Appeal court quashes joint sentence ruling due to execution of individual sentences removing legal basis for combination.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the lower court's ruling to combine multiple prison sentences because the defendant had already served the individual terms. The prosecution and defense argued against the joint sentence, but the court noted that the probation period expired and subsequent legal changes meant the sentences were fully executed. Consequently, the court held that no legal basis remained for issuing a combined sentence, leading to the dismissal of the appeal and termination of the proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 85 § 2 k.k.; Art. 572 k.p.k.: When individual sentences constituting the basis for a joint sentence have been fully executed, the legal prerequisite for combining them ceases to exist, requiring the appellate court to quash the joint sentence ruling and terminate the proceedings rather than issue a new combined verdict.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKa 141/19
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2019 r. Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Andrzej Mania Sędziowie: SA Grzegorz Chojnowski (spr.) SA Bogumiła Metecka-Draus Protokolant: st. sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wlkp. Krzysztofa Rosińskiego po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy S. B. na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę skazanego i prokuratora od wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. II Wydział Karny z dnia 8 kwietnia 2019 r. sygn. akt II K 7/19 I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 572 k.p.k. umarza postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego; II. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Bogumiła Metecka-Draus Andrzej Mania Grzegorz Chojnowski Sygn. akt II AKa 141/19
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2019r., sygn. akt II K 7/19: I. na podstawie art. 85 § 1 i § 2. k.k., art. 86 § 1. k.k. połączył kary: 1. 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 19 grudnia 2012 r. o sygn. II K 104/12, 2. 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 4 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. II K 159/17, 3. łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Słubicach z 13 stycznia 2015 r. o sygn. II K 1039/14 i wymierzył S. B. karę łączną 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; II. pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach pozostawił do odrębnego wykonania; III. na podstawie art. 577 k.p.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary łącznej okresy:
1. tymczasowego aresztowania i odbytej kary od 11 stycznia 2012 r. do 28 marca 2012r. oraz od 16 lutego 2015 r. do 27 października 2016 r. w sprawie o sygn. II K 104/12 Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim, 2. zatrzymania od 20 listopada 2013 r., godz. 13:30 do 21 listopada 2013 r. w sprawie o sygn. II K 1039/14 Sądu Rejonowego w Słubicach, 3. odbytej kary od 14 stycznia 2019 r. godz. 14:45 do dnia wydania niniejszego wyroku w sprawie o sygn. II K. 159/17 Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim; IV. zwolnił skazanego od ponoszenia wydatków związanych z wydaniem wyroku łącznego, obciążając nimi w całości Skarb Państwa.
Apelację na korzyść skazanego wnieśli prokurator i jego obrońca. Prokurator wydanemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisu art. 85 § 2 k.k. poprzez jego zastosowanie w zakresie wyroków: Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 grudnia 2012r. sygn. akt II K 104/12 oraz Sądu Rejonowego w Słubicach z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt II K 1039/14 na mocy których wymierzono S. B. odpowiednio kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności i objęcie ich węzłem kary łącznej pozbawienia wolności z karą 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem wydanym w sprawie o sygn.
II K 159/17 w sytuacji, gdy postanowienie z dnia 9 stycznia 2019r. sygn. akt III Kow 1557/18/owz Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia w/w skazanego z odbywania kar orzeczonych wyrokami o sygn. akt II K 204/12 oraz II K 1039/14 - w chwili orzekania przez sąd "meriti" - nie było prawomocne. Tak podnosząc, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie oskarżyciel publiczny wniósł o dopuszczenie dowodu z akt o sygn.
III Kow 1557/18/owz na okoliczności dotyczące postępowania w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia skazanemu S. B.. Obrońca skazanego wydanemu orzeczeniu zarzucił obrazę prawa materialnego, tj. art. 85 § 2 kk, polegającą na objęciu węzłem kary łącznej kar, które zostały w całości wykonane. Tak podnosząc, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacja prokuratora, jak i obrońcy skazanego okazała się zasadna skutkując wydaniem orzeczenia o charakterze kasatoryjnym, a w konsekwencji umorzeniem postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Na wstępie należy przypomnieć, że – co do zasady - w wypadku stwierdzenia braku warunków do wydania wyroku łącznego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 572 k.p.k.). W orzecznictwie wskazuje się, że przez brak warunków do wydania wyroku łącznego należy rozumieć generalnie brak materialnoprawnych (określonych w art. 85 k.k.) i procesowych przesłanek do wydania wyroku łącznego (zob. wyrok SN z 24.02.2005 r., V KK 417/04, OSNwSK 2005/1/432).
Przechodząc zatem do uzasadnienia stanowiska Sądu Odwoławczego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w dniu orzekania przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim tj. 8 kwietnia 2019 r. skazany miał wprowadzone do wykonania kary - które odbywał od dnia 14 stycznia 2019 r. – tj. 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 4 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. II K 159/17, 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z 19 grudnia 2012 r. o sygn.
II K 104/12, oraz łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Słubicach z 13 stycznia 2015 r. o sygn. II K 1039/14. Przy czym kary 2 lat i łączna 10 miesięcy pozbawienia wolności były wprowadzone do wykonania na mocy nieprawomocnego postanowienia w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia z dnia 9 stycznia 2019 r. (k- 31 akt o sygn. III Kow 1557/18/ow). Okoliczność tą sygnalizował w toku procedowania obrońca skazanego, wnosząc przy tym o odroczenie rozprawy, którego to wniosku Sąd Okręgowy nie uwzględnił, argumentując m. in. tym, iż postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym stają się wykonalne z chwilą wydania i w zw. związku z tym wobec braku wstrzymania wykonania przez sąd penitencjarny postanowienia o odwołaniu przedterminowego zwolnienia skazanego wydane postanowienie zostało wprowadzone do wykonania (k-48-49).
Jednakże postanowieniem z dnia 10 maja 2019 r., Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wstrzymał wykonanie postanowienia z dnia 9 stycznia 2019r. o odwołaniu warunkowego przedterminowego zwolnienia (k-69), a skazany po odbyciu kary 4 miesięcy pozbawienia wolności ze sprawy II K 159/17 z dniem 14 maja 2019 r. opuścił jednostkę penitencjarną (k-77). Z kolei Sąd Apelacyjny w Szczecinie po rozpoznaniu zażalenia obrońcy skazanego od orzeczenia z dnia 9 stycznia 2019 r., postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. wydanym w sprawie II AKzw 662/19 uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie wykonawcze w przedmiocie odwołania S. B. warunkowego przedterminowego zwolnienia.
Z uzasadniania przedmiotowego wynika, iż „z dniem 27 kwietnia 2019 r. upłynął okres próby i dalszych 6 miesięcy, w którym to nie nastąpiło prawomocne odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia. „Użyte w art. 97 k.k. (z 1969 r., obecnie art.
82) określenie: „nie odwołano warunkowego zwolnienia”, jak wyraził to Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów SN z 30 stycznia 1996 r. sygn. I KZP 34/95, OSNKW 1996/3-4/14), odnosi się do sytuacji, gdy w okresie 6 miesięcy po upływie okresu próby nie wydano prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie” (k-94-97 akt o sygn. III Kow 1557/18/owz). Kontynuując wskazać należy, iż orzeczenie przez Sąd pierwszej instancji kary łącznej 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie nastąpiło na podstawie stanu prawnego obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r.
Zgodnie z treścią obowiązującego od tej daty przepisu art. 85 § 2 k.k. podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1. W myśl tego przepisu przeszkodą do orzeczenia kary łącznej jest wykonanie kary jednostkowej lub łącznej. Termin zakończenia wykonania kary, wyznacza zatem moment, w którym aktualizuje się przewidziana w art. 85 § 2 k.k. negatywna przesłanka wymiaru kary łącznej. Równocześnie w sprawach dotyczących wydania wyroku łącznego sąd odwoławczy jest zobowiązany do badania z urzędu, czy w czasie po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji nie doszło do zmiany stanu faktycznego na skutek wykonania w całości choćby jednej z kar podlegających łączeniu, a jeżeli taką zmianę stwierdzi, to ma obowiązek ją uwzględnić.
Z taką sytuacją mamy doczynienia w niniejszej sprawie. Skoro zatem jak wskazano powyżej zaskarżone postanowienie z dnia 9 stycznia 2019 r., w dniu 4 czerwca 2019 r. zostało uchylone a postępowanie w przedmiocie odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia umorzone, co spowodowało w konsekwencji, iż kara łączna 10 miesięcy, jak i 2 lat pozbawienia wolności zostały odbyte z dniem warunkowego zwolnienia, a z dniem 14 maja 2019 r., skazany odbył karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, to na chwilę obecną brak było/jest kar podlegających łączeniu.
W wypadku, zatem gdy sąd odwoławczy, rozpoznając apelację od wyroku łącznego, stwierdzi, że nie było podstaw do jego wydania, to choć art. 572 k.p.k. przewiduje wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania, sąd ad quem powinien w oparciu o art. 456 k.p.k., jako przepis szczególny w stosunku do art. 572 k.p.k., wydać wyrok, w którym uchyli zaskarżony wyrok i umorzy postępowanie (por. D. Świecki [red.]: Kodeks postępowania karnego. Tom II, Komentarz aktualizowany, LEX/el, 2018; wyrok SN z 20.06.1974 r., III KRN 31/74, OSNKW 1974, z. 9, poz. 173; wyrok SA w Lublinie z 30.11.2004 r., II AKa 234/04, Prok. i Pr. 2006/1/39).
Z przytoczonych wyżej względów, konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku oraz umorzenie postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego. W związku z takim rozstrzygnięciem kosztami procesu na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 632 pkt 2 k.p.k. należało obciążyć Skarb Państwa. Bogumiła Metecka-Draus Andrzej Mania Grzegorz Chojnowski