Court merged old sentences and dismissed remaining charges due to resocialization and prior judgment coverage.
Legislator summary
AI generatedThe court merged multiple prior judgments into a single combined sentence of nine years imprisonment, recognizing the defendant's positive resocialization efforts. While the defendant argued for leniency based on family life and charitable work, the court found these factors justified a reduction from the original total. Consequently, the court dismissed the remaining charges as absorbed by the new merged sentence and credited time already served.
Legislator headnote
AI generatedArt. 576 § 1 k.p.k.; Art. 577 k.p.k.; Art. 63 § 1 k.k.: When multiple judgments are combined, the court may dismiss remaining charges if the facts are already covered by the new merged sentence, provided the defendant has demonstrated significant resocialization.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: XII K 278/16 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 29 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Marzena Tomczyk - Zięba Protokolant: Emilia Tlaga w obecności Prokuratora Andrzeja Jóźwika po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016r. sprawy K. U. /dawniej M./ syna Z. i E. z domu K., urodzonego w dniu (...) w W., skazanego prawomocnymi wyrokami:
1. Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 31 maja 1996r., sygn. akt. VIII K 407/95, za czyny popełnione:
a) w dniu 24 lutego 1995r. z art. 208 d.k.k. w zb. z art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 5.000 zł z zamianą na wypadek jej nieuiszczenia w terminie na 200 dni zastępczej kary pozbawienia wolności;
b) w dniu 24 lutego 1995r. z art. 209 d.k.k. w zb. z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i w zb. z art. 155 § 1 pkt 2 d.k.k. i w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. na karę 15 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 66 d.k.k. i art. 67 § 1 d.k.k. wymierzono skazanemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności;
2. Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 30 maja 2001r., sygn. akt. II K 235/01, za czyn z art. 242 § 2 k.k. popełniony w okresie od 9 kwietnia 1999r. do dnia 3 października 2000r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
3. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 16 lipca 2003r., sygn. akt. III K 261/01, za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w dniu 2 marca 2000r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
4. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt. III K 994/01 za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w okresie od nieustalonego czasu do dnia 3 października 2000r. na karę 1 roku pozbawienia wolności; Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 października 2007r., sygn. akt. VIII K 239/07 (zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II AKa 8/08) połączone zostały wyroki Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 30 maja 2001r., sygn. akt. II K 235/01, Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 16 lipca 2003r., sygn. akt. III K 261/01 oraz Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt. III K 994/01 i orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności;
5. Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt. IV K 996/10 za czyny:
a) z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w bliżej nieustalonych dniach w okresie od początku października 2008r. do dnia 29 października 2008r. na karę 3 lat pozbawienia wolności;
b) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 7 października 2008r. na karę 4 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności;
6. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014r., sygn. akt. XII K 33/12 ( zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015r., sygn. akt. II AKa 281/15) za czyny:
a) z art. 263 § 2 k.k. popełniony w bliżej nieokreślonym okresie czasu, nie wcześniej niż od maja 2008r. i nie później niż do dnia 31 października 2008r. na karę 2 lat pozbawienia wolności;
b) z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 18 sierpnia 2008r. na karę 2 lat pozbawienia wolności;
c) z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony między 22 a 27 sierpnia 2008r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
d) z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 23 grudnia 2008r. na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
e) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 7 stycznia 2009r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
f) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 marca 2009r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
g) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 9 marca 2009r. na karę 4 lat pozbawienia wolności;
h) z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w dniach 25 lipca 2008r. i 19 września 2008r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. wymierzono skazanemu K. U. karę łączną 8 lat pozbawienia wolności; orzeka I. na podstawie art. 85 §1 i §2 k.k., art. 86 §1 k.k. i art. 569 §1 i §2 k.p.k. łączy kary łączne pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie o sygn. akt. IV K 996/10 (pkt 5) oraz Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. akt. XII K 33/12 (pkt 6) i wymierza K.
U. karę łączną 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 576 §1 k.p.k. w pozostałym zakresie wyroki, które uległy połączeniu podlegają odrębnemu wykonaniu; III. na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17§1 pkt 7 k.p.k. w pozostałym zakresie – odnośnie kar orzeczonych wyrokami, o których mowa wyżej w pkt 1,2,3 i 4 postępowanie umarza; IV. na podstawie art. 577 k.pk. i art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt I kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności zalicza skazanemu K. U. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie sygn. akt XII K 33/12 od dnia 12 marca 2009 r. do dnia 14 października 2009 r. oraz w sprawie sygn. akt IV K 996/10 od dnia 28 lutego 2015 r. do dnia 29 grudnia 2016 r.;
V. na podstawie art. 624§1 k.p.k. zwalnia skazanego K. U. od uiszczenia kosztów sądowych w sprawie i obciąża nimi Skarb Państwa. Sygn. akt XII K 278/16
UZASADNIENIE
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku obrońcy skazanego K. U. z dnia 5 lutego 2016 r., w którym obrońca wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego: - wyrok z dnia 7 lutego 2011 r. wydany przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy, sygn. IV K 996/10 orzekający karę łączną 5 lat pozbawienia wolności; - wyrok z dnia 21 listopada 2014 r. wydany przez Sąd Okręgowy w Warszawie, sygn. XII K 33/12 orzekający karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, zmienioną wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015 r. na karę łączną 8 lat pozbawienia wolności.
Jednocześnie obrońca wniósł o wymierzenie K. U. kary łącznej w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności na zasadzie pełnej absorbcji, a także zaliczenie na poczet kary łącznej okresu dotychczasowego pozbawienia wolności w sprawie sygn. IV K 996/10. W uzasadnieniu wniosku, obrońca podniósł, że od czasu popełnienia czynów, za które K. U. został skazany, przeszedł on całkowitą przemianę swojej postawy obywatelskiej i życiowej. Podkreślił, że skazany aktywnie uczestniczy w organizacjach charytatywnych oraz organizacji warsztatów dla trudnej młodzieży mających na celu uświadomienie konsekwencji płynących z postępowania niezgodnego z prawem, czego dowodem są liczne opinie i zaświadczenia z tych organizacji.
Obrońca wskazał, że odbywana przez skazanego kara przyniosła zamierzony efekt i skazany pomyślnie przeszedł proces resocjalizacji. Nadto podkreślił, że skazany podjął wszelkich starań by naprawić szkody majątkowe pokrzywdzonym, na dowód czego przedstawił dowody wpłat. Podniósł także, że oskarżony założył rodzinę ( k.2-31 wniosek o wydanie wyroku łącznego wraz z załącznikami). Skazany K. U. w piśmie z lutego 2016 r. również wniósł o zastosowanie wobec niego zasady pełnej absorbcji powtarzając argumenty za obrońcą ( k.39-41- notatka biograficzna).
Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. obrońca podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Prokurator wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania w sprawach IV K 996/10 i XII K 33/12 i wymierzenie skazanemu kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności ( k.268-268v – protokół rozprawy z dnia 29.12.2016 r.). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego na rozprawie głównej, Sąd Okręgowy ustalił co następuje: K. U. został skazany prawomocnymi wyrokami:
7. Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 31 maja 1996r., sygn. akt. VIII K 407/95, za czyny popełnione:
c) w dniu 24 lutego 1995r. z art. 208 d.k.k. w zb. z art. 203 § 1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. na karę 5 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 5.000 zł z zamianą na wypadek jej nieuiszczenia w terminie na 200 dni zastępczej kary pozbawienia wolności;
d) w dniu 24 lutego 1995r. z art. 209 d.k.k. w zb. z art. 11 § 1 d.k.k. w zw. z art. 148 § 1 d.k.k. i w zb. z art. 155 § 1 pkt 2 d.k.k. i w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. na karę 15 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 66 d.k.k. i art. 67 § 1 d.k.k. wymierzono skazanemu karę łączną 15 lat pozbawienia wolności;
8. Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 30 maja 2001r., sygn. akt. II K 235/01, za czyn z art. 242 § 2 k.k. popełniony w okresie od 9 kwietnia 1999r. do dnia 3 października 2000r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
9. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 16 lipca 2003r., sygn. akt. III K 261/01, za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w dniu 2 marca 2000r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
10. Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt. III K 994/01 za czyn z art. 270 § 1 k.k. popełniony w okresie od nieustalonego czasu do dnia 3 października 2000r. na karę 1 roku pozbawienia wolności; Wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 października 2007r., sygn. akt. VIII K 239/07 (zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II AKa 8/08) połączone zostały wyroki Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 30 maja 2001r., sygn. akt. II K 235/01, Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 16 lipca 2003r., sygn. akt. III K 261/01 oraz Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt. III K 994/01 i orzeczono karę łączną 1 roku pozbawienia wolności;
11. Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt. IV K 996/10 za czyny:
c) z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w bliżej nieustalonych dniach w okresie od początku października 2008r. do dnia 29 października 2008r. na karę 3 lat pozbawienia wolności;
d) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 7 października 2008r. na karę 4 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzono skazanemu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności;
12. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014r., sygn. akt. XII K 33/12 ( zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2015r., sygn. akt. II AKa 281/15) za czyny:
i) z art. 263 § 2 k.k. popełniony w bliżej nieokreślonym okresie czasu, nie wcześniej niż od maja 2008r. i nie później niż do dnia 31 października 2008r. na karę 2 lat pozbawienia wolności;
j) z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 18 sierpnia 2008r. na karę 2 lat pozbawienia wolności;
k) z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony między 22 a 27 sierpnia 2008r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
l) z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 23 grudnia 2008r. na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
m) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 7 stycznia 2009r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
n) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 10 marca 2009r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
o) z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 9 marca 2009r. na karę 4 lat pozbawienia wolności;
p) z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w dniach 25 lipca 2008r. i 19 września 2008r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 85 i art. 86 § 1 k.k. wymierzono skazanemu K. U. karę łączną 8 lat pozbawienia wolności. Jak wynika z opinii z AŚ G., prognoza penitencjarna wobec skazanego jest pozytywna. K. U. od 2014 r. ponad 60 razy korzystał z zezwoleń na czasowe opuszczenie jednostki i zawsze powracał w terminie bez uwag. Był kilkadziesiąt razy nagradzany, przy tym nigdy nie był karany dyscyplinarnie.
Skazany w AŚ był zatrudniony jako kucharz i swoją pracę wykonywał sumiennie. Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowanego oddziaływania. Z zadań wynikających z Indywidualnego Programu Oddziaływania wywiązuje się właściwie. Ukończył wiele programów, m.in. Niepełnosprawność z tolerancją na Ty, Sport jako zdrowy sposób spędzania wolnego czasu, Być tatą. Skazany dostarczył zaświadczenia przedstawiające naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonych a także zaświadczenie o uiszczeniu kosztów sądowych. Skazany angażuje się również w różne akcje charytatywne – ufundował wartościowe upominki wychowankom Specjalnego Ośrodka Szkolno – Wychowawczego dla Dzieci (...) w R..
Przedstawia regularne przelewy na konto fundacji (...) z Ł.. Skazany wykazywał się życzliwością i bezinteresowną chęcią niesienia pomocy podczas współpracy z (...) Wojewódzkim Publicznym Zespołem Zakładów (...) B.. Udzielił również wsparcia finansowego niepełnosprawnemu D. G.. Skazany wielokrotnie uczestniczył w seminariach dla młodzieży z Ośrodków (...) w D. i G.. Swoją postawą bardzo pozytywnie wpłynął na młodzież mając na celu przestrzec ich przed czynami karalnymi. Z opinii wynika, że skazany wobec popełnionych przestępstw deklaruje krytycyzm.
Kontakty utrzymuje z żoną i dzieckiem, z którymi jest silnie związany emocjonalnie ( k.67 opinia penitencjarna). Informacje zawarte w treści opinii zostały potwierdzone złożonymi przez obrońcę do akt sprawy, jak i uzyskanymi przez Sąd z urzędu dokumentami w postaci opinii, zaświadczeń i podziękowań dla skazanego ( k.7-16, k. 200-202, k.214- 215), pism dotyczących uregulowania zobowiązań przez skazanego i dokonanych przez niego darowizn ( k. 18-31, k.111-123, k.204-210, k.213, k.217-235).
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że wydając wyrok łączny w niniejszej sprawie Sąd orzekał na podstawie przepisów Kodeksu karnego w brzmieniu nadanym na mocy Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 396), która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 r., przy uwzględnieniu zmian dokonanych Ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw ((Dz.U. z 2016 r. poz. 437), po dokonaniu wyboru pomiędzy dwoma reżimami prawnymi w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 4 k.k. nakazującą, w wypadku zmiany ustawy, stosowanie ustawy obowiązującej poprzednio, w razie stwierdzenia, iż jest ona względniejsza dla sprawcy.
Na marginesie należy zaznaczyć, że łączeniu w niniejszej sprawie – bez względu na to czy sąd miałby stosować tzw. nowe czy stare przepisy, podlegałyby tylko kary orzeczone w sprawach sygn. IV K 996/10 i sygn. XII K 33/12. Po dokonaniu porównania dwóch reżimów prawnych, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie należy stosować przepisy „nowe” obowiązujące w chwili orzekania, gdyż są one względniejsze dla sprawcy. Do takiego przekonania Sąd doszedł po dokładnej analizie treści przepisów art. 85 kk i art. 86§1 kk w brzmieniu obowiązującym przed jak i po 1 lipca 2015 r.
Kryterium decydującym był fakt, że stosując nowe przepisy sąd mógł połączyć kary łączne orzeczone wobec skazanego w sprawach sygn. IV K 996/10 i sygn. XII K 33/12 a nie kary jednostkowe orzeczone za poszczególne przestępstwa, a także fakt, iż górną granicą orzeczenia nowej kary w wyroku łącznym była kara 13 lat pozbawienia wolności – suma kar łącznych orzeczonych poszczególnymi wyrokami, podczas gdy na podstawie „starych” przepisów sąd musiałby łączyć kary jednostkowe orzeczone za poszczególne przestępstwa ( a nie kary łączne) a górną granicą orzeczenia kary łącznej byłaby kara 15 lat pozbawienia wolności (art. 86§1 kk w brzmieniu przed 01.07.2015 r.).
Nie bez znaczenia był również fakt, że obrońca, oskarżony i prokurator wnosili o zastosowanie „nowych” przepisów. Orzekając o wymiarze kary, Sąd miał na uwadze utrwalone orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, jak również jednolite stanowisko doktryny, wielokrotnie wyrażone w literaturze przedmiotu. I tak w celu rozstrzygnięcia, która z zasad wymiaru kary łącznej – zasada absorpcji, asperacji czy kumulacji – powinna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, Sąd badał związek podmiotowo-przedmiotowy między poszczególnymi przestępstwami, za które orzeczono kary podlegające łączeniu, a w tym w szczególności tożsamość rodzajową naruszonego dobra, związek między czasem i miejscem popełnienia przestępstwa, podobieństwa w sposobie jego popełnienia, tożsamość ewentualnych współsprawców oraz tożsamość pokrzywdzonych.
Stwierdzenie bliskiego związku podmiotowo-przedmiotowego mogłoby bowiem świadczyć o tym, że w abstrakcyjnie rozumianym odczuciu społecznym przestępstwa, za które orzeczono kary podlegające łączeniu odbierane byłyby jako „jedna całość”, co z kolei przemawiałoby za zastosowaniem zasady absorpcji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2001 r., sygn. II AKa 63/01, Prok. i Pr. 2002 nr 7, poz. 20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. II AKa 44/14). Sąd miał również na uwadze utrwalony w orzecznictwie pogląd, że zasada pełnej kumulacji oraz pełnej absorpcji stosowana być powinna jedynie w sytuacjach wyjątkowych, wymagających szczególnego uzasadnienia, a za priorytet uważać należy zasadę asperacji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2008 r., sygn.
II AKa 98/08, KZS 2008, Nr 12, poz. 47; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 maja 2008 r., II AKa 129/08, KZS 2008, Nr 9, poz. 48, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. II AKa 12/14, KZS 2014 nr 7-8, poz. 90). Po przeanalizowaniu powyższych przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że okoliczności niniejszej sprawy przemawiają za zasadnością zastosowania przy wymiarze kary zasady asperacji, nie mniej jednak zbliżonej do zasady absorbcji, i wymierzył skazanemu K. U. karę łączną w wymiarze 9 lat pozbawienia wolności.
Sąd wziął pod uwagę, że skazany K. U. dopuścił się wszystkich 10 przestępstw, za które został skazany w okresie od maja 2008 r. do marca 2009 r. a więc w bardzo krótkim okresie czasu. Wszystkie przestępstwa były do siebie de facto podobne gdyż chodziło o rozboje i kradzieże z włamaniem. Zatem orzekając w zakresie wymiaru kary łącznej, Sąd miał na uwadze przede wszystkim stosunkowo bliski związek przedmiotowy między wszystkimi przestępstwami wchodzącymi w węzeł kary łącznej, a także ich bliski związek czasowy. Istotne znaczenie miała także opinia o skazanym a także dołączone przez obrońcę w toku postępowania dokumenty.
Ich analiza doprowadziła Sąd do przekonania, że skazany K. U. od czasu popełnienia przestępstw, za które został skazany przeszedł w sposób pozytywny okres resocjalizacji. Przeszedł przemianę swojej postawy życiowej i obywatelskiej. Skazany założył rodzinę, o którą dba i którą się opiekuje, a rodzina go wspiera, skazany respektuje porządek prawny, co miał szansę udowodnić zarówno w czasie przerwy w karze jaką odbywał w sprawie sygn. VIII K 407/95, jak i później w czasie licznych czasowych opuszczeń jednostki penitencjarnej w ramach przepustek.
Skazany w tym czasie pracował – był pełnomocnikiem i menadżerem w pizzerii (...). Warte podkreślenia jest także to, że skazany po udzielonej przerwie w odbywaniu kary sam zgłosił się do ZK celem odbycia reszty kary. Skazany – co wynika zarówno z opinii z ZK, jak również samego oświadczenia skazanego (k.39-41) - negatywnie ocenia swoje postępowanie z przeszłości, pomimo przebywania w ZK udziela się charytatywnie, a nadto angażuje się w edukację i uświadamianie trudnej młodzieży w zakładach poprawczych i wychowawczych.
Dodatkowo wskazać należy, że skazany naprawił szkody na rzecz pokrzywdzonych wynikające z orzeczonych wobec niego wyroków a także koszty sądowe. Postawa skazanego zasługuje na wyróżnienie. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, sąd orzekł wobec skazanego karę łączną 9 lat pozbawienia wolności, uznając, że jest ona sprawiedliwa, a także spełnia cele zarówno zapobiegawcze jak i wychowawcze w stosunku do skazanego. Przy wymiarze kary, Sąd zastosował zatem zasadę asperacji choć zbliżoną do zasady absorbcji, przede wszystkim z uwagi na bardzo poprawne zachowanie skazanego na przestrzeni ostatnich kilku lat.
Sąd orzekł, na podstawie art. 576 §1 kpk, że wyroki, które uległy połączeniu, w pozostałym zakresie podlegają odrębnemu wykonaniu. Odnośnie pozostałych wyroków i kar nimi wymierzonych – po analizie informacji zawartych w samych kartach karnych, jak i analizie akt związkowych – sąd doszedł do przekonania, że postępowanie należy umorzyć z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Wynika z nich bowiem, że wszystkie pozostałe przestępstwa, za które K. U. został skazany były przedmiotem rozważań w sprawie sygn. VIII K 239/07 Sądu Okręgowego w Warszawie.
Na podstawie art. 577 kpk i art. 63§1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej 9 lat pozbawienia wolności Sąd zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie sygn. XII K 33/12 i w sprawie sygn. IV K 996/10. Sąd oparł się przy zaliczeniu na informacji o pobytach i orzeczeniach (k.68-69v). Sąd zwolnił skazanego od uiszczenia kosztów sądowych w sprawie, mając na uwadze to, że jest on pozbawiony wolności już od kilku lat, a tym samym pozbawiony dochodów. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji.