Civil court dismisses county vehicle forfeiture request due to lack of active standing for the county. The court ruled that the county lacks standing to sue for vehicle forfeiture. The court dismissed the request because the county lacked active standing to sue. The court held that the county lacks standing to initiate forfeiture proceedings. The court determined the county lacks standing to file the forfeiture claim. The court found the county lacked standing to pursue the forfeiture action.

Sygn. akt I Ns 805/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Jaromir Antoszewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. w Jeleniej Górze na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku : Miasta Na Prawach Powiatu J. z udziałem : R. G. o orzeczenie przepadku pojazdu postanawia: oddalić wniosek. Sygn. akt I Ns 805/19

UZASADNIENIE

Wnioskodawca Miasto na prawach powiatu J. wystąpił o orzeczenie przepadku na jego rzecz samochodu marki F. (...) o nr rej. (...) będącego własnością uczestnika R. G.. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 26.05.2019r. Komenda Miejska Policji w J., w związku z art. 244 kk. zabezpieczyła w/w pojazd na parkingu strzeżonym. Następnie po ustaleniu danych właściciela pojazdu dnia 26.05.2019r. powiadomiła go o skutkach nieodebrania samochodu z parkingu strzeżonego. Uczestnik jednak nie odebrał pojazdu do dnia wniesienia wniosku. Nadmienił również, iż wg art. 91 ustawy z dnia 05.06.1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 814 ze zm.) Miasto J. jest „miastem na prawach powiatu” i zadanie wskazane w art. 130a ust.10 ustawy prawo o ruchu drogowym jako zadanie starosty jest zadaniem własnym wnioskodawcy.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie posiadał legitymacji procesowej czynnej. Kwestia ta była już przedmiotem rozważań wskutek apelacji uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 3 kwietnia 2019 r., w sprawie o sygn. akt I Ns 1026/18, którym uwzględniono wniosek Miasta na prawach powiatu J. o orzeczenie przepadku pojazdu . Na skutek apelacji uczestnika postępowania Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2019 r. ( Sygnatura akt II Ca 528/19 ) zmienił zaskarżone postanowienie z dnia 3 kwietnia 2019 r. w całości w ten sposób, że wniosek oddalił i zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowania kwotę 40 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

W sprawie tamtej sąd II instancji przywołując art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 511 stwierdził , że Miasto na prawach powiatu J. (Gmina J.) nie posiadała uprawnienia do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem , a wnioskodawcą powinien być Prezydent Miasta J.. Sąd Okręgowy w swoich zważaniach , podzielanych w niniejszej sprawie przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze , przypomniał , że w Kodeksie postępowania cywilnego oraz w innych ustawach niektórym podmiotom, niebędącym ani osobami prawnymi, ani osobami, o których mowa w art. 33 1 k.c., ustawodawca w wyraźny sposób przyznał zdolność sądową, stanowiąc, że „mają zdolność sądową i procesową” albo „są stroną postępowania przed sądem”.

W odniesieniu do jednostek organizacyjnych oraz organów państwowych lub organów samorządowych osób prawnych, które ustawodawca jedynie wymienił w przepisach określających uprawnienie do występowania z określonymi żądaniami, nie stwierdzając jednak – ani w sposób wyraźny, jak to uczynił np. w art. 460 § 1 i art. 691 3 k.p.c., ani przez użycie formuły przyjętej w art. 479 29 § 1, art. 479 50, art. 479 61 § 1 i art. 479 72 k.p.c. – że są stroną postępowania przed sądem, Sąd Okręgowy przyjął, że samo wymienienie w przepisach takich jednostek, jako uprawnionych do zgłoszenia na drodze sądowej określonego żądania, nie musi oznaczać przyznania im zdolności sądowej; w wielu przypadkach jest jedynie wskazaniem stationis fisci Skarbu Państwa lub stationis municipi samorządowej osoby prawnej, w niektórych natomiast sytuacjach oznacza, że podmioty te mogą samodzielnie dochodzić określonych roszczeń.

Jako przykład tej ostatniej sytuacji Sąd Okręgowy w/m przywołał m.in. sprawy o przepadek pojazdów wg. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm. – dalej: „u.p.r.d.”) podlegających przepadkowi na rzecz powiatu (art. 610 6 § 1 k.p.c.), gdzie treść art. 610 7 § 1 k.p.c. stanowi o wszczęciu postępowania na wniosek starosty. Przepis ten odpowiada art. 130a ust. 10 zdanie pierwsze u.p.r.d., zgodnie z którym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 tego artykułu, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu.

Uprawnienie starosty przewidziane w obu wymienionych przepisach dotyczy działalności państwa w sferze imperium, a nie w sferze dominium, co wzmacnia tezę o jego samodzielnej pozycji w sprawach o przepadek pojazdu, wynikającej z przyznanej mu zdolności sądowej (art. 64 § 1 1 k.p.c.) (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2014 r., II CSK 781/13, OSNC 2015, nr 9, poz. 108). Z uwagi na powyższe wskutek złożenia w niniejszej sprawie wniosku przez podmiot nieposiadający legitymacji procesowej czynnej, wniosek podlegał oddaleniu.

Marginalnie już tylko zauważyć można, że w przywołanym orzeczeniu Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze podniesiono również brak uprawnienia Sądu pierwszej instancji do samodzielnego oznaczenia prawidłowego wnioskodawcy w myśl art. 70 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., bowiem brak w zdolności sądowej, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do podmiotu będącego stroną procesową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2001 r., III CZP 10/01, OSNC 2001, nr 10, poz. 147). Konieczną zatem przesłanką uzupełnienia tego typu braku jest zachowanie tożsamości strony, a więc zachowanie takiego stanu rzeczy, w którym zarówno przed uzupełnieniem, jak i po uzupełnieniu braku zdolności sądowej stroną pozostaje ten sam podmiot.

W rozważanym wypadku warunek ten nie został spełniony , gdyż zabieg taki prowadziłby do podmiotowego przekształcenia po stronie wnioskodawcy, narzucając rolę wnioskodawcy nowemu podmiotowi, który w sprawie w tym charakterze nie występował.