Legislator Case Law & Legislation
VIII U 2927/19 AI generated

Social security appeal dismissed because prior final judgment already decided the crucial employment status issue.

Case Number VIII U 2927/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Institution's decision to increase contribution bases was dismissed by the Regional Court. The applicant argued the decision was harmful, but the court found the core issue of the applicant's employment status had already been definitively resolved in a prior final judgment. Consequently, the court held that re-examining this prejudicial matter would violate the binding force of final judicial decisions under Polish civil procedure law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 365 § 1 k.p.c.; Art. 477 § 14 k.p.c.: A final judgment binds all courts and administrative bodies; therefore, a legal issue already prejudicially decided in a prior final case cannot be re-examined in subsequent proceedings.

Keywords

AI generated
binding force of final judgment prejudicial issue social security contributions employment status determination re-examination of facts procedural economy Social Security Institution

Cited Legislation

AI generated
Art. 365 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Art. 477 § 14 k.p.c.
Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie, o czym orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku Stosownie do wyników postępowania, na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
§ 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 365 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z 12.07.2002 r., V CKN 1110/00
Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów objętych prejudycjalnym orzeczeniem (wyrok SN z 12.07.2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492).
wyrok SN z 12.05.2011 r., I PK 193/10
Związanie orzeczeniem oznacza niedopuszczalność nie tylko dokonywania ustaleń sprzecznych z nim, ale nawet przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie (wyrok SN z 12.05.2011 r., I PK 193/10, Lex nr 852766).
I PK 193/10
Związanie orzeczeniem oznacza niedopuszczalność nie tylko dokonywania ustaleń sprzecznych z nim, ale nawet przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie (wyrok SN z 12.05.2011 r., I PK 193/10, Lex nr 852766).
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 2927/19

UZASADNIENIE

wyroku w całości Decyzją z 14.05.2019 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. ustalił dla płatnika składek (...) G. K. miesięczne podstawy wymiaru składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i na Fundusz Pracy za okres od września 2016 r. do sierpnia 2017 r. /decyzja w aktach ZUS/. Wnioskodawca uznał w/w decyzję za krzywdzącą i złożył od niej odwołanie / odwołanie k. 3-11/. W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie / odpowiedź na odwołanie k. 12/.

Na rozprawie z 26.02.2020 r. wnioskodawca poparł odwołanie, a pełnomocnik ZUS w osobie radcy prawnego wniósł o oddalenie odwołania i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, wskazując, że wartość przedmiotu sporu wynosi 6000 zł / e-prot. z 26.02.2020 r.: 00:04:24/. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia 14 listopada 2016. nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. II Inspektorat w Ł. stwierdził, że G. K. nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu jako pracownik u płatnika składek (...) Sp.zo.o od 1 lutego 2012 r. do 30 września 2013 r. / okoliczność znana Sądowi z urzędu, dane z systemu Sędzia – 2 – uzasadnienie wyroku sprawie VIII U 14/17/.

Powyższa decyzja jest prawomocna / niesporne/. Decyzją z dnia 14 listopada 2016 r. nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że G. K. jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu w okresie: od 7 kwietnia 2011 r. do 10 września 2013 r. oraz określił miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy /okoliczność znana Sądowi z urzędu, dane z systemu Sędzia – 2 – uzasadnienie wyroku w sprawie VIII U 14/17/.

Decyzją z dnia 30 grudnia 2016 r. nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. stwierdził, że G. K. jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym tj. emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od 7 kwietnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. oraz określił miesięczne podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy za ten okres zmieniając tym samym decyzję nr (...) /okoliczność znana Sądowi z urzędu, dane z systemu Sędzia – 2 – uzasadnienie wyroku sprawie VIII U 14/17/.

Na skutek odwołania wnioskodawcy od decyzji z 14.11.2016 r. nr 539/16 oraz od decyzji z 30.12.2016 r. nr 621/16 przed tut. Sądem toczyło się postępowanie za sygn. VIII U 14/17 /niesporne, okoliczność znana Sądowi z urzędu, dane z systemu Sędzia – 2 – uzasadnienie w sprawie VIII U 14/17/. Wyrokiem z 15.12.2017 r. Sąd Okręgowy w Łodzi po rozpoznaniu w/w odwołań od wskazanych decyzji zmienił wskazane wyżej decyzje i stwierdził, że G. K. jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym od 7 kwietnia 2011 r. do 30 listopada 2011 r. oraz od 1 stycznia 2012 r. do 10 września 2013 r. / wyrok. k. 17/.

Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 11.01.2019 r. w sprawie III AUa 252/18 oddalił apelację ZUS-u od w/w wyroku Sądu Okręgowego / niesporne/. Wnioskodawca jako osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą (...) podlega w okresie od 6.08.2015 r. do 30.08.2015 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, w okresach od 1.09.2016 r. do 8.03.2017 r., od 14.04.2017 r. do 13.05.2017 r. oraz od 22.06.2017 r. do 31.08.2017 r. obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu / dane z systemu informatycznego ZUS/. Składki na ubezpieczenia społeczne do 31.08.2017 r. były rozliczane od zadeklarowanej kwoty nie niższej niż 30% minimalnego wynagrodzenia / niesporne/.

Zgodnie z prawomocną decyzją z 30.12.2016 r. zmienioną w/w wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z 15.12.2017 r. w sprawie VIII U 14/17 wnioskodawca był wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od 1.12.2011 r. do 10.09.2013 r. co oznacza, że był on osobą prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą w okresie 60 miesięcy kalendarzowych przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej i nie nabył prawa do rozliczania i opłacania składek od preferencyjnej podstawy wymiaru w okresach prowadzenia działalności gospodarczej od 1.09.2016 r. do 31.08.2017 r. / wyrok k. 17/.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne były rozliczane od prawidłowych podstaw wymiaru składek, natomiast nie rozliczono obowiązkowych składek na Fundusz Pracy /niesporne/. Powyższy stan faktyczny został odtworzony na podstawie w/w powołanych dokumentów, których wartości dowodowej nie kwestionowała żadna ze stron a i Sąd nie znalazł powodów by czynić to z urzędu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie podlega oddaleniu. Zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 pkt. 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 300 ze zm., daje także ustawa systemowa) osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu. Do aktualnie spornych okresów nie ma zastosowania art. 18a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Przepis ten stanowi, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, w okresie pierwszych 24 miesięcy kalendarzowych od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia. Tak określona minimalna podstawa wymiaru, pozwala osobom rozpoczynającym działalność gospodarczą zmniejszyć ich obciążenia publiczno-prawne. W myśl jednak ust. 2 pkt. 1 przepisy ust. 1 art. 18a nie mają zastosowania do osób, które prowadzą lub w okresie ostatnich 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej prowadziły pozarolniczą działalność.

W myśl art. 8 ust. 6 pkt 1 i 4 cyt. ustawy, za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się m.in.: osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców lub innych przepisów szczególnych oraz wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Zgodnie z art. 18 ust. 8 w/w ustawy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób prowadzących pozarolniczą działalność stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 60 % prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek, ogłoszonego w trybie art.19 ust.10 na dany rok kalendarzowy.

Składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku. Zgodnie z ust. 9 i 10 ww. artykułu, za miesiąc w którym nastąpiło objęcie ubezpieczeniami emerytalnym i rentowym lub ich ustalenie i jeżeli trwały one tylko cześć miesiąca, kwotę najniższej podstawy wymiaru składek zmniejsza się proporcjonalnie dzieląc ją przez liczbę dni kalendarzowych tego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniu. Stosownie do treści art. 104 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.

U. z 2019 r. poz. 1482) obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres jednego miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają osoby prowadzące pozarolniczą działalność za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.

W przypadku nie wywiązania się przez płatnika składek ze swojego obowiązku, organ rentowy ma prawo do samodzielnego wydania stosownej decyzji zgodnie z art. 83 ust 1 pkt 3 ustawy systemowej, w którym postanowiono, że ZUS wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek. Organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z 14.05.2019 r. określając wysokość podstawy wymiaru składek w związku z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne i na Fundusz Pracy za okres od września 2016 r. do sierpnia 2017 r.

Zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu od w/w decyzji nie mogły być uwzględnione, albowiem w sprawie istotne jest to, że z prawomocnej decyzji z 30.12.2016 r. zmienionej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z 15.12.2017 r. w sprawie VIII U 14/17, wynika, że wnioskodawca od 1.12.2011 r. do 10.09.2013 r. był wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Kwestia ta obecnie w żadnym wypadku nie może być ponownie analizowana, gdyż została już poddana kontroli sądowej. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów objętych prejudycjalnym orzeczeniem (wyrok SN z 12.07.2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492). Związanie orzeczeniem oznacza niedopuszczalność nie tylko dokonywania ustaleń sprzecznych z nim, ale nawet przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie (wyrok SN z 12.05.2011 r., I PK 193/10, Lex nr 852766).

Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 365 § 1 k.p.c. oznacza zatem, że dana kwestia prawna, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w innej sprawie, a która ma znaczenie prejudycjalne w sprawie rozpoznawanej, kształtuje się tak jak to przyjęto we wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu. Przesądzenie tej kwestii oznacza, że w późniejszym postępowaniu nie może być ona już ponownie badana, a zatem zachodzi konieczność ograniczenia dowodzenia faktów objętych prejudycjalnym orzeczeniem. W związku z tym Sąd stwierdził, że ZUS prawidłowo uznał wobec prawomocnej decyzji z 30.12.2016 r. zmienionej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi sygn.

VIII U 14/17, że wnioskodawca w okresie 60 miesięcy kalendarzowych przed dniem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej był osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, a zatem nie nabył prawa do rozliczania i opłacania składek od preferencyjnej podstawy wymiaru w okresach prowadzenia działalności od 1.09.2016 r. do 31.08.2017 r. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja z 14.05.2019 r. jest prawidłowa. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie, o czym orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku Stosownie do wyników postępowania, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., Sąd w pkt 2 sentencji wyroku obciążył wnioskodawcę obowiązkiem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez organ rentowy w kwocie 900 zł, ustalając ich wysokość zgodnie z § 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz.

U. poz. 1804 ze zm.). A.P.