Court orders payment of insurance premium and interest, dismissing defendant's defense of non-existence and statute of limitations.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled in favor of the plaintiff, ordering the defendant to pay the outstanding insurance premium plus statutory interest and legal costs. The defendant admitted signing the insurance contract but failed to pay the second installment, raising no valid defense regarding the existence of the debt or its statute of limitations. Consequently, the court dismissed the defendant's request for a payment plan and awarded the full claimed amount.
Legislator headnote
AI generatedArt. 805 § 1 k.c.; Art. 481 § 1, 2 k.c.; Art. 482 § 1 k.c.; Art. 819 § 1 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 124 § 1, 2 k.c.; Art. 302 § 1 k.p.c.; Art. 320 k.p.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.: A party who signed an insurance contract is liable for unpaid premiums; the statute of limitations does not bar claims made within three years, and a plaintiff's lawsuit interrupts the limitation period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 2779/18
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Andrzej Antkiewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Kopczyńska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. w Grudziądzu na rozprawie sprawy z powództwa (...)z siedzibą w W. przeciwko R. S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.964,09 zł (pięć tysięcy dziewięćset sześćdziesiąt cztery złote 09/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 maja 2018 roku do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.875,00 zł (jeden tysiąc osiemset siedemdziesiąt pięć złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 2779/18
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 17 kwietnia 2019 r. W pozwie wniesionym drogą elektroniczną do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 18 maja 2018 r. (...) w W. wniosło o zasądzenie od R. S. kwoty 5.964,09 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W pozwie wskazano, że na dochodzoną sumę składają się: kwota składki ubezpieczeniowej z umowy ubezpieczenia, zawartej przez strony oraz skapitalizowane odsetki za opóźnienie naliczone od rat składkowych za okres od dnia 13 czerwca 2017 r. do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu (k. 4-10 akt).
Nakazem zapłaty z dnia 6 czerwca 2018 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu, aby zapłacił powódce żądaną kwotę wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu (k. 13 akt). W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i przesłuchanie stron. Zgłosił zarzut nieistnienia roszczenia oraz jego przedawnienia (k. 19 i 27 akt). W piśmie z dnia 10 września 2018 r. pozwany wniósł dodatkowo o rozłożenie żądanej kwoty na raty, podtrzymując wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron (k. 33 akt).
Postanowieniem z 10 października 2018 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę do tutejszego Sądu (k. 31 akt). Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym (k. 1 akt).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 13 marca 2017 r. została zawarta między stronami umowa ubezpieczenia OC, AC, KR i (...) ciągnika siodłowego marki M. (...) o nr rejestracyjnym (...) na okres od 13 marca 2017 r. do 12 marca 2018 r. Na potwierdzenie zawarcia umowy powódka wystawiła polisę nr (...). Składka ubezpieczeniowa w wysokości 22.400 zł została rozłożona na 4 raty, przy czym pierwsza w kwocie 5.603 zł płatna do dnia 27 marca 2017 r., a trzy następne po 5.599 zł płatne do: 12 czerwca 2017 r., 12 września 2017 r. i 12 grudnia 2017 r. Pozwany podpisał wniosek o zawarcie umowy ubezpieczenia i polisę.
Pozwany nie zapłacił drugiej raty składki ubezpieczeniowej w kwocie 5.599 zł. Pismem z 5 lutego 2018 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty zaległej raty składki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w kwocie 255,56 zł. dowody: wniosek i polisa ubezpieczeniowa - k. 42-53 akt wezwanie do zapłaty – k. 41 akt Przedstawiony stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty złożone przez powódkę, które w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności i prawdziwości, wobec czego mogły stanowić wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych.
Pozwany kwestionował istnienia roszczenia, nie podważał jednak dokumentów złożonych przez powódkę, w tym swojego podpisu na wniosku ubezpieczeniowym złożonego w dniu 13 marca 2017 r. W tym kontekście nie budziło więc wątpliwości Sądu, że strony zawarły umowę ubezpieczenia pojazdu powoda, a pozwany zobowiązał się do poniesienia składki ubezpieczeniowej z tytułu udzielonej ochrony ubezpieczeniowej. Pozwany nie twierdził również, aby zapłacił drugą ratę składki ubezpieczeniowej. W tych okolicznościach powództwo o zapłatę tej składki podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 805 § 1 k.c. Powódce należały się również odsetki ustawowe za opóźnienie od raty składki wymagalnej w dniu 12 czerwca 2017 r., od dnia następnego po terminie wymagalności do dnia zapłaty, jak i odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu od skapitalizowanej kwoty odsetek naliczonych do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu do dnia zapłaty (art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 482 § 1 k.c.).
Nie był uzasadniony zarzut przedawnienia roszczenia powódki. Zgodnie z art. 819 § 1 k.c. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem trzech lat. Rata składki dochodzona pozwem stała się wymagalna w dniu 13 czerwca 2017 r. Pozew złożono 18 maja 2018 r. W chwili złożenia pozwu roszczenie nie było więc przedawnione. Złożenie pozwu przerwało bieg przedawnienia (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), które zacznie biec na nowo po zakończeniu postępowania sądowego (art. 124 § 1 i 2 k.c.). Sąd pominął dowód z przesłuchania stron, albowiem pozwany nie stawił się na rozprawę bez usprawiedliwienia mimo skutecznego wezwania (art. 302 § 1 k.p.c.).
Pozwany w żaden sposób nie wykazał, że zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa rozłożenia zasądzonej należności na raty (art. 320 k.p.c.), dlatego jego wniosku o rozłożenie na raty nie uwzględniono. Powódka wygrała sprawę w całości, dlatego pozwany jest zobowiązany ponieść koszty wyłożone przez powódkę (art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.), na które składały się: opłata od pozwu – 75 zł i wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 1.800 zł, zasądzone według § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity:
Dz. U. 2018 r., poz. 265 ze zm.).