięcia celów kary. W przedmiotowej sprawie analiza akt sprawy przekonuje, że w przypadku skazanego opisana wyżej prognoza kształtuje się negatywnie, co prawidłowo zostało przedstawione i wykazane w zaskarżonym postanowieniu. Za takim rozstrzygnięciem przemawia przede wszystkim dotychczasowa dwukrotna karalność skazanego za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz jego stosunek do prawomocnych orzeczeń.
Skazany nie jest bowiem sprawcą incydentalnym, co jednoznacznie wynika z karty karnej. Istotnie w przedmiotowej sprawie jest to, że skazanemu w sprawie o sygn. akt III K 949/17 (wyrok Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 13 września 2017 r.) zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności na podstawie art. 75 § 1 k.k., a więc z powodu popełnienia w okresie próby podobnego przestępstwa umyślnego, której wykonanie było początkowo warunkowo zawieszone. Taki stan rzeczy wskazuje zatem, że skazanemu brak odpowiedniej dyscypliny koniecznej do skuteczności wolnościowych oddziaływań resocjalizacyjnych i nie daje on żadnej rękojmi, że odbywając karę w systemie dozoru elektronicznego nie popełni kolejnego przestępstwa i że będzie przestrzegał porządku prawnego.
Zezwolenie na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego jedynie pogłębiłoby stopień demoralizacji skazanego, wyrabiając w nim przekonanie o łatwym unikaniu konsekwencji swojego nagannego postępowania. Okoliczności podniesione w wywiedzionym zażaleniu nie zawierały natomiast żadnych argumentów mogących wzruszyć prawidłowe rozstrzygnięcie sądu I instancji. Przy ocenie warunków materialnych do udzielenia zgody na odbywanie kary pozbawienia wolności w SDE badana jest cała dotychczasowa postawa skazanego, w tym zwłaszcza jego stosunek do prawomocnych orzeczeń sądów i stosowanych względem niego wolnościowych oddziaływań resocjalizacyjnych.
Z tego punktu widzenia, wobec ich znikomej skuteczności, zapadłe rozstrzygnięcie jawi się jako w pełni słuszne. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej. ZARZĄDZENIE 1. Odpis postanowienia doręczyć skazanemu z pouczeniem o prawomocności.
2. Zwrócić akta sprawy. Katowice, dnia 19 maja 2020 r.