Legislator Case Law & Legislation
II Cz 63/14 AI generated

Partial dismissal of appeal regarding jurisdiction over tort claims versus unjust enrichment claims in civil proceedings.

Case Number II Cz 63/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court partially overturned the lower court's decision on jurisdiction, ruling that the district court in Ostrowie Wielkopolski had proper authority for the tort claim but not the unjust enrichment claim. The plaintiff argued that her difficult life circumstances prevented travel to Gdyni, yet the court correctly applied the general rule that claims against legal entities follow the defendant's seat. However, the court recognized an exception for tort claims arising from harassment, allowing the case to be heard where the damaging event occurred.

Legislator headnote

AI generated

Art. 30 k.p.c.; Art. 35 k.p.c.: While general jurisdiction follows the defendant's seat, claims for damages from a prohibited act may be filed where the damaging event occurred, overriding the general rule for torts.

Keywords

AI generated
territorial jurisdiction prohibited act unjust enrichment civil procedure code plaintiff hardship tort claim legal entity seat

Cited Legislation

AI generated
Art. 30 k.p.c.
Zasadnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 30 k.p.c. regulującym ogólną właściwość miejscową, powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby.
Art. 35 k.p.c.
art. 35 k.p.c. powództwo o roszczenie z czynu niedozwolonego wytoczyć można przed sąd, w którego okręgu nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.
Art. 386 § 1 k.p.c.
Wobec powyższego i na zasadzie art. 386 § 1 i 385 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. postanowiono jak wyżej.
art. 30 k.p.c
Zasadnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 30 k.p.c.
art. 35 k.p.c
art. 397 § 2 k.p.c
Wobec powyższego i na zasadzie art. 386 § 1 i 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. postanowiono jak wyżej.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

II Cz 63/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt SSO Janusz Roszewski SSO Barbara Mokras – spr. po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. K. przeciwko (...) S.A. (...) w G. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt I C 1759/13 p o s t a n a w i a:

1) uchylić zaskarżone postanowienie w części dotyczącej powództwa o zadośćuczynienie i odszkodowanie 2) oddalić zażalenie w pozostałym zakresie

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim stwierdził swą niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu w Gdyni. W uzasadnieniu podał, że powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi nie będącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby i nie ma możliwości wyznaczenia sądu w Ostrowie Wielkopolskim do rozpoznania sprawy z uwagi na sytuację materialną powódki. Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła powódka domagając się jego uchylenia i rozpoznania sprawy w Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim, gdyż z uwagi na sytuację życiową i materialną nie będzie w stanie dojeżdżać na rozprawy do G..

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Zażalenie jest częściowo zasadne. Zasadnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 30 k.p.c. regulującym ogólną właściwość miejscową, powództwo przeciwko osobie prawnej lub innemu podmiotowi niebędącemu osobą fizyczną wytacza się według miejsca ich siedziby. Pominął jednak okoliczność, że zgodnie z art. art. 35 k.p.c. powództwo o roszczenie z czynu niedozwolonego wytoczyć można przed sąd, w którego okręgu nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Powódka niniejszym pozwem domaga się nie tylko zapłaty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia ale także zapłaty z tytułu zadośćuczynienia i odszkodowania za uporczywe nękanie telefoniczne połączone z bezprawnymi i karalnymi groźbami.

Podstawą tego drugiego roszczenia powódki jest więc czyn niedozwolony i tym samym zgodnie z cytowanym wyżej przepisem regulującym właściwość przemienną, właściwym do jego rozpoznania jest Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim i w tym zakresie zażalenie powódki jest uzasadnione. Niezasadne jest natomiast zażalenie odnośnie stwierdzenia przez sąd pierwszej instancji niewłaściwości miejscowej tego sądu do rozpoznania roszczenia powódki o zapłatę z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Jak słusznie podniósł sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma możliwości rozpoznania sprawy w sądzie niewłaściwym miejscowo z uwagi na trudną sytuację życiową i materialną powódki.

Wobec powyższego i na zasadzie art. 386 § 1 i 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. postanowiono jak wyżej.