Civil court dismisses loan contract claim due to plaintiff's failure to prove debt amount and delivery. Plaintiff must prove existence and value of claim. Court rejects claim without sufficient evidence.

Sygnatura akt I C 92/19

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2019 r. Sąd Rejonowy w Brzezinach I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodnicząca :Sędzia Joanna Rezler-Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Jolanta Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. w Brzezinach na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp. z o. o. z siedzibą w K. przeciwko P. J. o zapłatę oddala powództwo w całości. Sygn. akt I C 92/19

UZASADNIENIE

Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniósł w dniu 17 grudnia 2018 r. o zasądzenie od pozwanego P. J. kwoty 1.945,42 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od kwoty 1.600zł tytułem należności głównej z umowy pożyczki, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od kwoty 25,42 zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych za faktyczne opóźnienie w spłacie do czasu wytoczenia powództwa i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty od kwoty 320 zł tytułem prowizji za udzielenie pożyczki oraz zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 12 marca 2018 r. strony zawarły ramową umowę pożyczki, a na jej podstawie w dniu 28 czerwca 2018r. została zawarta umowa pożyczki nr(...) Pozwany nie dochował jej warunków. W dniu 28 stycznia 2019r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał postanowienie o przekazaniu sprawy do tutejszego Sądu na podstawie art. 505 33 § 1 k.p.c. Do pisma procesowego z dnia 12 marca 2019r. powód załączył poza umową ramową z innej daty (k.

15) dwie umowy pożyczki (wydruki z systemu k. 23 i 26) , obie na kwotę 1.600zł, z takimi samymi kwotami całkowitej spłaty, ale innymi terminami płatności oraz potwierdzenie wpłaty na kwotę 50zł z 15 października 2018r. na poczet pożyczki nr (...) i z 4 listopada 2018r. (k. 39), gdzie tytuł operacji określono jako” (...)”także na kwotę 50zł (k.40), a także na kwotę 20zł z 10 grudnia 2018r. na poczet ” (...)”(k. 41). Natomiast potwierdzenie transakcji wypłaty pożyczki w kwocie 1.600zł z kwietnia 2018r. dotyczy pożyczki z umowy nr (...) (k. 42).

Wezwanie do zapłaty wystawione jest co do umowy nr (...), opatrzone datą 1 sierpnia 2018r. (k. 43 – 45), ale nie załączono dowodu doręczenia go pozwanemu – wydruk z książki nadawczej nie ma żadnego podpisu i jest nieczytelny. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że zawarł umowę pożyczki z powodem w dniu 28 czerwcu 2018r. nr (...), ale dokonywał regularnych spłat, więc zaprzecza istnieniu zobowiązania we wskazanej w pozwie kwocie, poddaje w wątpliwość czy ma jakiekolwiek zadłużenie wobec powoda.

Domagał się zestawienia ewentualnego zadłużenia. Zanegował prawdziwość dokumentów prywatnych, na które powód się powoływał. Ostatecznie powód wniósł o zasądzenie kwoty 1.825,42zł zamiast kwoty 1.945,42zł z odsetkami takimi jak wskazane w pozwie. W uzasadnieniu podano, że ograniczono należność z tytułu prowizji o kwotę 120zł (k. 64 – 66).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

W dniu 12 marca 2018 r. strony zawarły ramową umowę pożyczki, a na jej podstawie w dniu 28 czerwca 2018r. została zawarta umowa pożyczki nr (...) na kwotę 1.600zł z terminem spłaty 28 lipca 2018r. z prowizją 320zł. (bezsporne; okoliczność przyznana) Nie była to jedyna umowa pożyczki stron w 2018r. (wydruk z systemu umowy nr (...) k. 25 - 26, wydruk z systemu umowy nr (...) k. 23 – 24) Pozwany P. J. dokonywał na rzecz powoda wpłat, przynajmniej trzech, które przedkłada sam powód, z czego jedna z nich w kwocie 50 zł dokonana została na pewno na poczet pożyczki , o której mowa w pozwie, bo jako tytuł wpłaty podany jest nr umowy (...) (k. 39).

W dwóch pozostałych jako tytuł operacji określono ” (...)” /to PESEL pozwanego/- 50zł (k.40) i 20zł (k. 41). Pomimo to powód pierwotnie dochodził całkowitego kosztu pożyczki. Do pozwu załączył dwie umowy pożyczki, potwierdzenie transakcji wypłaty pożyczki w kwocie 1.600zł z kwietnia 2018r. dotyczy pożyczki z umowy nr (...) (k. 42), wezwanie do zapłaty wystawione jest co do umowy nr (...), opatrzone datą 1 sierpnia 2018r. (k. 43 – 45), ale nie załączono dowodu doręczenia go pozwanemu – wydruk z książki nadawczej nie ma żadnego podpisu i jest nieczytelny.

Po odpowiedzi na pozew, powód wniósł o zasądzenie kwoty 1.825,42zł zamiast kwoty 1.945,42zł z odsetkami takimi jak wskazane w pozwie. W uzasadnieniu podano, że ograniczono należność z tytułu prowizji o kwotę 120zł (k. 64 – 66). Ramowa umowa przewidywała inną kolejność zaliczenia wpłat pożyczkobiorcy na spłatę pożyczki – par. 11 pkt. 10 dopiero na piątej pozycji jest prowizja (k. 19). Poza tym umowa ta przewiduje możliwość przedłużenia terminu spłaty pożyczki – par. 10 (k.19). Po wnikliwej analizie okazuje się, że załączona do pozwu umowa ramowa pożyczki nosi datę 28 czerwca 2018r. (k.15) ,a nie jak wskazano w pozwie 12 marca 2018r.

Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i działania procesowe powoda będącego profesjonalistą w udzielaniu pożyczek Sąd uznał za udowodnione zawarcie pożyczki, bo pozwany to przyznał, ale za nieudowodnione – wysokość należności pozostałej do spłaty, bo nie została wykazana. Dlatego powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie może orzekać w parciu o przypuszczenia. W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Odpowiednio przepis art. 232 k.p.c. nakłada na strony procesu cywilnego obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy). Natomiast przez kredyt konsumencki zawierany na odległość rozumie się umowę o kredyt konsumencki zawieraną z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość (art. 5 pkt 13 ustawy).

W pierwszej kolejności powód winien udowodnić istnienie roszczenia, a więc że została zawarta umowa pożyczki na odległość w rozumieniu art. 5 pkt 13 przywołanej wyżej ustawy z 12 maja 2011 r. oraz art. 8 i nast. ustawy z 30 maja 2014 r. o prawach konsumentów oraz, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia w drodze elektronicznej umowy regulowanej przez ustawę z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Po drugie powód powinien udowodnić wysokość roszczenia dochodzonego pozwem. Pozwany przyznał zawarcie umowy pożyczki, zanegował natomiast dochodzoną kwotę, oświadczył, że spłacał pożyczkę i poddał w wątpliwość, czy ma jeszcze jakieś zadłużenie z tego tytułu.

Przy takim stanowisku konieczne było wykazanie wysokości roszczenia. Po złożeniu wymienionych wyżej wydruków z systemu nie można wykluczyć, że pozwany spłacił więcej, z dużym prawdopodobieństwem (bo złożono umowę ramową z innej daty niż podana w pozwie) należy przypuszczać, że kolejność zaliczenia wpłat na poczet prowizji była niezasadna, czyli inaczej powinna być ustalona należna powodowi kwota zaległych odsetek i należności głównej, jednak zweryfikować zaliczenia nie można, bo brak odpowiedniego dokumentu. Pozwany zawarł z powodem inne jeszcze umowy, sam się w tym gubi, ale pozwany nie powinien, a Sąd nie może zweryfikować twierdzeń powoda, bo dokumentacja jest niekompletna.

W tutejszym Sądzie toczy się szereg spraw z udziałem P. J. jako pozwanego z tytułu pożyczki (symbole 093, 049 – elektroniczna wokanda na stronie (...) Sądu). Pozwany sam nie ma pewności jakie konkretnie zaległości ma jeszcze do spłaty, co nie zwalania powoda z wykazania wysokości swojego roszczenia, zwłaszcza, gdy pozwany wprost je zakwestionował, choć dowodów nie zgłosił. Nawet brak aktywności procesowej strony pozwanej nie zwalniał powoda z udźwignięcia ciężaru dowodu wskazanego w art. 6 k.c. W świetle będącej podstawą procesu cywilnego opartego na zasadzie kontradyktoryjności reguły, to na stronach spoczywa obowiązek twierdzenia i dowodzenia tych wszystkich okoliczności i faktów, które mogą być przedmiotem dowodu (art. 227 k.p.c.).

To obowiązkiem powoda jest przytoczenie okoliczności faktycznych, z których wywodzi roszczenie (art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.) i wskazanie na dowody, których przeprowadzenie potwierdzi zasadność jego twierdzeń o faktach (art. 232 k.p.c., art. 6 k.c.). Wszystkie okoliczności faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy i składające się na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia muszą mieć oparcie w dowodach przeprowadzonych w toku postępowania, o ile nie są objęte zakresem faktów przyznanych przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229 k.p.c.) oraz co do faktów niezaprzeczonych (art. 230 k.p.c.).

Powyżej wskazane względy faktyczne i prawne prowadzą, zatem do oddalenia powództwa w całości. Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.