Appeal court reversed lower court's jurisdiction ruling by finding the insured's habitual residence is in B, not P.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the lower court's decision transferring the case to Poznań, ruling that the insured's habitual residence is in B. The insured argued they live in B but temporarily reside in P due to health issues, while the lower court found P to be their residence. The court determined that mere physical presence in P without evidence of establishing a permanent center of life and family interests there does not constitute habitual residence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 461 § 2 k.p.c.; Art. 25 k.c.: The court determining jurisdiction over social insurance disputes is the one in the district of the appellant's habitual residence, which requires both physical presence and the intent to stay permanently; physical presence alone due to work obligations does not suffice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUz 245/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2018 r. Sąd Apelacyjny – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń (spr.) Sędziowie: SA Lucyna Ramlo SA Małgorzata Gerszewska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w sprawie W. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o odsetki zażalenia W. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt VI U 1284/18 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. SSA Lucyna Ramlo SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń SSA Małgorzata Gerszewska Sygn. akt III AUz 245/18
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 26 czerwca 2016 r. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i na mocy art. 200 § 1 k.p.c. w zw. z art. 461 § 2 k.p.c. przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Poznaniu Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wskazując, że W. W. zamieszkuje w miejscowości P., powiat (...), województwo (...). Zażalenie na postanowienie wywiódł ubezpieczony, wnosząc o jego uchylenie, podnosząc, że mieszka w B. na ul. (...), a jedynie ze względów zdrowotnych przebywa w P..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie okazało się uzasadnione. Stosownie do treści art. 461 § 2 k.p.c. w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od decyzji wydanej przez organ rentowy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Podkreślić należy, że właściwość sądu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter właściwości wyłącznej co oznacza, że odwołanie można wnieść wyłącznie przed sąd wskazany w ustawie. Strony nie mogą zmieniać właściwości wyłącznej (art. 46 § 2 k.p.c.).
Należy przy tym zwrócić uwagę na treść art. 461 § 3 k.p.c., który stanowi, iż sąd właściwy może - na zgodny wniosek stron - przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, rozpoznającemu sprawy z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych, jeżeli przemawiają za tym względy celowości. Sąd nie może przekazać sprawy innemu równorzędnemu sądowi z urzędu (por. M. Cholewa – Klimek, Postępowanie sądowe sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, Lexis Nexis, Warszawa, 210, str. 167). Ustawodawca ustanawiając w art. 461 § 2 k.p.c. generalną regułę, że właściwy w sprawach z zakresu ubezpieczenia społecznego jest sąd, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania strona odwołująca się od tej decyzji uznał, że elementem decydującym jest ułatwienie ubezpieczonym załatwiania ich spraw.
Zważywszy, że są to często osoby mające z powodu wieku, stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej lub stanu majątkowego ograniczoną mobilność, umożliwienie im załatwiania spraw w sądzie właściwym ze względu na miejsce zamieszkania ubezpieczonego jest w pełni uzasadnione. Sąd Okręgowy ustalił w przedmiotowej sprawie, że odwołujący zamieszkuje w miejscowości P. powiat (...), nie wskazując jakie fakty i okoliczności za takim ustaleniem przemawiają. Z tym ustaleniem Sąd Apelacyjny nie zgadza się. Rozpatrując kwestię stałego miejsca zamieszkania wnioskodawcy Sąd Apelacyjny ocenił, zgodnie z art. 25 kodeksu cywilnego, czy zachodzą w tym przypadku jednocześnie dwie przesłanki faktyczne świadczące o danym miejscu zamieszkania, tj.: przebywanie w znaczeniu fizycznym w określonej miejscowości (corpus) i zamiar stałego pobytu (animus) w niej, albowiem tylko ich łączne występowanie decyduje o miejscu zamieszkania w danej miejscowości.
Nie stanowi bowiem o miejscu zamieszkania w rozumieniu powołanego przepisu fakt, że występuje jedna z wymienionych przesłanek, polegająca na samym tylko zamieszkaniu w sensie fizycznym, jednak bez zamiaru stałego pobytu, bądź sam zamiar przebywania, bez faktycznego zamieszkiwania i przebywania. W orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, że faktyczne przebywanie w danej miejscowości nie może być rozumiane jedynie jako pobyt wymuszony koniecznością wykonywania w niej swych obowiązków pracowniczych czy zarobkowych, ale musi mieć ono jednocześnie cechy założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów.
Przebywanie w miejscowości bowiem musi wiązać się ze skupieniem w niej życiowej aktywności, związanej nie tylko z pracą, ale również z rodziną (postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt I OW 265/05, Lex nr 198360, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 896/08, Lex 478565, ). Analizując w tym kontekście okoliczności pobytu skarżącego w miejscowości P., Sąd Apelacyjny nie stwierdził, że mają one charakter stałego zamieszkania. Z analizy akt sprawy wynika, postępowanie w sprawie zostało zainicjowane pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. w którym skarżący zgłosił żądanie przyznania mu odsetek (k- 22 akt ZUS) i wskazał adres zamieszkania B. na ul. (...) oraz adres do doręczeń P. ul. (...) W odwołaniu od decyzji z dnia 17 kwietnia 2018 r. skarżący wskazał adres P. ul.(...). jako adres do doręczeń (k.3 a.s.).
W postępowaniu incydentalnym o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w pozycji 7 oświadczenia o staniu rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania wnioskodawca wskazał miejscowość - B. i datę - 19 czerwca 2018 r. Brak jest więc jednoznacznych dowodów, że w miejscowości P. koncentruje się jego życie rodzinne i majątkowe. W ocenie Sądu Apelacyjnego przytoczone okoliczności oraz jego ocena nie wykazały, że pomimo za mieszkania w sensie fizycznym w miejscowości P., ma zamiar stale tam przebywać. Wniosek ten potwierdza oświadczenie ubezpieczonego zawarte w zażaleniu, że zamieszkuje on w B. na ul. (...).
Tak więc Sąd odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie miejscem zamieszkania ubezpieczonego, decydującym o właściwości miejscowej sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w przedmiotowej sprawie, niewątpliwie jest B.. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że je uchylił. SSA Lucyna Ramlo SSA Iwona Krzeczowska - Lasoń SSA Małgorzata Gerszewska