Legislator Case Law & Legislation
III AUz 8/14 AI generated

Appeal dismissed; court ruling on appointing a public defender does not require justification under civil procedure law.

Case Number III AUz 8/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellant, an insured party, challenged a first-instance court order appointing a public defender, requesting the court to provide a written justification for the decision. The appellate court rejected the appeal, ruling that the specific order to appoint a public defender does not fall under the statutory categories requiring a written justification. Consequently, the court held that the first-instance decision was procedurally correct and the appellant's arguments were legally unfounded.

Legislator headnote

AI generated

art. 357 § 2 k.p.c.; art. 394 § 1 k.p.c.; art. 397 § 2 k.p.c. in conjunction with art. 385 k.p.c.: A court order appointing a public defender does not require a written justification as it is not enumerated in the provisions mandating such justification, and appeals against such orders are inadmissible.

Keywords

AI generated
public defender appointment written justification requirement civil procedure law inadmissible appeal procedural order

Cited Legislation

AI generated
art. 357 § 2 k.p.c.
Sąd okręgowy w uzasadnieniu rozważył, że w myśl art. 357 § 2 k.p.c. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
art. 394 § 1 k.p.c.
Natomiast zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiot jest objęty dyspozycją art. 394 § 1 k.
art. 397 § 2 k.p.c.
art. 385 k.p.c.
z art. 385 k.p.c. oddalił zażalenie.
art. 357 § 2 k.p.c
Sąd okręgowy w uzasadnieniu rozważył, że w myśl art. 357 § 2 k.p.c.
art.397 § 2 k.p.c
Mając na uwadze bezzasadność zażalenia sąd apelacyjny na podstawie art.397 § 2 k.p.c.
art. 385 k.p.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUz 8/14 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie Wydział III Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Jolanta Hawryszko (spr.) Sędziowie SSA Anna Polak SSA Romana Mrotek po rozpoznaniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy R. S. przeciwko Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w S. o wysokość świadczenia na skutek zażalenia ubezpieczonego R. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 26 listopada 2013 r. sygn. akt VII U 552/13 postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Szczecinie VII Wydział Pacy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 26.11.2013 r. odmówił R. S. sporządzenia uzasadnienia postanowienia z 28 października 2013 r., którym ustanowił dla R. S. pełnomocnika z urzędu, w związku z wnioskiem dotyczącym zamiaru wywiedzenia skargi kasacyjnej. Sąd okręgowy w uzasadnieniu rozważył, że w myśl art. 357 § 2 k.p.c. postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem; doręczając postanowienie, należy pouczyć stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

Natomiast zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiot jest objęty dyspozycją art. 394 § 1 k. p. c. Postanowienie o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu nie mieści się w dyspozycji wskazanego przepisu, a zatem nie podlega zaskarżeniu i tym samym nie podlega uzasadnieniu. Zażalenie na to postanowienie złożył ubezpieczony wnosząc o jego uchylenie i sporządzenie uzasadnienia.

Sąd apelacyjny rozważył zażalenie i uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. Orzeczenie sądu okręgowego, które zaskarżył ubezpieczony jest prawidłowe i zgodne z treścią obwiązującego prawa procedury cywilnej. Sąd okręgowy wskazał podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia i jest to prawidłowy przepis, zaś ubezpieczony składając zażalenie nie ustosunkował się merytorycznie do rozstrzygnięcia ograniczając się do niezadowolenia i wniosku o nakazanie sporządzenia uzasadnienia. Nie są to argumenty prawne, które zasługują na uwagę.

Należy zauważyć, że zgodnie z przywołanym przez sąd okręgowy przepisem prawa procesowego sąd sporządza uzasadnienie jedynie w enumeratywnie wymienionych przypadkach, nie ma natomiast przepisu zobowiązującego sąd do sporządzania uzasadnienia na każdy wniosek strony. Wyjaśniając wątpliwości skarżącego należy podkreślić, że w postanowieniu z 10.10.2013 r. sąd apelacyjny wskazał podstawę prawną przekazania wniosku ubezpieczonego o ustanowienie w sprawie pełnomocnika z urzędu do rozpoznania sądowi I instancji. Mając na uwadze bezzasadność zażalenia sąd apelacyjny na podstawie art.397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 385 k.p.c. oddalił zażalenie.