Court dismissed creditors' appeal for court fee waiver due to insufficient proof of financial inability to pay.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the creditors' appeal against a lower court's refusal to waive court fees. Creditors argued that despite having steady income, their earnings barely covered living expenses and medical costs for two children, making the 100 zł fee impossible to pay. The court rejected this, ruling that creditors must prove financial inability, and the submitted documents indicated sufficient means to cover the fee without hardship.
Legislator headnote
AI generatedArt. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.: Creditors seeking a waiver of court fees must prove that payment would cause hardship; mere existence of income is insufficient if it covers basic needs and the fee is affordable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 1164/12 POSTANOWIENIE Dnia, 20 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Grażyna Kobus po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym zażalenia wierzycieli A. J. i J. J. na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt I Co 3042/12 oddalające ich wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej w sprawie ze skargi na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Kłodzku Z. O. w postępowaniu egzekucyjnym KM 534/01 postanawia: oddalić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kłodzku oddalił wniosek wierzycieli A. J. i J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych, t.j. opłaty sądowej w kwocie 100 zł od skargi na czynności komornika w postępowaniu egzekucjnym KM 534/01, gdyż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi pomoc Państwa dla osób, które z uwagi na ich sytuację materialną nie mogą ponieść tych kosztów bez wywołania uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a dłużnicy mają stałe miesięczne źródła utrzymania, z których mogą poczynić oszczędności na uiszczenie tej opłaty.
W zażaleniu wierzyciele podnieśli, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia w żaden sposób nie udowodnił, że są oni w stanie poczynić oszczędności na uiszczenie opłaty. To, że mają stałe miesięczne źródła utrzymania nie można uznać za jakikolwiek dowód, bowiem dochody z tych źródeł nie pokrywają nawet koniecznych kosztów ponoszonych dla utrzymania siebie i dwojga dzieci, a przy tym A. J. z powodu przewlekłej choroby ponosi miesięcznie wydatek na zakup leków w wysokości ok. 300 zł. Wskazując na powyższe wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie ich wniosku.
Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zważywszy wysokość wymaganej opłaty od skargi , a która określona jest kwotą 100 zł, można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że koszty sądowe w takiej wysokości wierzyciele są w stanie zgromadzić własnymi siłami bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wbrew stanowisku skarżących, to na nich, a nie na Sądzie spoczywa obowiązek wykazania, że uiszczenie takiej kwoty przekracza ich możliwości majątkowe i finansowe. Tymczasem ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania wynika, że skarżący J.
J. prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi dochody pozwalające na utrzymanie rodziny, w tym dwojga uczących się dzieci. Uzyskiwane dochody z tego tytułu muszą być jednak wyższe aniżeli podane w oświadczeniu, gdyż w przeciwnym wypadku wystarczałyby jedynie na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania i leczenia skarżącej. Z powyższych względów zażalenie jest nieuzasadnione i na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc i art. 13 § 2 kpc Sąd Okręgowy je oddalił.