Civil court dismisses plaintiff's loan claim due to failure to prove loan contract and debt transfer validity.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who failed to appear at the hearing. The plaintiff alleged a loan relationship and subsequent debt transfer but failed to submit the original loan agreement or evidence of the transfer chain. Consequently, the court ruled that the plaintiff did not meet the burden of proof required under civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 3 k.p.c. in conjunction with Art. 232 k.p.c.: A claim must be proven by the party asserting it; failure to produce the original loan contract and evidence of debt transfer results in dismissal of the action.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 224/20 PROTOKÓŁ posiedzenia niejawnego Dnia 22 kwietnia 2020 r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Grażyna Poręba na posiedzeniu niejawnym rozpoznał sprawę z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko L. K. o zapłatę Posiedzenie rozpoczęto o godz. 9.40 zakończono o godz. 9.50 Strony na posiedzenie nie stawiły się – niezawiadomione. Odczytano pozew. Uznano sprawę za wyjaśnioną do rozstrzygnięcia.
Przewodniczący zamknął posiedzenie i ogłosił wyrok. Przewodniczący : Sygn. akt I C 224/20 Dnia 22 kwietnia 2020r. Sąd Rejonowy w Nowym Sączu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Grażyna Poręba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2020r. w Nowym Sączu sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko L. K. o zapłatę I. oddala powództwo, II. kosztami procesu obciąża powoda. Sędzia Sygn. akt I C 224/20 ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. kal. 7 dni. (...) Sygn. akt I C 224/20 upr.
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 22 kwietnia 2020 r. Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w pozwie złożonym w dniu 27 grudnia 2020 r., domagał się zasądzenia od pozwanej L. K. kwoty 1.740,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych (k.1-2). Uzasadniając podniósł, iż pozwaną orazF. Bank (...) łączyła umowa pożyczki nr (...) z dnia 1 czerwca 2015r.
Pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania. Nie uiściła wymagalnych rat w wysokości i terminie określonym w umowie. W konsekwencji, pożyczkodawca wypowiedział umowę. Roszczenie stało się wymagalne w dniu 26 maja 2016r. 29 marca 2017r. pierwotny wierzyciel sprzedał wierzytelność na rzecz D. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W., z kolei w dniu 29 września 2017r. wierzytelności te zostały sprzedane powodowi. Na kwotę objętą żądaniem składa się należność główna (1007,94 zł), koszty udzielenia pożyczki (422,06 zł), odsetki za opóźnienie od w/wym. kwot (274,52 zł).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 września 2017r. D. Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. zawarł z(...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności. Pismem z dnia 11 grudnia 2017r. zawiadomiono pozwaną o cesji. (dowód: umowa cesji z 9.09.2017r. –k. 12, zawiadomienie – k.
4) W dniu 17 grudnia 2019r. powód wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, w których ujawniono zobowiązane pozwanej L. K. na kwotę 1.704,52 zł. (dowód: wyciąg z ksiąg funduszu – k.3) Ustalając powyższy, stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentach zaaferowanych przez stronę powodową.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód jako podstawę swojego roszczenia upatrywał w zawartej w dniu 1 czerwca 2015r. pomiędzy pozwaną L. K. a pierwotnym wierzycielem F. Bank (...) umową pożyczki, prawo do której nabył w drodze umowy cesji z 29 września 2017r. Strona powodowa jednakże nie zdołała wykazać zarówno zasadności jak i wysokości dochodzonego roszczenia. Nie przedłożyła żadnego dokumentu świadczącego i zarazem potwierdzającego powyższy stosunek prawny. Zgodnie z art. 6 k.c. powód winien był wykazać zasadność swojego roszczenia, więc jego źródło oraz jego wysokość.
Mimo reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika a także pomimo zobowiązań Sądu, nie sprostał regułom dowodowym. Podkreślenia wymaga, iż decyzja o wszczęciu postępowania, określenie jego zakresu przedmiotowego w postaci przytoczenia okoliczności faktycznych uzasadniających zgłoszone żądanie należy do powoda. W myśl obowiązującej zasady, wywodzącej się z art. 6 k.c. a także art. 3 k.p.c. w zw. z art. 232 k.p. c. za prawdziwe mogą być przyjęte w procesie cywilnym jedynie te fakty, które zostały udowodnione przez stronę obciążoną ciężarem ich dowodzenia, zaś pominięte powinny zostać te fakty, które przez stronę obciążoną obowiązkiem dowodzenia nie zostały w sposób należyty wykazane.
Przy czym, każda ze stron ponosi odpowiedzialność za wynik procesu. W świetle przytoczonych okoliczności, nie sposób było uznać, że strona powodowa, prawidłowo i skutecznie udowodniła swoje roszczenia. Oprócz odpisu KRS i rejestru przedsiębiorców, potwierdzających wyłącznie zdolność sądową powoda, nie przedłożyła żadnego innego dokumentu potwierdzającego istnienie roszczenia w kształcie i wysokości wskazanym przez powoda w pozwie, mimo dodatkowego wezwania Sądu. Istotne jest to, że strona powodowa nie załączyła do pozwu dokumentu źródłowego z którego wywodzi swoje roszczenia, a mianowicie umowy pożyczki, na którą wielokrotnie powołuje się w pozwie.
Dowodem mającym świadczyć o związaniu stron taką umową nie może być wyłącznie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, w sytuacji gdy brak jest innych dowodów potwierdzających ten stosunek. Taki dowód jest niewystarczający. Nie sposób także doszukać się informacji, z jakimi okolicznościami związana jest data wymagalności roszczenia. Powód także nie przedłożył wypowiedzenia umowy wraz z potwierdzeniem odbioru przez pozwaną. I w tym również zakresie nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Dołączona do akt umowa cesji z dnia 29 września 2017r. nie jest także wystarczającym dowodem potwierdzającym legitymację czynną powoda.
Mimo, iż w pozwie powód wskazuje na dwie umowy, jedną z dnia 29 września 2017, która znajduje się w aktach oraz na drugą z dnia 29 marca 2017r., której jednak w dokumentach przedłożonych wraz z pozwem nie ma. Powód jest już z kolei trzecim wierzycielem. Brak jest zatem umowy zawartej pomiędzy pierwotnym wierzycielem a D. Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W., od którego dopiero przedmiotową wierzytelność miała nabyć strona powodowa. Wobec tych okoliczności, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw by powództwo uwzględnić, zatem jako nieuwodnione należało je oddalić na podstawie powołanych przepisów, o czym orzeczono na posiedzeniu niejawnym w myśl przepisu art. 148 1 § 1 k.p.c. Z uwagi na wynik procesu, kosztami postępowania Sąd obciążył powoda, w myśl zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. Sędzia Grażyna Poręba ZARZĄDZENIE 1/(...) 2/ (...) 3/ (...) (...)