Court dismissed customs appeal regarding vehicle forfeiture, ruling owner unaware of son's smuggling due to lack of evidence.

Sygn. akt XI Ka 652/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Dorota Dobrzańska Protokolant Wioleta Zawadzka przy udziale Prokuratora Marcina Mucharzewskiego po rozpoznaniu dnia 23 lipca 2019 roku sprawy A. Ł. s. M. i B. z domu M., urodzonego (...) w B. oskarżonego z art. 86 § 4 kks w zw. z art. 86 § 1 kks i inne na skutek apelacji wniesionej przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno – Skarbowego w B. od wyroku Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 24 maja 2019 roku sygn. akt. II W 385/19 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. XI Ka 652/19

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 maja 2019 r. Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej uznał A. Ł. za winnego wykroczenia określonego w art. 86 § 4 w zw. z art. 86§1 k.k.s. w zb. z art. 63 § 7 w zw. z art. 63 § 2 k.k.s. w zb. z art. 54 § 3 w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. Za tak przypisany czyn skazał oskarżonego na podstawie art. 63 § 7 k.k.s. w zw. z art. 7 § 2 k.k.s. na grzywnę w wysokości 2000 zł, na podstawie art. 49 § 1 i § 2 k.k.s. w zw. z art. 29 pkt 4 k.k.s. orzekł przepadek wyrobów tytoniowych, zwrócił samochód osobowy C. (...) nr rej. (...) B.

Ł., rozstrzygnął o kosztach postępowania. Od tego orzeczenia apelację w części dotyczącej braku przepadku pojazdu służącego do popełnienia wykroczenia skarbowego wniósł Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B.. Zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku tj. art. 410 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, zbagatelizowanie faktu wcześniejszych przemytów papierosów bez znaków akcyzy przy wykorzystaniu tego samego pojazdu II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że matka oskarżonego nie wiedziała o jego działalności przemytniczej, podczas gdy nie złożyła w postępowaniu roszczenia o zwrot przedmiotowego pojazdu.

Wskazując na powyższe oskarżyciel publiczny domagał się zmiany wyroku i orzeczenia przepadku samochodu C. (...) o nr rej. (...). Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu apelacji próżno doszukiwać się argumentacji, która miałaby wesprzeć tezę zarzutu, iż właścicielka pojazdu, w którym ujawniono przeróbki w celu utworzenia skrytek, a w nich 52 paczki papierosów bez polskich znaków akcyzy, wiedziała o działalności przemytniczej swojego syna. Na pewno z okoliczności, że B.

Ł. w toczącym się postępowaniu nie występowała w charakterze interwenienta, nie można wywodzić o spełnieniu warunków art. 31§1 a kks. Przypomnieć wypada, że to po stronie oskarżyciela istnieje powinność wykazania, iż właściciel pojazdu przewidywał, że może służyć do przemytu papierosów albo mógł to przewidzieć przy zachowaniu należytej ostrożności. Nie ustalono natomiast żadnych faktów, w oparciu o które można byłoby wyprowadzić wniosek o świadomości B. Ł., w jakim celu jest wykorzystywany jej samochód. W szczególności nie zgromadzono dowodów pozwalających na ustalenie, kiedy pojazd został przerobiony i czy po tym czasie B.

Ł. korzystała z niego. Powołanie się na przemyty papierosów dokonywane przez A. Ł. w okresie od 30.05.2017 r. do 1.02.2019 r. (k. 38-42) o niczym nie przesądza. Wszak z dołączonych wydruków systemowych nie wynika, czy samochód posiadał już wówczas zmiany konstrukcyjne. Oskarżony mógł przecież przemycać papierosy bez chowania ich w specjalnych skrytkach. Zatem dla możliwości orzeczenia przepadku samochodu wobec właściciela, nie będącego sprawcą wykroczenia skarbowego, wspomniane dokumenty nie mają żadnego znaczenia. Końcowe akapity apelacji, odnoszące się do prognozy, że A.

Ł. będzie popełniał podobne czyny w przyszłości, zupełnie pomijają istotę rozpatrywanego zagadnienia, jakim jest możliwość orzeczenia przepadku samochodu nie należącego do sprawcy. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania odwoławczego rozstrzygając w oparciu o art. 636§1 kpk.