Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove existence and validity of assignment contracts and suspensive conditions.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, finding insufficient evidence to establish the underlying bank agreement or the subsequent assignment contracts. The plaintiff failed to provide convincing proof of the specific banking transaction or the two required assignment agreements, relying only on a private bank statement with limited evidentiary value. Consequently, the court ruled that the plaintiff did not meet the burden of proof regarding the existence of the debt transfer or the fulfillment of suspensive conditions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339 § 2 k.p.c.; § 4 umowy; The court must dismiss a claim if the plaintiff fails to prove the existence of the underlying obligation and the validity of the assignment contracts, particularly when documentary evidence is private and lacks corroborating proof of specific terms or fulfilled conditions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
XVIII C 1299/18 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 czerwca 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w Wydziale XVIII Cywilnym w składzie: Przewodniczący: SSR Artur Piotr Wewióra protokolant: Beata Kowalska rozpoznawszy w dniu: 7 czerwca 2018 roku w Ł. na rozprawie sprawę z powództwa: (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko: S. W. o: zapłatę oddala powództwo. XVIII C 1299/18
UZASADNIENIE
I. Stanowiska stron. Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. domagał się od pozwanego S. W. 6.978 zł z odsetkami szczegółowo wskazanymi w pozwie, nadto kosztów procesu według norm przepisanych, tytułem nieokreślonej rodzajowo „umowy bankowej” z 4 grudnia 2000 roku, zawartej przez pozwanego ze (...) Bankiem (...) spółką akcyjną, z której wierzytelność miała być przedmiotem umowy cesji z 13 grudnia 2010 roku, 18 oraz 31 maja 2016 roku. Powód ma być aktualnym następcą prawnym pierwotnego wierzyciela, w ramach przedmiotowej umowy.
P. zajął stanowiska w sprawie; wydano wyrok zaoczny. II. Ustalenia faktyczne i ocena dowodów. Nie sposób czynić ustaleń, pozwalających na stwierdzenie istnienia roszczenia powoda. Wątpliwości wzbudziło już samo twierdzenie co do zawarcia pierwszej umowy cesji, mającej być źródłem zobowiązania pozwanej, z (...) Bank spółką akcyjną, gdy z powszechnie dostępnych informacji wynika, że integracja wszystkich oddziałów (...) Banku (...) z (...) Bankiem nastąpiła w marcu 2006 roku1, zwłaszcza w kontekście daty zawarcia pierwotnej umowy: 2000 rok oraz braku doprecyzowania, o jaką umowę chodzi: kredytu, pożyczki czy też dokonania innej czynności bankowej.
Powyższe wykluczyło możliwość czynienia ustaleń wyłącznie na podstawie twierdzeń powoda (art. 339 § 2 k.p.c.). Jednakże powód nie przedstawił żadnego przekonującego dowodu na okoliczność zawarcia twierdzonej w pozwie umowy. Wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda jest dokumentem prywatnym, zatem jego moc dowodowa ogranicza się jedynie do tego, że powód złożył określone oświadczenie. Jest to zatem moc dowodowa porównywalna z uzasadnieniem pozwu, a to uznano za niewystarczające. Nie złożono również umowy z 13 grudnia 2010 roku, ani umowy z 18 maja 2016 roku.
Złożono trudno czytelną kopię umowy z 31 maja 2016 roku (k. 9), lecz w tym wypadku nie wykazano w żaden sposób ziszczenia się warunku zawieszającego przeniesienie wierzytelności (§ 4 umowy). III. Ocena roszczenia. Powód nie wykazał istnienia pierwotnej umowy, dokładnego rodzaju umowy – czynności bankowej nią objętej, ani dwóch z trzech umów cesji. Nie wykazał również ziszczenia się warunku zawieszającego przeniesienie wierzytelności. Powództwo podlega oddaleniu w całości. IV. Koszty. Powód przegrał sprawę w całości.
Nie sposób jednak przyjąć, że pozwany poniósł jakiekolwiek koszty, podlegające zwrotowi jako koszty procesu (art. 98 § 2 k.p.c.). 1 (...)